Een Vrijdagmorgenjoekel

Hoewel de dag mistig begon stapte ik omstreeks 9 uur op de fiets. De zon begon door te breken dus niks aan e hand zou ik zo zeggen. Mijn beenstukken liet ik gewoon thuis en eigenlijk had ik dat met mijn armstukken ook kunnen doen.


Vol goede moed reed ik op mijn MTB richting het Buytenpark om even lekker te Joekelen op het parcours. Dat lag er nu lekker droog bij. En wellicht kon ik nu ook een mooie tijd neerzetten om te vergelijken met de tijdrit welke gisteren was gereden. Uiteindelijk kan ik er kort over zijn. De eerste ronde liep totaal niet. Ik zat te veel over stoempen met een veel te zwaar verzet ragte ik over het parcours. De tweede ronde reed ik alles in een lichter verzet. Ik had nu meer controle over mijn fiets. Behalve dan over mijn voorband want die was halverwege ineens plat.

Nadat ik dit had verholpen ging ik verder. Het ging nu wel beter. Maar ik was behoorlijk uit mijn ritme door die band. Daar kwam nog bij dat één of andere halve zool in tegengestelde richting over het parcours aan het rijden was. Toen het tweede rondje erop zat keek ik op mijn klok, net tien uur geweest. Omdat ik beloofd had half elf thuis te zijn dacht ik dat één rondje nog wel kon. Op zich ging dit wel aardig. Maar ik was al behoorlijk bekaf. Het zweet gutste onder mijn helm vandaan. Maar goed , ik had toch lekker drie rondjes gefietst.

Op weg passeerde ik een schoolklas. Vooraan waarschuwde een meisje de rest met "Wielrenner" te roepen. Dit werd een paar fietsen verder gecorrigeerd met "Nee hoor, dat is een Mountainbiker." Maar het mooiste vond ik dat er achterin werd geroepen "Hé een veldrijder".