Vandaag kon ik weer op pad voor mijn Vrijdagmorgenritje en ik moet zeggen, dat was geen straf. Het was een mooie najaarsdag en dus besloot ik een rondje om de Rotte te rijden.
Eerst langs de Noordhoverplas naar het Bentwoud. Ik was blij dat ik mijn spatbord erop had want er kwam nodig wat water van het wegdek af. In het Bentwoud nam ik het nieuwe fietspad naar de N209, dat scheelde een hoop ellende met loslopende honden. Dat lijkt tegenwoordig een ware plaag te worden, die loslopende honden.
Weer even de benen laten spreken
— Patrick Coers (@FietspaT) 31 oktober 2014
Eerst langs de Noordhoverplas naar het Bentwoud. Ik was blij dat ik mijn spatbord erop had want er kwam nodig wat water van het wegdek af. In het Bentwoud nam ik het nieuwe fietspad naar de N209, dat scheelde een hoop ellende met loslopende honden. Dat lijkt tegenwoordig een ware plaag te worden, die loslopende honden.
Door het Bentwoud reed ik naar Moerkapelle. Ik ben erg blij met de fietspaden die hier zijn aangelegd. Vanaf Moerkapelle reed ik onder de dijk langs richting de Rotte. De weg was hier behoorlijk vies en langs de kant lagen de nodige bergen suikerbieten. Gelukkig was het niet zo erg als de Hoeksewaard waar het in deze periode één grote glibber en glijpartij is. Eenmaal langs de Rotte was het genieten van de herfstkleuren. Na de roeibaan bleef ik op de dijk en ging via Oud Verlaat naar Terbregge. Dara stak ik de Rotte over en ging via het Lage Bergschebos naar het Hoge Bergsebos voor het nodige klimwerk. Nu er een fietspad na jaren is geasfalteerd kan je hier een leuk rondje rijden. Ik moet zeggen dat het knap pijn kan doen aan je benen, de hellingen zijn er lang genoeg voor. Terwijl ik mijn rondjes reed kwam ik een stel, uitgebreid zoenend, op het fietspad tegen, waarschijnlijk in de veronderstelling dat het hier uitgestorven zou zijn. Ik denk dat ze van een koude kermis thuis kwamen. De vele hondenbezitters met loslopen honden op het fietspad, de zwoegende fietsers op het fietspad maakte het er een drukte van belang.
Na dit klimwerk reed ik verder door het bos langs de Rotte. Enigszins gefrustreerd door de vele hondenbezitters die met loslopende op het fietspad liepen, terwijl er een voetpad parallel liep, stampte ik lekker mijn pedalen rond. Na de A12 reed ik naar Hollervoet, sloeg daar linksaf en reed via Kruisweg op huis aan, maar niet zonder een extra lusje om aan de 60 km te komen. Het was tenslotte veel te mooi weer om weer richting huis te gaan.
 |
| De Rotte bij Hollervoet |
Reacties
Een reactie posten