Een beetje aan de late kant ging ik vandaag eens op pad om wat nieuwe paadjes te ontdekken. Doel was ook om met zoveel mogelijk off-road naar Berschenhoek te rijden.Eerst reed ik richting de Balijbrug om via het Balijbos richting Berkel te gaan. In het bos was ik nog getuige hoe een buizerd een muis greep door middel van een mooie duikvlucht. Na het tunneltje bij de N470 zag ik links in het land een mooie werkweg liggen. Ik besloot deze te nemen en kwam zo op de Pastoor Verburghweg uit. Daar bleek de weg afgesloten te zijn, wat voor mij weer een mooie hindernis opleverde.
Tussen de kassen door reed ik richting de landscheiding. In een ooghoek zag ik tussen twee kassen een mooi onverhard pad lopen, deze neem ik de volgende keer wel mee. Bij de HSL pakte ik een onverharde weg welke we met de Vossejacht ook al eens genomen hadden. Nu kwam er een paar kilometer asfalt welke we wellicht in de toekomst kunnen inruilen voor wat onverharde stukken. Na de oversteek met de N209 reed ik verder over het asfalt maar gaf mijn ogen de kost. Wellicht zit er nog wat tussen de kassen door. Nu was het gedaan met het asfalt. Via een ruiterpad reed ik naar het MTB parcours van Bergschenhoek. Deze nam ik voor het grootste deel. Ik werd wel verrast door de "trappen" die nu her en der in het parcours lagen. Het liep allemaal niet lekker voor me. Beklimmingen reed ik met een te groot verzet. Afdalingen nam ik als een houten klaas. Al met al een hoop gehannes.
Na dit stuk reed ik naar de Rotte, pakte ik een stuk door een parkje. Ik heb het bord drie keer gelezen maar over fietsen stond helemaal niets vermeld. Dus daar ging ik dan. Het was een mooi stukje. Vervolgens een lange strook achter bosjes langs. Verderop viel mijn oog op een pad door bosjes. Waarschijnlijk gemaakt door de plaatselijke jeugd. Na het oversteken nam ik een volgend stukje single track welke ik vrijdag toen ik hier reed al had zien liggen. Het hele stuk bleek langer dan ik dacht en zo reed ik helemaal off-road tot het centrum van Nesselande.
Langs de Boulevard van Nesselande, waar een zomerse sfeer hing, reed ik richting de roeibanen. Ondertussen probeerde ik wat stukjes land, maar die waren niet allemaal even succesvol. Wel waren de paden in het overloopgebied een succes. Tegen het einde kreeg ik het idee dat mijn voorband lek was. Ik probeerde er wat lucht in te pompen maar toen bleek het rubbertje in mijn pomp niet meer goed was met als gevolg dat de meeste lucht er naast ging. Uiteindelijk duurde het ruim een half uur voor ik met behulp ven een pomp van een andere fietser weer op pad kon. Ik nam nu maar de snelste weg naar huis en dat was maar goed ook. Ik was koud thuis toen mijn dochters kwamen melden dat mijn voorband lek was. Volgens mijn jongste dochter (5) alleen aan de onderkant, dat is een meevaller.
Tussen de kassen door reed ik richting de landscheiding. In een ooghoek zag ik tussen twee kassen een mooi onverhard pad lopen, deze neem ik de volgende keer wel mee. Bij de HSL pakte ik een onverharde weg welke we met de Vossejacht ook al eens genomen hadden. Nu kwam er een paar kilometer asfalt welke we wellicht in de toekomst kunnen inruilen voor wat onverharde stukken. Na de oversteek met de N209 reed ik verder over het asfalt maar gaf mijn ogen de kost. Wellicht zit er nog wat tussen de kassen door. Nu was het gedaan met het asfalt. Via een ruiterpad reed ik naar het MTB parcours van Bergschenhoek. Deze nam ik voor het grootste deel. Ik werd wel verrast door de "trappen" die nu her en der in het parcours lagen. Het liep allemaal niet lekker voor me. Beklimmingen reed ik met een te groot verzet. Afdalingen nam ik als een houten klaas. Al met al een hoop gehannes.
Na dit stuk reed ik naar de Rotte, pakte ik een stuk door een parkje. Ik heb het bord drie keer gelezen maar over fietsen stond helemaal niets vermeld. Dus daar ging ik dan. Het was een mooi stukje. Vervolgens een lange strook achter bosjes langs. Verderop viel mijn oog op een pad door bosjes. Waarschijnlijk gemaakt door de plaatselijke jeugd. Na het oversteken nam ik een volgend stukje single track welke ik vrijdag toen ik hier reed al had zien liggen. Het hele stuk bleek langer dan ik dacht en zo reed ik helemaal off-road tot het centrum van Nesselande.
Langs de Boulevard van Nesselande, waar een zomerse sfeer hing, reed ik richting de roeibanen. Ondertussen probeerde ik wat stukjes land, maar die waren niet allemaal even succesvol. Wel waren de paden in het overloopgebied een succes. Tegen het einde kreeg ik het idee dat mijn voorband lek was. Ik probeerde er wat lucht in te pompen maar toen bleek het rubbertje in mijn pomp niet meer goed was met als gevolg dat de meeste lucht er naast ging. Uiteindelijk duurde het ruim een half uur voor ik met behulp ven een pomp van een andere fietser weer op pad kon. Ik nam nu maar de snelste weg naar huis en dat was maar goed ook. Ik was koud thuis toen mijn dochters kwamen melden dat mijn voorband lek was. Volgens mijn jongste dochter (5) alleen aan de onderkant, dat is een meevaller.
Reacties
Een reactie posten