De 4e jacht van het seizoen was er één om in te lijsten. Vader Jan, Moeder Karin en dochter Jewel hadden mooi werk afgeleverd deze stormachtige zondag. Vol goede moed trok ik naar het clubhuis. De regen leek weg te blijven, de wind daarentegen zou nog wel eens een rol van betekenis kunnen gaan spelen vandaag.
Het KNMI had zelfs een heuse waarschuwing afgegeven. Niet iets waar een echte Vossejager zich iets van aantrekt. Toch stonden er slechts 41 deelnemers aan de start. In het verleden noemde we dit een grote opkomst, kan je zien hoe de tijden veranderen. Na het gebruikelijke praatje reden we onder leiding van Karin en Jewel naar de start bij het Westerpark. Samen met de kopman van het PIKO-plantteam, Ruud, nestelde ik me op kop, maar bij de eerste zoeker reed ik al meteen de verkeerde weg in en kon achter aansluiten op het paardenpad waar ik wel de nodige plaatsen wist goed te maken. Na wat stukjes land in het Westerpark reden we via de Jan Waaijerbrug op Leidschenveen aan waar we een bezoek brachten aan Het Kerkje. Daar stond de blauwe emmer heel slim opgesteld. Een grote groep reed er in eerste instantie voorbij maar kon weer terug.
Op de Veenweg trapte ik mijn ketting klem. Met veel moeite wist ik deze weer los te halen maar ondertussen was zo'n beetje het hele peloton mij voorbijgegaan. Toen ik weer op de fiets zat zag ik niemand meer rijden voor me. Bij de Gamma kwam ik het peloton weer tegen. Deze kwamen net uit een stuk land waar ik nog in moest voor de gele emmer. Het was trouwens een heel leuk stukje land moet ik zeggen. Toen ik het land uitreed kwam De Groenteboer met één van de PIKO-plant mannen aanrijden. Die zaten dus nog achter me en zouden me niet veel later bij halen.
De rest van de jacht zouden we met z'n drieën afleggen. Via wat lusjes door Leidschendam met het nodige bekend en onbekend stuk land ging het richting het sportpark bij VEO (om in korfbaltermen te blijven). In eerste instantie bleven we langs de Vliet rijden omdat we een pijl niet goed zagen maar achteraf moesten we een lusje om het park heen rijden. Daarna ging het richt TNO waar we glibberend en glijdend langs het hek reden. Bij de geluidswal liepen we in eerste instantie helemaal naar boven wat helemaal niet de bedoeling was. Het was gewoon een kwestie van gewoon de oranje stokjes volgend die er prima bij stonden.
Hier reed ik bij mijn kompanen weg die nog zoekende waren. Het was zwaar om vol tegen de wind zonder enige bescherming door het land te rijden. Vervolgens ging de route door aan de andere kant van de geluidswal. Hier moesten we een voetpad omhoog die best steil was. Nog steeds alleen vervolgde ik mijn weg via het fietspad langs de A13. De route week even van het fietspad af voor de houten emmer welke bij de restanten van het Strandbeest van Theo Jansen bevond. Hoewel ik vermoed dat menig jager hier weinig oog voor heeft gehad.
✔️Bretels ✔️Extra gewicht mee. Ik ben er klaar voor Zoek de Vos #storm 💨💨💨🚴🏻🚴🏻🚴🏻— Patrick Coers (@FietspaT) 20 november 2016
Het KNMI had zelfs een heuse waarschuwing afgegeven. Niet iets waar een echte Vossejager zich iets van aantrekt. Toch stonden er slechts 41 deelnemers aan de start. In het verleden noemde we dit een grote opkomst, kan je zien hoe de tijden veranderen. Na het gebruikelijke praatje reden we onder leiding van Karin en Jewel naar de start bij het Westerpark. Samen met de kopman van het PIKO-plantteam, Ruud, nestelde ik me op kop, maar bij de eerste zoeker reed ik al meteen de verkeerde weg in en kon achter aansluiten op het paardenpad waar ik wel de nodige plaatsen wist goed te maken. Na wat stukjes land in het Westerpark reden we via de Jan Waaijerbrug op Leidschenveen aan waar we een bezoek brachten aan Het Kerkje. Daar stond de blauwe emmer heel slim opgesteld. Een grote groep reed er in eerste instantie voorbij maar kon weer terug.
Op de Veenweg trapte ik mijn ketting klem. Met veel moeite wist ik deze weer los te halen maar ondertussen was zo'n beetje het hele peloton mij voorbijgegaan. Toen ik weer op de fiets zat zag ik niemand meer rijden voor me. Bij de Gamma kwam ik het peloton weer tegen. Deze kwamen net uit een stuk land waar ik nog in moest voor de gele emmer. Het was trouwens een heel leuk stukje land moet ik zeggen. Toen ik het land uitreed kwam De Groenteboer met één van de PIKO-plant mannen aanrijden. Die zaten dus nog achter me en zouden me niet veel later bij halen.
De rest van de jacht zouden we met z'n drieën afleggen. Via wat lusjes door Leidschendam met het nodige bekend en onbekend stuk land ging het richting het sportpark bij VEO (om in korfbaltermen te blijven). In eerste instantie bleven we langs de Vliet rijden omdat we een pijl niet goed zagen maar achteraf moesten we een lusje om het park heen rijden. Daarna ging het richt TNO waar we glibberend en glijdend langs het hek reden. Bij de geluidswal liepen we in eerste instantie helemaal naar boven wat helemaal niet de bedoeling was. Het was gewoon een kwestie van gewoon de oranje stokjes volgend die er prima bij stonden.
Hier reed ik bij mijn kompanen weg die nog zoekende waren. Het was zwaar om vol tegen de wind zonder enige bescherming door het land te rijden. Vervolgens ging de route door aan de andere kant van de geluidswal. Hier moesten we een voetpad omhoog die best steil was. Nog steeds alleen vervolgde ik mijn weg via het fietspad langs de A13. De route week even van het fietspad af voor de houten emmer welke bij de restanten van het Strandbeest van Theo Jansen bevond. Hoewel ik vermoed dat menig jager hier weinig oog voor heeft gehad.
Bij het Delfste Hout hadden de uitzetters een nieuw en vooral zwaar stuk dijk gevonden waarbij ik me afvraag of we die ooit wel eens gereden hebben in het verleden. Hier raakte ik even het spoor bijster, zo wisten de Groentenboer en de PIKO-man weer terug te komen.
In Nootdorp zagen we Dick staan die stond te hanesen met zijn band. Niet veel verder raapte we André op die nog een stukje met ons mee reed. Bij het uitrijden van Nootdorp was er nog een lusje waar helaas geen controle stond. Achteraf heel jammer want vele zouden deze gemist hebben hoorde we later. We merkte nu wel dat de wind echt toe was genomen, Tocht kwamen we nog redelijk vooruit. Op een schelpenpad gooide we onze laatste knijper in de emmer om koers te zetten naar Zoetermeer. Met mijn ring in mijn aanslag reden we niet zoals ik dacht langs de golfbaan maar via een lusje door Meerzicht reden we op het Buytenpark aan waar Jewel bij de Vos stond. Het ging eigenlijk helemaal nergens meer over maar voor de eer vochten we nog voor ons plekje waarbij de Vos het zwaar te verduren kreeg, maar ik wist mijn ring nog net voor De Groenteboer en de PIKO man om de Vos te gooien.
Dat was een mooie echte mannenjacht...uitgezet door vrouwen @Zoekdevos— Patrick Coers (@FietspaT) 20 november 2016
Moe en voldaan togen we naar het clubhuis. De jacht had er weer voor gezorgd dat een bak snert er wel weer in ging. Snel maakte we de stand op. Het was weer een mooie jacht. Ik heb genoten van een leuke route met zelfs voor mij nieuwe stukken erin. Thuis gekomen was de honger nog niet gestild en verorberde ik nog een paar boterhammen met pindakaas.
Reacties
Een reactie posten