Ja je leest het goed, de titel is De Duinentocht. U denkt wellicht dat het aan de vroege kant is, het is tenslotte nog geen begin maart. Dat klopt. Maar eigenlijk is het meer aan de late kant. Want afgelopen jaar, begin maart, lag er sneeuw en is de Duinentocht niet gereden. Nu had ik samen met Gerard wel een stukje Duinentocht gereden die dag, maar veel was het niet.
Nabij Wassenaarse Slag merkte ik dat mijn Garmin was uitgevallen. Na een herstart kon ik weer door. Alleen dat wat ik tot nu toe had gereden was niet meer terug te vinden. Volgende week nog een keertje de Duinentocht rijden dan maar.
In Katwijk en Noordwijk was het een drukte van belang met mensen die kwamen uitwaaien op het strand. Het was er een mooie dag voor. Vanaf Noordwijk nam ik het fietspad door de duinen. Nabij het golfterrein nam ik het schelpenpad richting NoRa. De klassieker route dus. Tegenwoordig noemen we dit een gravelroad. Ik denk dat we komend voorjaar veel Hipsters kunnen verwachten bij de Duinentocht.
Inmiddels was het wel duidelijk dat de wind uit het westen kwam. Voor de terugweg wel gunstig. Meestal is met de Duinentocht de wind zuidwest en is de terugweg een "prettige wedstrijd". Na het verlaten van Lisse pakte ik de Ringvaart. Hier kwam ik André tegen die zo te zien ook was gestart met de trainingen voor de Duinentocht 2019. Dus zo slecht was mijn timing niet.
Maar nu ging het toch wel kriebelen om de echte Duinentocht van 2018 te rijden. Mede omdat ik na bijna twee maanden geen langere rit dan 50 km had gereden moest ik nu wel op pad om kilometers te maken. In aanloop naar de Vlaamse Ardennen zeg maar. Het weer zat vandaag ook mee. Een frisse dag maar wel met een lekker zonnetje. En zo reed ik de semi klassieke route van de Duinentocht.
Via de Voorweg reed ik op Leidschendam aan. Daar werd gelukkig afgeweken via de echte klassieke route door Leidschendam en Mariahoeve. Via de Vliet en de Horsten reed ik naar Wassenaar. Daar dook ik de Duinen in eerst richting Den Haag waar de klassieke route werd opgepakt. Zoals viel te verwachten op zondagmiddag was het druk in de duinen. Veel echtparen op E-bikes die het hele fietspad in beslag namen. Of ze nu denken dat de batterij van hun E-bike zo breed is of dat ze denken dat ze nu zo hard gaan dat ze niet meer ingehaald worden. Ik weet het niet. Feit is dat ik veelvuldig mijn bel moest gebruiken om ongelukken te voorkomen. Wat ook opvallend was waren de grote aantallen voetgangers. Die op het fietspad liepen. Terwijl er naast het fietspad een prima voetpad lag. Op zich niet zo heel erg, maar als dan gewoon links lopen zodat ze de tegenliggers zien aankomen dan maakt het het allemaal een stuk dragelijker. Opvallend was trouwens dat de geoefende lopers juist wel op het voetpad liepen, of bij een gebrek daaraan links op het fietspad. Maar goed, het ligt allemaal aan de wielrenners.
In Katwijk en Noordwijk was het een drukte van belang met mensen die kwamen uitwaaien op het strand. Het was er een mooie dag voor. Vanaf Noordwijk nam ik het fietspad door de duinen. Nabij het golfterrein nam ik het schelpenpad richting NoRa. De klassieker route dus. Tegenwoordig noemen we dit een gravelroad. Ik denk dat we komend voorjaar veel Hipsters kunnen verwachten bij de Duinentocht.
Ondertussen is de
— Patrick Coers (@FietspaT) 30 september 2018
Het eerste stuk was nog in de luwte, maar bij de grote beruchte bocht kreeg ik de wind recht op kop. Dat was best wel leuk. Jammer dat ik nu alleen was.
Eenmaal voorbij Buitenkaag kreeg ik de wind in de rug. Met een lekker tempo reed ik naar Nieuwe-Wetering. Vanaf hier was het een best windje in de polder, maar dat ging me best af. En zo reed ik op een onderhoudend tempo naar Hoogmade. De meeste uniseks e-bikers waren nu in geen velden en wegen meer te bekennen. Zeker weggewaaid?
Ondertussen begon ik mijn benen wel te voelen. Die waren tenslotte niet meer gewend om zo lang achter elkaar te werken. Maar met wat verstand wist ik de rit prima af te werken zonder totaal gesloopt thuis te komen.
Reacties
Een reactie posten