#8Hoeksewaard

Vandaag had ik een leuk rondje uitgezet naar de Hoeksewaard. Het idee was om heen via de Beneluxtunnel naar de Heinenoordtunnel te rijden. Vanaf daar zoveel mogelijk langs 'de rand' het eiland rond fietsen tot ik weer bij de Heinenooordtunnel kwam om vanaf daar via de Van Brienenoordbrug weer huiswaarts te keren. Na een stevig ontbijt ging ik er omstreeks half acht vandoor. De temperatuur was met 18 graden nog aangenaam.

Via Pijnacker en de Kandelaarbrug reed ik o het oude dorpje Kethel aan om zo naar de Beneluxtunnel te rijden. Ik twijfelde nog even om de Bromfietsroute te nemen maar uiteindelijk koos ik voor de roltrappen en de fietstunel. Toch is het raar dat je als fietser de roltrap of lift moet nemen en er niet gewoon een hellingbaan is aangelegd.

Na de tuneel, waarin het best fris was, reed ik via Pernis en de havens. Dit is nou niet meteen het mooiste stukje route zal ik maar zeggen. Gelukkig zijn de fietspaden hier wel prima, dat verzacht het leed. Al snel kon ik de havens achter me laten en reed door Rhoon richting de Heinenoordtunnel. Het is grappig dat de noordkant van Rhoon zo'n industriegebied is terwijl de zuidkant een redelijk landelijk gebied is doorneden door smalle dijkjes.

Essendijk nabij Rhoon

Heinenoordtunnel

De Heinenoordtunnel nam ik door de 'landbouwtunnel'. Zo kon ik lekker doorfietsen en ik was duidelijk niet de enige die het deed. Na de tunnel volde ik zoveel mogelijk de Oude Maas naar Puttershoek. Daarbij kwam ik nog langs de plek waar ooit de suikerfabriek stond maar nu restte er alleen nog de schoorsteen en een loods. Na Puttershoek week ik van de route af, ik volgde in plaats van de dijk de fietspad wart dichte langs de Oude Maas lag en reed zo op 's Gravendeel aan.

Na het totaal uitgestorven 's Gravendeel (behalve de kerken vermoed ik) volgde ik de weg langs de Dortse Kil. Na het gehucht De Wacht slog ik links af de Mariapolder in. Aan het begin stond er wel een bord doodlopende weg, maar die zag er al oud uit en onderweg kwamen fietsers me tegemoet. Ik zou wel zien.

Tot mijn verassing stond ik ineens voor een gesloten hek waarachter de weg gewoon doorliep en een oudere man op zijn gemakje kwam aanfietsen. Hij vertelde me dat dit hek in het weekend normaal open is maar het andere hek verderop wel dicht is. Gelukkig kon ik wel gewoon langs het hek zoals de man me vertelde en kon zo mijn weg vervolgen.

Uiteindelijk kwam ik in Strijensas. Een klein plaatsje met een haventje, ophaalbrug en sluis. Hier maakte ik even wat foto's om vervolgens verder te fietsen. In eerste instantie pakte ik fietspat, maar als snel liet ik deze voor wat het was en pakte de paralel gelegen dijk vanwege de schapen en hun uitwerpselen op het fietspad. Na het gehucht Schuring sloeg ik linksaf door een gebied waar veel wegen 'eigen weg' zijn en je min of meer op eigen risico rijdt. Maar het was de moeite waard. Er zat zelfs een stukje fietspad over een dijk in waarbij je leuk uitzicht hebt over het Haringvliet.

Na Numansdorp pakte ik weer het bijna uitgestorven buitengebied. Zo af en toe kwam ik andere fietsers tegen, maar veel was het niet. En dat in het overvolle drukke Zuid-Holland. Ik genoot ondereg van het mooie uitzicht van het vlakke land.

Ik had nu veel voor de wind gereden, maar nu ging ik wat meer richting het noorden en merkte dat er best een pittig windje stond. Nu zou ik die tot Oud-Beijerland vanaf de zijkant hebben, maar daarna werd het feest. Vol tegen de wind reed ik naar de Heinenoordtunnel. De lucht begon vanuit het zuiden ook wat grijzer te worden. Ik hoopte dat ik niet te veel ellende over me heen zou krijgen.

Na de Heinenoordtunnel, waarbij ik nu wel de fietstunnel nam, reed ik langs de Oude Maas en om Barendrecht richting Rotterdam. Inmiddels begin het spetteren over te gaan in licht regen. Op zich was dat wel lekker. Iets wat minder lekker was was de onweersklappen in het zuiden. Nu was dit nog aan de andere kant van de Oude Maas.

De Van Brienenoordbrug wist ik goed te verteren. Via de Kralingsezoom reed ik richting Terbregge om zo langs de Rotte weer huiswaarts te gaan. De drukte langs de Rotte viel best mee. En ook hoorde ik geen onweer meer. Gelukkig kon ik het laatste stukje langs de A12 nog aanpikken bij een zestal andere wielertoeristen zodat ik weer vlot in Zoetermeer was.

Het  was een geslaagd rondje. Her en der zal ik de route nog even aanpassen voor ik deze online zet voor de liefhebbers.