Vandaag heb ik na lange tijd weer eens een veldrit gereden. Op deze zonnige najaarsdag toog ik met mijn gezin naar Lage Vuursche. De dames zouden gaan wandelen terwijl ik mijn Cyclocrossfiets zou uitlaten. En dat was lang geleden dat ik in het najaar een echte veldrit heb gereden. Ik had gekozen voor de MTB routes van Hoge Vuurscha en Lage Vuursche. Bij elkaar zo'n 30 km. Aangekomen in Lage Vuursche gingen we nu eens niet het dorp in kofiie drinken maar bij Buiten in de kuil. Dit was meer praktisch omdat dit de enige plek was waar ze de MTB-vigneten verkochten. Maar achteraf een prima keuze. Een gezellige MTB vriendelijke plek.
Nadat ik de koffie op had ging ik op pad. Eerst reed ik de 20 km lange Hoge Vuursche route. In het begin was ik bang dat het wel eens filerijden zou kunnen worden maar dat viel allemaal reuze mee.
Het parcours was wel even wennen met mijn veldfiets. Maar het was prima te doen. Lekker draaien en keren, veel op en af waardoor het bijna niet nodig was om nog te trappen. Af en toe een behoorlijk steil stukje omlaag, maar ook dit leverde geen problemen op. Het parcours lag er goed bij. De fiets bleef lekker rollen.
Na de Hoge Vuursche reed ik de 10 km lange parcours van de Lage Vuursche. Dit leek in het begin even wat technischer, maar uiteindelijk viel dat wel mee. Ook het stukje met mulle zand reed ik zonder problemen. Op een gegeven moment kwamen de routes weer bij elkaar en zat het er weer op.
Het fietsen ging zonder problemen. Ik had niet eens een bocht gemist. Maar door het intensieve fietsen, kracht zetten en gehobbel had ik wel wat last van mijn, veel meer dan wat spierpijn was het niet.
Na afloop spraken we af in de Vuursche Boer om een pannenkoek te eten. Daar hadden we wel een beetje spijt van. De pannekoek en de bediening was prima, daar lag het niet aan. Maar het dorp was overspoeld door Theoretisch opgeleide Utrechters. In plaats van met hun bakfietsen waren ze met de te grote auto´s gekomen, welke ze overal en nergens neerkwakte en zonder op of om te kijken weer wegreden.
Mede door het schitterende weer kan ik weer terug kijken op een mooie fiets en familiedag.
Mooi weer om de bossen in te gaan. Familie gaat wandelen en ik met de Cyclocrosser op pad. #cx #zoekdevos pic.twitter.com/H7rAWKvqbS— Patrick Coers (@FietspaT) 28 oktober 2018
Nadat ik de koffie op had ging ik op pad. Eerst reed ik de 20 km lange Hoge Vuursche route. In het begin was ik bang dat het wel eens filerijden zou kunnen worden maar dat viel allemaal reuze mee.
Het parcours was wel even wennen met mijn veldfiets. Maar het was prima te doen. Lekker draaien en keren, veel op en af waardoor het bijna niet nodig was om nog te trappen. Af en toe een behoorlijk steil stukje omlaag, maar ook dit leverde geen problemen op. Het parcours lag er goed bij. De fiets bleef lekker rollen.
Na de Hoge Vuursche reed ik de 10 km lange parcours van de Lage Vuursche. Dit leek in het begin even wat technischer, maar uiteindelijk viel dat wel mee. Ook het stukje met mulle zand reed ik zonder problemen. Op een gegeven moment kwamen de routes weer bij elkaar en zat het er weer op.
Het fietsen ging zonder problemen. Ik had niet eens een bocht gemist. Maar door het intensieve fietsen, kracht zetten en gehobbel had ik wel wat last van mijn, veel meer dan wat spierpijn was het niet.
 |
| Natuurlijk kon de warme chocomelk niet ontbreken |
Na afloop spraken we af in de Vuursche Boer om een pannenkoek te eten. Daar hadden we wel een beetje spijt van. De pannekoek en de bediening was prima, daar lag het niet aan. Maar het dorp was overspoeld door Theoretisch opgeleide Utrechters. In plaats van met hun bakfietsen waren ze met de te grote auto´s gekomen, welke ze overal en nergens neerkwakte en zonder op of om te kijken weer wegreden.
Mede door het schitterende weer kan ik weer terug kijken op een mooie fiets en familiedag.
Reacties
Een reactie posten