De 8e jacht, mijn eigen hoogstandje

Vandaag stond de 8e vossejacht op het programma. Deze keer was de jacht van mijn hand. Dus veel uit de koers heb ik niet te melden, maar het uitzetten was ook een avontuurtje op zich. Wekenlang had ik al zitten denken over een eventuele route. Je moet natuurlijk afwachten wat de uitzetters in de weken voor jouw jacht doen om toch nog origineel te blijven Mijn eerste idee was eerst een rondje richting de Vliet om vervolgens richting mijn eigen wijk te gaan voor wat listige lusjes om vervolgens weer richting Zoeterwoude te gaan voor het land met de 13-hekken. Omdat ik had bedacht dat mijn dochters wel een oogje in het zeil konden houden bij de controles in mijn buurt was alles in kannen en kruiken. Alleen mijn dochters hadden besloten om juist dat weekend te gaan logeren. Je begrijpt wel dat dit consequenties heeft voor hun zakgeld.

route omgooien

Dat betekende dus dat ik de route moest omgooien. Gelukkig was mijn broer bereid om een drietal emmers te plaatsen in nabijheid van zijn huis. En de buurt leende zich voor listige lussen. Probleem 1 opgelost. Het land met de 13-hekken had ik er ook nog in gelaten. Nu moest ik wel van de ene kant naar de andere kant. Terwijl ik vertrok bedacht ik me dat het wellicht leuker zou zijn de route tegengesteld te rijden. Dus vanaf de start eerst naar de 13-hekken en dan de rest. Dus zo gezegd en zo gedaan en vol goede moed ging ik op pad. 

13-hekken

Nu behoeft het "Land met de 13 hekken" wel wat uitleg, Dit is een stuk land, gelegen langs de A4. Tussen alle weilanden staat een hek waar je overheen moet. Nu is het over één hek gaan niet zo'n heel groot probleem. Maar na een stuk of vijf heb je het wel gehad. Het was dus een risico van mij om daar te gaan staan. Het had zomaar kunnen zijn dat ze me aan een hek hadden vastgebonden en daar achter hadden gelaten. Maar het viel gelukkig mee.Bij het uitzetten heb ik het hele stuk land ook gereden. Om er zeker van te zijn dat het wel kon. Eigenlijk viel het me best wel mee. Na dit stuk land ging ik naar Zoeterwoude. Nu moet je niet denken dat ik door kon fietsen, want ik moest steeds pijlen op de grond zetten. Dus rijden, stoppen, bukken, krijten en weer op stappen. Dat bij zo'n beetje ieder kruispunt.
Lange rechte stukken.

Nu volgde er wat meer lange rechte stukken via de Geerpolder naar Benthuizen waarbij ik ook moest opletten op de pijlen van oude jachten en deze zo nodig doorkrassen. Ook het stuk langs de Hoefweg schoot lekker op en via Kruisweg reed ik richting Moerkapelle. Daar ging ik linksaf, langs de uiteinde van de Rotte. Het laatste stuk hiervan is onverhard. Daar stond "Toegang op eigen risico"en "Pas op voor de waakhond". Ik kan je vertellen dat ik kennis heb gemaakt met de waakhond, van zeer nabij. Maar dat het geen prettig persoon was. Daarom besloot ik dit lusje er maar uit te halen. Ik reed weer terug naar de Hollervoeterbrug en reed vanaf daar naar de A12. Daar had ik van de zomer een onderdoorgang verkend welke ik nu wilde nemen. Terwijl ik bezig was zag ik dat je vanaf daar door het land naar de afrit Bleiswijk kon rijden. Nu was ik wel nieuwsgierig. Via het fietspad reed ik naar de andere kant waarbij je inderdaad via een talud het land kon verlaten. Met mijn fiets op mijn nek klom ik omhoog, verwijderde aan de andere zijde weer wat pijlen en was dolblij met mijn nieuwe ontdekking.

Hierna reed ik langs de A12 weer naar Zoetermeer. Zette listige lusjes uit, die nog mooier waren dan ik vooraf had bedacht. Informeerde mijn broer over waar de emmers moesten komen en maakte het laatste stuk af waar de Vos moest komen te staan.

De jacht

's Morgens was ik al vroeg bij het clubhuis. Zelfs Frans was er nog niet. Pakte mijn fiets, reed naar de start voor de laatste pijlen. Pakte in het clubhuis de Vos en plaatste die op zijn plek en nam toen mijn plaats in achter de inschrijftafel. Met in totaal 56 deelnemers mocht ik niet klagen. Maar het was ook uitmuntend weer.Zoals verwacht ging het volle bak op Zoeterwoude aan, toen ik het peloton inhaalde lag het al helemaal in stukken. En dat nog geen twee kilometer na de start. Ik zette mijn vader met camera op een mooi plekje neer, liep zelf ook wat verder om wat foto's te maken. Nadat iedereen zo'n beetje gepasseerd was snelde we ons naar het clubhuis om de eerste twee emmers af te gooien, ik ging nu richting Bleiswijk voor de controle bij mijn "nieuwe ontdekking". Men was de 13-hekken al snel vergeten want ik kreeg hier alleen maar complimenten over de jacht.

Slagveld

Inmiddels had ik contact met mijn broer. Hoewel de kopgroep allang bij hem moest zijn had hij nog niemand gezien. Nu zat hij met een bak koffie in zijn hand achter het raam van zijn doorzonwoning. Maar dat maakt niets uit want de jacht ging voor zijn deur langs. Toen kreeg ik de melding dat de eerste jagers zich hadden gemeld bij hem. Maar dat waren jagers uit een achtervolgende groep. Al snel werd het duidelijk dat er zich een slagveld had plaats gevonden. De koplopers waren straal voorbij twee controles gereden. Nu was dit ook wel een beetje de bedoeling van de listige lusjes. Terwijl de kopgroep vol gas naar de vos reed waren de ervaren jagers achterin rondjes aan het rijden door een woonwijk. En niet voor niks. Het merendeel wist de witte controle te vinden. Maar slechts een klein groepje wist ook rood te vinden. Ruud was de eerste die rood had. En dat in de straat waar hij is opgegroeid. Uiteindelijk was Ruud ook de winnaar.In het clubhuis kreeg alle, al dan niet aangedikte, verhalen te horen. De 13 hekken was men al vergeten en ik kon een hoop complimenten en bier van de Piko's voor de originele route en de goede pijlen. Daar doe je het toch voor. Voor dat bier.