N206-prijs Zoetermeer

Kenmerduin in de mist

Vandaag leek het prima  weer te worden, genoeg reden om op de fiets te springen. Ik moest wel even denken waar ik heen zou gaan. Er gingen een hoop routes door mijn hoofd maar uiteindelijk besloot ik om naar Het Kopje (van Bloemendaal) te gaan.

Dit alles om weer eens wat hoogtemeters te maken. Gekscherend noem ik het rondje hiernaartoe altijd de N206-prijs Zoetermeer als parodie op de E3-prijs Harelbeke (of E3 Harelbeke zoals deze nu heet.) Bij deze route rij ik altijd in de buurt van de N206 die van Zoetermeer naar Aerdenhout loopt.

Het is mooie dag om te kijken of Het Kopje er goed bij ligt.

— Patrick Coers (@FietspaT) 13 maart 2017

Nog maar weinig bollen te zien

Vanaf Aerdenhout werd ik toch wel zenuwachtig. Na jaren zou ik Het Kopje weer eens vanaf de zuidkant beklimmen. Eenmaal daar ging het eigenlijk best goed. Boven gekomen daalde ik af, ging scherp links en beklom nu de noordkant van Het kopje. Ik haalde aan aantal hijgende en puffende Amsterdammers in. Eigenlijk ging het best lekker. Boven ekomen besloot ik nog ene keer omhoog te rijden, sloeg nu links af voor de afdaling en ging aan het einde weer scherp links en probeerde nog sneller omhoog te rijden.

Boven gekomen viel het me op dat er flarden mist vanaf de kust kwamen. Dat beloofde nog wat voor de terugweg. Ik daalde vlot af en reed richting Kraantje Lek om daar weer de duinen in te duiken. De zon was in geen velden of wegen te zien. De mist leverde in de duinen mooie plaatjes op, maar fris was het wel. Bij Zandvoort was de mist zelfs zo erg dat ik de zee niet eens zag liggen toen ik op de boulevard reed richting het fietspad naar Noordwijk.

Omdat het toch lekker ging voerde ik het tempo op het fietspad maar eens lekker op en zo was ik binnen de kortste keren bij Langevelderslag. Daar reed ik rechtdoor voor een stukje Strada Bianche. Oftewel, een stuk breed schelpenpad wat prima te doen was.

Omdat het nog steeds lekker liep besloot ik in Noordwijk me nog even lekker uit te gaan leven op de heuvelzone. Dit ging me eigenlijk best goed af hoewel op de Ersamusweg mijn benen vol liepen, maar dat mag. Ondertussen brak de zon ook door en onder een stralende hemel reed ik richting Katwijk. Bij de dam zag ik een groepje van 4 fietsers komen waarvan er één in korte broek en kort shirt reed.

Doordat ik voor de wind reed leek het wel of ik naar huis werd geblazen. Met een heerlijk tempo sprintte ik ieder viaduct op wat ik onderweg tegenkwam en het laatste stuk zette ik nog even een sprint in. Hoewel mijn benen steeds volliepen en het wel wat pijn deed gaf het ook een goed gevoel omdat de snelheid waarmee ik reed boven verwachting was. Ik was verbaasd over mijn vorm gezien het aantal kilometers wat ik heb gereden viel het allemaal niks tegen. Ben benieuwd hoe het nu verder gaat. Wellicht kan ik straks met de Geestgrondentocht weer eens lekker ouderwets vlammen.