Gisteren was de 9e Vossejacht van het seizoen. Voor mij was dit pas de vierde jacht. Voor mijn gevoel was dit wel mijn beste jacht. Hoewel ik, door goed geluk vorige week achtste was geworden, was ik nu "pas" tiende. Verschil was dat ik nu ook als tiende bij de vos was in tegenstelling tot vorige week. De jacht was deze keer niet vanuit Zoetermeer maar vanuit Ouderkerk aan den Amstel waar we te gast waren bij onze huissponsor Wieleroutfits.nl.
Daar was het weer even een stadse jacht met trappen op en af, een rondje om één of ander voetbal veld, door diverse parkjes om vervolgens op de grens van de stad en platteland door de nodige stukken land gestuurd te worden. Één vrouw stond ons nog een hele reeks plaatselijke verordeningen toe te schreeuwen over het feit dat we niet op dat fietspad mochten fietsen want dan moesten we de regels maar eens lezen....of zoiets. Ik weet het niet. We hadden er ook weinig aandacht voor want de jacht wacht op niemand.
Op een listig plekje stond de witte emmer onder een brug, de kopgroep was in eerste instantie deze controle voorbij gereden maar gingen massaal terug. Dit alles onder toeziend oog van de uitzetters, die hierdoor waar voor hun geld hadden.
Ik zat nu goed en zo reden we op Abcoude aan, maar eerst namen we een stuk zwaar sompig land, draaide 180 graden om over een houtsnipperpad weer terug te gaan. Hier werden we aangemoedigd die wandelaars die het hele tafereel met veel plezier aanschouwde (echt waar).
Na Abcoude kregen we een langs stuk land langs de A2. Hier merkte ik dat mijn vorm echt goed was. Een beetje op reserve volgde ik de groep, dit alleen omdat ik er niet langs kon gaan. Aan het einde stonde de één na laatste controle. Aan de andere kant van de A2 ging het weer terug om vervolgens via de Holendrecht richting Oudekerk te fietsen. Bij een kruising stond een zoeker waardoor de achtervolgers op mijn bij me konden komen. Weer bij de A9 gekomen volgde weer een stuk land. Hier wist relatief gemakkelijk van de groep weg te rijden.
Via een unieke lus staken we via een viaduct langs de snelweg het water over om vervolgens een lange singletrack te nemen parallel aan de snelweg. Hier stond de laatste controle. Menig jager ging nu de weg op. Ik bleef door het veld rijden, omdat me het weinig moeite koste en het gat met de achtervolgers groter werd. En ik had geluk wan nadat ik weer onder de snelweg door was gegaan was daar de laatste rechte lijn, door het land. Iets wat ik graag heb. En zo deed ik ongestoord mijn ring om de vos en zag een groepje jagers wat achter me reed ook naderen. Tot mijn verwondering reden aan de overkant van de brede sloot een aantal jagers die verkeerd hadden gegokt door op de weg te blijven en zo de pijlen te volgen van het begin van de jacht.
Ik had erg genoten van de jacht door onbekend terrein. Maar meer verbaasd was over mijn sterke rijden. Steeds lekker aanzetten, Lekker op kop rijden, omdraaien en dan zien dat de helft eraf is. De trainingen van de afgelopen twee weken hebben me goed gedaan. Nu de vorm zien vast te houden. Maar het meest grappige is dat ik in de stand boven jagers sta die aan alle jachten hebben meegedaan.
Daar was het weer even een stadse jacht met trappen op en af, een rondje om één of ander voetbal veld, door diverse parkjes om vervolgens op de grens van de stad en platteland door de nodige stukken land gestuurd te worden. Één vrouw stond ons nog een hele reeks plaatselijke verordeningen toe te schreeuwen over het feit dat we niet op dat fietspad mochten fietsen want dan moesten we de regels maar eens lezen....of zoiets. Ik weet het niet. We hadden er ook weinig aandacht voor want de jacht wacht op niemand.
Op een listig plekje stond de witte emmer onder een brug, de kopgroep was in eerste instantie deze controle voorbij gereden maar gingen massaal terug. Dit alles onder toeziend oog van de uitzetters, die hierdoor waar voor hun geld hadden.
Ik zat nu goed en zo reden we op Abcoude aan, maar eerst namen we een stuk zwaar sompig land, draaide 180 graden om over een houtsnipperpad weer terug te gaan. Hier werden we aangemoedigd die wandelaars die het hele tafereel met veel plezier aanschouwde (echt waar).
Na Abcoude kregen we een langs stuk land langs de A2. Hier merkte ik dat mijn vorm echt goed was. Een beetje op reserve volgde ik de groep, dit alleen omdat ik er niet langs kon gaan. Aan het einde stonde de één na laatste controle. Aan de andere kant van de A2 ging het weer terug om vervolgens via de Holendrecht richting Oudekerk te fietsen. Bij een kruising stond een zoeker waardoor de achtervolgers op mijn bij me konden komen. Weer bij de A9 gekomen volgde weer een stuk land. Hier wist relatief gemakkelijk van de groep weg te rijden.
Via een unieke lus staken we via een viaduct langs de snelweg het water over om vervolgens een lange singletrack te nemen parallel aan de snelweg. Hier stond de laatste controle. Menig jager ging nu de weg op. Ik bleef door het veld rijden, omdat me het weinig moeite koste en het gat met de achtervolgers groter werd. En ik had geluk wan nadat ik weer onder de snelweg door was gegaan was daar de laatste rechte lijn, door het land. Iets wat ik graag heb. En zo deed ik ongestoord mijn ring om de vos en zag een groepje jagers wat achter me reed ook naderen. Tot mijn verwondering reden aan de overkant van de brede sloot een aantal jagers die verkeerd hadden gegokt door op de weg te blijven en zo de pijlen te volgen van het begin van de jacht.
Ik had erg genoten van de jacht door onbekend terrein. Maar meer verbaasd was over mijn sterke rijden. Steeds lekker aanzetten, Lekker op kop rijden, omdraaien en dan zien dat de helft eraf is. De trainingen van de afgelopen twee weken hebben me goed gedaan. Nu de vorm zien vast te houden. Maar het meest grappige is dat ik in de stand boven jagers sta die aan alle jachten hebben meegedaan.
Reacties
Een reactie posten