Het is inmiddels alweer ruim 6 jaar geleden dat ik de Marmotte heb gereden. Deze cyclosprtief start in Le Bourg d'Oisans, aan de voet van de Alpe d'Huez en eindigt na een rondje over de Col du Croix de Fer, Col d'Telegraph en Col du Galabier boven op de Alpe.
Het jaar ervoor had ik ook al een poging ondernomen, maar had deze poging vanwege het slechte weer moeten staken. Dit maal was het perfect fietsweer, voor mij zou het zelfs iets te warm worden, maar dat is nou ook weer niet ergste. 's Morgens vroeg vertrokken we vanuit ons hotel in Venosq voor een 13 km lange rit naar de start. Onderweg was de groep op weg naar Le Bourg steeds groter waardoor we in een peloton aankwamen in Bourg. We lieten ons leiden naar het startvak waar we een bekende uit Stompwijk tegen kwamen. Na een hoop frans gewauwel, waar we niet veel van begrepen werd het startschot gegeven, iets wat we dan wel weer begrepen. Met een gangetje van 50 km/u reed ik met Eelco op de voet van de eerste klim aan. Het gezuis van de wind maakte plaats voor gehijg. In de drukte raakte ik Eelco kwiijt, eigenlijk was ik iedereen al kwijt van onze groep. De Croix de Fer had eigenlijk weinig verassing voor mij, ik had hem inmiddels 3 keer beklommen en gedaald. Rusig reed ik omhoog en verbaasde me nog over de aanmoedigingen die op de weg stonden geschilderd: "Breukink, Ciapuchi, Indurain". Al met al allemaal helden die al een tijdje gestopt zijn met fietsen.
Langzaam bereikte ik de top (
Het jaar ervoor had ik ook al een poging ondernomen, maar had deze poging vanwege het slechte weer moeten staken. Dit maal was het perfect fietsweer, voor mij zou het zelfs iets te warm worden, maar dat is nou ook weer niet ergste. 's Morgens vroeg vertrokken we vanuit ons hotel in Venosq voor een 13 km lange rit naar de start. Onderweg was de groep op weg naar Le Bourg steeds groter waardoor we in een peloton aankwamen in Bourg. We lieten ons leiden naar het startvak waar we een bekende uit Stompwijk tegen kwamen. Na een hoop frans gewauwel, waar we niet veel van begrepen werd het startschot gegeven, iets wat we dan wel weer begrepen. Met een gangetje van 50 km/u reed ik met Eelco op de voet van de eerste klim aan. Het gezuis van de wind maakte plaats voor gehijg. In de drukte raakte ik Eelco kwiijt, eigenlijk was ik iedereen al kwijt van onze groep. De Croix de Fer had eigenlijk weinig verassing voor mij, ik had hem inmiddels 3 keer beklommen en gedaald. Rusig reed ik omhoog en verbaasde me nog over de aanmoedigingen die op de weg stonden geschilderd: "Breukink, Ciapuchi, Indurain". Al met al allemaal helden die al een tijdje gestopt zijn met fietsen.
Langzaam bereikte ik de top (
Reacties
Een reactie posten