FietspaT

Voorjaarsklassiekers op een rij

2012-01-28T14:44:00.001+01:00

Omdat het een maand voor de start van het nieuwe wielerseizoen is besloot ik mijn broer te voorzien van een voorraad bier om de meeste klassiekers door te komen;
- Duvel, voor het Vlaamse openingsweekend. Deze kanjer heb je 2 dagen plezier van.
- Leffe Triple, Driedaagse de Panne, logisch eigenlijk Triple, drie.
- Leffe Bruin, De Ronde van Vlaanderen, omdat de mannen bruin van de modder uit deze koers horen te komen.
- Jupiler, Paris - Roubaix. Een goede reden heb ik niet. Laat we het er maar op houden dat de meeste toeschouwers langs de kasseistroken dit drinken.
- Amstel Gold, hiervoor hoeven we alleen het woordje race achter te gooien en klaar zijn we.
- La Chouffe, Luik - Bastenaken - Luik, wanneer men in de buurt van de brouwerij komt is de finale nog ver.

Tot zover de voorjaarsklassiers.

Ronde Kaag en Braassem

2012-01-20T14:50:00.001+01:00

Vandaag op pad geweest om wat wegen te bekijken voor de Duinentocht. Volgens de verhalen was het wegdek niet overal even best. Daarom reed ik vanaf Hoogmade langs de HSL richting Rijpwetering om vervolgens een nieuw fietspad richting 't Veen te nemen.

Ondertussen bulderde de wind vanuit het noordwesten door de open polders. Met wat slim rijden wist ik afwisselend voor de wind en tegen de wind te rijden. Toch had ik het vermoeden dat de wind meer uit het westen kwam.

Bij Leiderdorp nam ik de klinkerweg die ik er eigenlijk helemaal niet zo heel slecht bij vond liggen. Vanaf Leiderdorp ging het met de wind vol in de rug hard op Koudekerk aan, maar aan de overzijde van de Rijn was het weer stoempen richting huis.

Cycling Workout | Endomondo

ATB-en in het Twentse land

2012-01-06T20:59:00.000+01:00

Wat doe je als je op familiebezoek gaat naar Enschede en er in de omgeving net een 60 km lange ATB-route is geopend? juist je neemt je ATB mee en gaat de route een stuk verkennen. Zo gezegd, zo gedaan. Na aankomst in Enschede was het eerst tijd voor koffie met een Tompouce en daarna was het hoog tijd om op de fiets te stappen. Hoewel het koud was waren de weersomstandigheden best aardig, een waterig zonnetje probeerde door te komen.
Binnen 2 kilometer was ik al buiten de stad en reed in een landelijke omgeving. Via wat knooppunten reed ik naar een stuk bos waar ik de ATB-route zou oppakken. Al snel had ik de route gevonden die eerst langs een fietspad ging maar al snel een stuk bos inging waar een singletrack door de struiken slingerde en over beekjes ging. Men was zo goed geweest om over de bruggetjes kippengaas te leggen om de gladheid tegen te gaan wat prima werkte.

De route was verder prima te volgen en enigszins gedesoriënteerd volgde ik de route die behoorlijk slingerde. Het was volop genieten in het Twentse landschap. Opvallend was dat er redelijk wat fietsers op waren gezien de verse sporen in de modder. Op een gegeven moment ging de route langs de oever van de Buursebeek, een stuk sompig grasland waar de bikers voor me redelijk wat moeite mee hadden. Zelf reed ik er redelijk vlot doorheen, wellicht ben ik er hier in het westen wat beter op getraind :-)

De stukken bos volgde elkaar in rap tempo op. De uitzetters hadden veel gebruik gemaakt van omgevallen bomen om als hindernis te gebruiken. Hier had men aan de voor- en achterkant wat aarde tegenaan gegooid en de hindernis was compleet. Behalve die ene boom die wellicht het slachtoffer was van de storm de dag ervoor. Nabij Haaksbergen was het startpunt van de route, daar stond een informatiebord met de route. Daar stonden twee bikers uit de streek die me vroegen of ik het een mooi parcours vond. Ik geloof dat ik wel enthousiast geageerde.

Na een blik op de kaart besloot ik gebruik te maken van een verbindingsstuk om de route wat in te korten. De route ging nu even de provinciegrens over Gelderland in. Hier had men een leuke verassing in petto. Een soort brug door het bos die prima te rijden was. Verderop had men 2 stukken van de route afgesloten i.v.m. de modder. Vanaf de weg bekeek ik deze stukken en concludeerde dat dan de Wijk en Wouderoute wel helemaal afgesloten kon worden. Getreurt was ik niet, men had de omleiding prima aangegeven en hele grote stukken miste ik nou ook weer niet.

Na wat draaien en keren besloot ik weer langzaam aan richting Enschede te gaan, ik wilde het niet te laat maken.het niet te laat maken. Maar één ding weet ik zeker, hier kom ik nog eens terug, 60 km op de ATB, dat is toch wel genieten. De uitzetters hebben hun best gedaan.

Heide nabij Enschede

Ook hier wordt de fiets vies van

Echte mannen jacht

2011-12-18T21:50:00.000+01:00

Met een weersverwachting van regen-, hagel- en sneeuwbuien, een temperatuur van rond de vier graden was het vandaag de beurt aan de echte mannen voor de Vossejacht. Doe daarbij stukken soppig land en alle ingrediënten voor een mooie jacht waren aanwezig. Dat was wellicht ook de rede dat een oud gediende, Frans, ook aanwezig was bij de jacht. Ondanks deze omstandigheden had Frans gewone racebandjes om zijn crosser zitten. Ik was benieuwd hoeveel Frans vandaag zou moeten lopen.

De start lag vandaag op de zelfde plek als twee weken gelden inclusief het listige lusje. OOk vandaag ging het halve peloton meteen de mist in, ditmaal zonder gevolgen want in het lusje was ditmaal geen controle. Gevolg was dat de groep nu in tweeën lag en ik in de tweede groep weer vrolijk in de achtervolging kon. Bij de Meerpolderdijk reed ik vrij makkelijk het gat dicht en zag de nodige al lopen met de fiets in de hand. Na de dijk volgde er een tweede stuk land waarbij ik aan het eind weer vrolijk een veel te diepe plas in reed en mijn voorwiel tot over zijn as verdween. Toch reed ik door een zoekpijl een minuut later op kop, zo kan het raar gaan in een jacht. Na een lusje in het Buytenpark reden we via de Voorweg naar Leidscheveen. De uitzetters hadden daar een geintje uitgehaald met een ingestorte brug waardoor we vanaf deze brug weer terug moesten om wel over de sloot te komen.

In Leidschenveen stond de eerste controle die eigenlijk weinig problemen opleverde. De daaropvolgende controle zorgde voor wat rumoer maar ook hier wist iedereen de emmer te vinden. Na een lusje door het land achter De Tol reden we Vlietlanden in. Daar was een controle die ook voor weinig problemen zorgde, hoewel een aantal achterblijvers hem bijna wel oversloegen. Via de Kniplaan ging het richting Stompwijk Hier moest ik een klein gaatje laten vallen omdat ik een oude pijl volgde. In Stompwijk doken we een stuk land in richting de Merenburger. Dit was behoorlijk heftig en het was nog niet gedaan, onder de A4 door volgde nog de nodige stukken van de Wijk en Woudenroute welke heel erg zwaar waren. In tegenstelleing tot de eerdere stukken land liep het voor mij hier voor geen meter. Lopen fietsen toch weer lopen. Met lede ogen moest ik zien dat het hele spul zo van me weg reed, nou ja de kopgroep van een mannetje of acht dan. Achter me was niet veel meer te bekennen.

Langs de Vliet ging het op Cronesteijn aan. Daar zag ik de kopgroep uit het park komen, op aanwijzing van Aad volgde ik het lusje en maar goed ook want daar stond de blauwe controle. Weer terug richting de Lammeschansbrug en de Vrouwenweg moesten we weer Cronesteijn in. In de verte zag ik Frans rijden die inderdaad de moed had opgegeven en de kortste weg naar huis nam. Zelf ploeterde ik weer een stuk van de Wijk en Woude route af waar het behoorlijk onder water stond. Over een afgesloten fietspad ging het nu op de weipoort aan. Ik was inmiddels behoorlijk bekaf af. Met moeite hield ik het tempo rond de 30 km/u. In Zuidbuurt waren de nodige lusjes en de laatste controle. Nu reste alleen nog de vos waarvan ik wist dat deze in het Buytenpark moest staan omdat ik de pijlen op de heenweg had zien staan.

Ik volgde nu niet meer de route maar nam de kortste weg. Iets wat achteraf goed had kunnen uitpakken, maar door het gestuntel in het park kwam ik uiteindelijk met Henk bij de vos aan moesten we "sprinten" welke Henk won en zodoende in het klassement op me uitloopt. Gelukkig zijn er geen beelden van de "sprint" want deze zag er nog beroerder uit dan die van Ullrich en Pantani in de Tour.

Ronde van Vlaanderen 2012 door een Ollander

2011-12-17T10:33:00.000+01:00

Komend jaar ligt de finish van de Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde. Niets mis mee, sterker nog, ik heb de petitie getekend. Gewoon omdat het me mooi leek om de finale van De Ronde te laten bestaan uit Oude-Kwaremont - Patersberg - Koppenberg. Tot zo ver niets aan de hand tot ik het parcours zag wat voor 2012 werd gepresenteerd. Wat had men gedaan?? Ten eerste een criterium over de eerder drie genoemde hellingen en dit ten koste van de Muur van Geraardsbergen.

Niet dat De Muur zo ver van de streep veel zou betekenen. maar De Muur zou net als de Oude-Kwaremont in voorgaande edities er wel voor kunnen zorgen dat je De Ronde verliest als je niet oplet. De organisatie gaf aan dat het kwa kilometers niet haalbaar was om De Muur nog op te nemen in het parcours. Dat vond ik vreemd. Afgelopen zomer heb ik met mijn fietsclub een tocht van 105 km gereden in de Vlaamse Ardennen met daarin Oude-Kwaremont - Patersberg - Koppenberg en De muur van Geraardsbergen. Dan rest er nog 155 km om de rest van de wedstrijd te maken. Tijd om te puzzelen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik ging eens aan de slag op een GPS kaart en tekende een route langs de voorlopig meest belangrijke punten van De Ronde. Banaf Brugge ging het via een korte weg via Tielt, Deinze richting Zottegem. Daar begon de ellende met het duo Lippenhovenstraat en Paddestraat. Vervolgens via de Berendries naar Geraardsbergen voor De muur van Geraardsbergen. Vervolgens weer in westelijke richting naar Petegem voor de Valkenberg en Haaghoek. Vervolgens duiken we het Maarkedal in voor een aantal beklimmingen die op zich niet veel voorstellen maar de de smalle wegen en snelle opvolging zich wel laten gelden.

Via de Steenbeekdries en Taaienberg wordt er koers gezet richting Ronse voor de Kruisberg. Dan duikt de route Wallonië in voor de Knokteberg. De route zorgt nu voor weinig verassingen. Afdalen via de grote baan naar Kluisbergen om de echte finale te beginnen met de Oude-Kwaremont, Patersberg en Koppenberg om dan snel te dalen richting Oudenaarde. Tot mijn verbazing is deze route slechts 170 km. er is dus nog ruimte. Er is dus nog ruimte voor bijvoorbeeld de Kerkgate of op de heenweg Doorn. Maar de mensen die echt bekend zijn in de streek zullen vast nog wel wat weten. Dus ik stel voor om dit maar als basis te nemen voor De Ronde van 2013.

Modderjacht

2011-12-12T14:47:00.000+01:00

Resultaat van de modderjacht

Het moest er een keer van komen, een modderjacht. Deze zondag was het zover. De uitzetters Antoon en Jeroen hadden hun best gedaan om er een mooie jacht van te maken, met vele nieuwe verassende stukken.

Vanaf de start ging het in één groep het Westerpark in waar we de nodige zoekpijlen kregen voorgeschoteld. Één pijl zorgde (bewust?) voor verwarring, deze stond midden op een kruising waardoor de groep al snel in tweeën brak. Bij de Balijbrug stond een zoekpijl waarbij de grote meute de verkeerde weg in reed maar ik zelf de juiste volgpijl wel zag terwijl de rest al de trap oprende. Bovenaan de brug stonden 3 pijlen naar rechts met de tekst "Pas op!". Ik vond het al vreemd maar d'r moest hier een lampje gaan branden. De bedoeling was om hier weer naar beneden te gaan onder de brug door, je knijper in een emmer te gooien en vervolgens weer de trap op om over de brug te gaan. Niemand deed dit waardoor er uiteindelijk 7 controles in deze jacht zaten, deer eerste had iedereen toch gemist.

Door het Balijbos, waar de hondebezitters ons melde dat het geen fietspaden waren waar we op reden, vroeger toen het weiland was hoorde je er niemand over. Verder ging het via de nodige modderstroken richting Pijnacker. De uitzetters hadden een paar mooie nieuwe stukken land gevonden die op zich goed te rijden waren. Hier werd ook een schifting geplaatst. vooraan een groep notoire hardrijders die elkaar lieten zien hoe hard ze kunnen fietsen, achterin een groep notoire zachtrijders die elkaar lieten zien hoe goed ze pijlen kunne volgen.

Dwars door alle uithoeken van Pijnacker werd er koers gezet naar een oude kade welke we in het verleden al eens met een Oliebollentocht hadden gereden. Via de Verburghweg waar Pascal met een kleregang voorbij kwam ging het een stuk land in waar een kudde schapen liep. Pascal moest het hardrijden bekopen met een lekke band, hem zouden we pas terugzien in het clubhuis.

Langs de oostkan van Zoetermeer doken we Bleizo in waar een bewaker ons erop probeerde te attenderen dat dit niet de bedoeling was, ik was de enige van de groep die hem opmerkte maar liet hem in het luchtledige roepen. Bij de Kruisweg ontstond wat verwarring door een zoekpijl welke het land in wees. Hier werd de kopgroep in stukken gesplitst. Zelf trok ik het niet om met mijn MTB-tje, het laatste stukje dicht te rijden naar de koplopers en met lede ogen moest ik toezien hoe hoe men steeds verder van me wegreed.

Later werd ik bijgehaald door Koen en samen probeerde we er weer wat van de maken. Langs de HSL volgde we het fietspad richting Hazerswoude. Halverwege kwam "Knijper" Henkie terug. ER stond een zoeker en Henk had in het land de linten zien hangen. We namen de smalle grasstrook langs het spoor en werden beloond met de laatste controle waar we de eerste drie knijpers in mochten gooien. Plots waren we van gelosten gepromoveerd tot de drie kanshebbers op de overwinning. Met moeite wisten we een acceptabel tempo erin te houden waarin me wel duidelijk was dat Koen vandaag de sterkste was.

Door Benthuizen waar net weer alle kerken uitgingen reden we richting de Noordhoverplas waar de vos stond. Hier was het vooral wie het slimste reed. Henk gooide als eerste zijn ring om de vos terwijl Koen en ik hard vochten om onze ring om de vos te gooien. De vos had het zwaar met onze geworstel. Uiteindelijk stond hij helemaal scheef en wist Koen zijn ring er voor mij omheen te doen.

Met een 3e plaats in de jacht en uiteindelijk de 2e plaast in de stand (met 0,1 punt achterstand op Henk) heb ik best goede zaken gedaan. Het is nu zaak alert te blijven de komende jachten. Want misschien...

Helemaal ruk

2011-12-06T18:34:00.001+01:00

Een Vossejacht is net als het echte leven. De ene week rij je de sterren van de hemel, de andere week rij je als een schemiel in de rondte.
Zo was het afgelopen zondag. Vanaf de start ging het goed. Terwijl het gros meteen een park indook volgde ik de juiste route over een ouwe puinberg waar ik in mijn jeugd menig uurtje heb gespeeld. Ondanks dat ik de juiste route reed verzuimde ik om over de top van de berg te gaan waar nou net de witte emmer stond die uiteindelijk door slechts 2 man was gevonden.

Verder door er park waar ik iedere strook asfalt nog prima van ken ging het op Stompwijk aan. In volle achtervolging. In de verte zal ik al 2 groepen rijden die het tempo er goed in hadden. Toch wisten we bij Stompwijk weer aan te sluiten. Na een zoekpijl reed ik met een kleine achterstand achter de groep aan. Maar net voor ik aansloot reed ik lek. Het gekke is dat ik niet vloekte. Snel nieuwe band erin, achteraf iets te snel. Vlug met een luchtpatroon de band oppompen en binnen 3 minuten zat ik weer op de fiets. Ik merkte wel een hobbeltje in mijn band, maar reed vol door. Via Gelderswoude ging het weer op Benthuizen aan. Na de HSL rechtsaf het Bentwoud in via een prachtige steenslagweg. Daar reed ik weer lek. Zo te zien had mijn binnenband ergens onder de buitenband gezeten.Nu had ik wel een probleem. Mijn banden waren op en plakkers had ik ook niet.

Ik besloot om naar huis te gaan, fiets om te wisselen en alsnog op zoek te gaan naar de vos. Zo gezegd zo gedaan. Redelijk makkelijk kwam ik op de finale en vond de vos. Uiteindelijk was ik deze jacht de laatste. Gellukkig hield ik wel de leiding in het klassement. En mijn mede leider? Die was slechter af. Na iets te diep in het glaasje te hebben gekeken moest hij deze jacht laten schieten. Maar nu, kop op en op naar volgende week.

De buit is binnen, winst in de Vossejacht

2011-12-01T19:39:00.001+01:00

Eigenlijk zat het er al aan te komen, dat ik winst zou pakken. Na drie keer de derde plaats, pakte ik afgelopen zondag de overwinning en meteen (gedeeld) de leiding in het klassement. En dat was niet alleen toe te schrijven aan de benen, maar ook aan de alertheid.

Deze zondag was het al duidelijk dat iedereen naar mij keek. Zeker na het stukje in het verslag waar men goed op mij moest letten.

"Maar let op, de sterk rijdende Patrick Coers zit hem op de hielen, en deze liefhebber van linkse hobby’s"

Dick, de uitzetter van deze jacht, had voor de grap een startpijl gezet bij het clubhuis, iets waar een zevental jagers in trapte en zo voor de start al de aansluiting met de groep verloren waren. Toen we weer compleet waren gingen we naar de start waar het meteen tegen de wind in beuken zou worden. Dit wordt een zware jacht.

In Leidschenveen waar wat zoekers stonden en via Roeleveen gingen we op het kerkje langs het spoor aan. daar stond de eerste controle die niet te missen was. De afdaling na het kerkje neem ik met mijn MTB ervaring vlot waardoor ik de nodige jagers inhaal. Via Haagoord gaan we op de A12 aan. Hier was een listig lusje. Terwijl de grote groep na een zoekpijl, of eigenlijk ervoor blind op de rode emmer afreed besloot ik zelf de pijlen te volgen. Wat bleek, hier stond duidelijk een vervolgpijl, ik zat dus goed. Nog leuker was het toen ik de groene emmer zag staan waar ik de eerste knijper ingooide. Ik kon mijn geluk niet op. De uitzetters, die het schouwspel van een afstand aanschouwde, ook niet. Het truuckje was geslaagd en voor mezelf had ik maar weer eens bewezen dat ik zelf de pijlen wil zien en niet blind achter een ander aan moet gaan.

In een roes ging het nu kilometers over het fietspad langs de A12 richting Gouda. Het tempo kon ik lekker rond de 36 km/u houden. Bij Nutricia stond een pijl een trap op. Voor de zekerheid ging ik kijken, hier stond niets terwijl nu Thijs en Rob bij me aansloten. We vervolgde de route langs de A12 waar het tempo weer lekker hoog lag en ik merkte dat ik de sterkste van de drie was. Thijs die een achterlijk groot verzet reed was gewoon zichzelf aan het slopen.

Bij Zevenhuizen reden we door een lang stuk land tussen de A12 en de spoorbaan. Inmiddels kwamen de koplopers zwoegend door de modder terug terwijl ik een prima en redelijk verhard spoor had gevonden en vlot door het land reed en Ron en Thijs achter me liet. Aan het einde stond de witte emmer waarna ik weer het zelfde stuk land vlot terug kon rijden en zo de nodige jagers inhaalde.

Samen met Henk en Gijsbert kwam ik het land in en reden we eerst richting Zevenhuizen om vervolgens de Knibbelweg in te draaien voor de nodige kilometers zijwind. Aan het einde twijfelde we. Daar kwam een behoorlijke groep uit het naastgelegen stuk weiland maar een emmer konden we niet ontdekken. In eerste instantie reed ik door om vervolgens terug te keren. Blij toe, eenmaal in het land was de blauwe emmer vlug gevonden. Over mijn favoriete klinkerweg langs de A20 werd ik nog aangemoedigd door Dick hangend uit zijn raam en reed met een onderhoudend tempo op Moerkapelle aan. Net voor het dorp haalde ik Henk in en melde hem dat er in het land wel een controle stond.

Toen ik omkeek zag een groepje naderen met Rob die ook groen had. Vlug liet ik Henk achter me en probeerde zo en kwaad als het ging de tempo erin te houden richting de Kruisweg. het groepje achter me kwam niet echt vlot dichterbij. Bij Bleizo zag ik in het land 2 man staan, zou dat de vos zijn. Helaas het was de laatste controle, gelukkig merkte ik dat ik in het land weer wegreed van het groepje achter me en zag in de verte de een groepje jagers staan, daar was de vos dus. Mijn armen in de lucht stekend kwam ik er aan en melde de heren dat er 6 controles zaten in deze jacht. Mijn buit is binnen.

Nu is het zaak bij te blijven. Want de leiding houden zal niet gemakkelijk zijn, hoewel ik nu al erg tevreden ben over hoe het gaat.

Strontjacht

2011-11-21T09:22:00.001+01:00

Gisteren stond de derde Vossejacht op het programma. Ditmaal uitgezet door de neven Scholten die erom bekend staan het liefst een Vossejacht uit te zetten van 100 km helemaal door het veld. We waren dus gewaarschuwd. Ook deze ochtend was er weer een lekkere dichte mist, wat tegen je of voor je kan werken. Vanwege mijn goede klassering in het klassement ben ik momenteel supergemotiveert.

Deze keer waren er een hoop BMX-ers die hun kans waagden bij de Vossejacht. Ook werd de jacht van vorige week geanalyseerd waarbij het toch langerzamerhand duidelijk werd Jan zich niet zo heel erg netjes had gedragen. Na de gebruikelijke koffie gingen we op pad. De start was zo'n beetje midden op de rijbaan van de Meerzichtlaan. Waarna we de bergenbuurt van Meerzicht indoken voor het gebruikelijke draai en keerwerk door de woonwijk gingen we naar de A12 om weer een stuk langs het nieuwe geluidsscherm te gebruiken. Er ontstond verwarring omdat er geen pijl meer te ontdekken was en er enkele zelfs de jacht van vorige week gingen volgen. Hoewel er vooraan toch een drietal de regel in acht nam "geen pijl is rechtdoor" en daarmee een voorsprong van 10 minuten bij elkaar reed. Zelf zat ik in het peloton.

Door Rokkeveen waar wat twijfel ontstond door het ontbreken van een pijl wisten we met zes man weg te rijden van de rest en en zo een leuke voorsprong op te bouwen, althans dat denken we want door de mist was de zicht niet meer dan 100 meter waardoor je totaal geen idee had hoeveel voorsprong en achterstand je had. Bij een tuinder reden we langs het bassin waar de 2e controle stond. Door een woonwijk van Pijnacker, met het gebruikelijke draaien en keren, reden we langs tijdelijk bankgebouw waar de witte emmer stond en later door menig jager werd gemist.

In de mist werd er koers gezet naar de Boezemweg en waren onze achtervolgers ook aangesloten. Een lange onverharde weg waar ik lekker tempo maakte. De weg is onlangs weer een beetje rechtgetrokken want er was nu prima over te rijden, in tegenstelling tot afgelopen zomer. Over het smalle pad van langs de Zweth gingen op het dorpje Zweth aan waar we geen tijd namen voor een bak koffie in het aldaar gevestigde restaurant. Via de trap moesten we de Kandelaarbrug over. Aad (ook een Scholten) besloot het fietspad te nemen en kwam zo op de terugweg terecht, iets wat hij zich na een paar kilometer pas realiseerde.

Met de groep gingen we nu Midden-Delfland in. Bij het indraaien van het bos was er meteen het eerste zware stuk land. Eerst nog een stukje graffelpad maar al snel sompig grasland. Na een bocht hoorde ik een hoop tumult. Daar zag ik enkele renners op de grond liggen, als ik goed had opgelet had ik gezien dat ze een stuk veen ingereden waren en tot hun knieën in de modder stonden. Nu reed ik zelf mijn complete voorwiel de sompige grond in en stond tot mijn knieën vast. Henk die ik net ervoor had ingehaald reed me lachend voorbij. Met veel moeite trok ik aan mijn fiets en had plots alleen mijn stuur maar in mijn handen. Lekker was dat. Toe ik er zelf goed en wel uit was kwam Raoel achter me en reed zich nog dieper het land in waarbij hij zelfs zijn fietscomputer verloor.

Nu moest ik, met een niet al te vast stuur, alleen in de achtervolging terwijl er een grote groep me mijn naaste concurrenten voor me zat. Dit is echt zo'n moment dat je denkt dat het niks meer wordt. Over het fietspad langs Delft ging het richting Schipluiden. Daar moesten we linksaf het land in wat de toekomstige A4 wordt. Hier was ik weer blij, in het land rij ik toch een stuk makkelijker en de verse sporen waren goed te volgen. Plots stond ik weer bij de grote groep die even de weg kwijt was. Hiet stond duidelijk een pijl rechtdoor een weiland in. Van rechts kwam ineens een koploper uit de mist opdoemen en reed in een hoog tempo voorbij. De twijfel sloeg toe. Blind reed ik het weiland in, totaal geen idee waar ik zou uitkomen, de mist leek wel dikker geworden. Toen ik bij een sloot stond was de keuze links of rechts. Ik besloot rechts maar dat werd ook niet veel. De groep reed een beetje doelloos achter me aan. We besloten terug te gaan en zochten het hek van het weiland weer. Op de gok gingen we nu de kant op waar we Martijn naartoe hadden zien rijden. Dit bleek als snel de juiste weg te zijn.

Via een plank over een sloot reden we verder richting Schiedam. Daar ging de route over een paar voor mij bekende paden die ik van de zomer al had verkend. De pijlen waren hier niet echt duidelijk waardoor ik verkeerd gokte en wederom in de achtervolging ging. In Schiedam hadden de uitzetters een post bij een school gezet, ondanks dat ik nu ver achterop lag gooide ik hier de 5e knijper in de emmer, ik kreeg weer hoop dat ik nu toch goed zat. Met Koen en Stefan raapte we Henk op en reden weer naar de Kandelaarbrug. Hier was wat verwarring over de te volgen route, uiteindelijk bleken we over de brug te moeten gaan iets wat Stefan al direct had gedaan. Na de brug kwamen we in het laatste stuk land met de laatste emmer. Henk die het tempo van Koen en mij niet kon volgen lieten we al snel achter ons en stoepend en harkend gingen het via Pijnacker op Zoetermeer aan met onderweg heel wat nieuwe stukken fietspad. Ik twijfelde eraan of ik Koen wel kon hebben bij de Vos want we waren behoorlijk aan elkaar gewaagd.

Langs de N470 sloegen we links af een stuk onverharde weg in, Koen liet het eigenlijk al snel lopen toen ik aanzette. Bedacht op een eventuele terugval van mijzelf schakelde ik voor het stuk met zand een stuk lichter maar mijn plek bleek al snel veilig. Als 16 legde ik mijn ring om de vos. Blij was ik om te horen dat ik één van de weinige was die alle controles had.

Uiteindelijk bleek ik het goed gedaan te hebben, 3e in de dagstand (alweer) en nog steeds 2e in de stand. Dit bied perspectief voor de rest van het seizoen.

2011-11-20 08:43 Vos weergeven op een grotere kaart

Geen hand voor de ogen

2011-11-14T13:30:00.001+01:00

Gisteren stond de 2e Vossejacht op het programma. Henk en Jules zouden de jacht uitzetten. Met Henk, die volgens mij alle boeren uit de omgeving kent, houd ik altijd rekening met veel lange stukken land. Of het nu ook zo zou zijn was maar de vraag.
Door mijn goede uitslag van de week ervoor was ik super gemotiveerd. Ik had veel tot de puntjes verzorgt, fiets nagelopen, maar niet gepoetst (bijgeloof, straks poets ik het geluk eraf). Net op het punt toen ik stond te vertrekken bedacht ik me dt ik en PTT-elastiek moest hebben om mijn ring voor de vos om mijn arm te kunnen doen. Helaas, geen voor handen, dan maar zo.

Lichtelijk gespannen reed ik naar het clubhuis. De vorm was goed, ik was niet eens op zoek naar pijlen, iets wat ik anders wel doe. Bij het clubhuis nam ik een bak koffie, kreeg mijn spullen, startnummer 2 vandaag, en genoot van de evaluatie van de jacht van vorige week.

Vijf over half tien vertrokken we naar de start. Ditmaal geen zoeken naar de start maar in vliegende vaart langs het Westerpark naar de A12. Echt hoog lag het tempo niet. Klassementsleider Charles reed op kop met zijn naaste belager, Aad in het wiel. Ik besloot maar eens het tempo op te voeren wetende dat ik dit later wel weer moest bekopen, zo gaat het nou eenmaal. Langs de A12 ging het tempo weer omhoog. De uitzetters hadden een leuk stukje land gevonden langs de gloednieuwe geluidswal. De notoire afsnijders bleven hier op het fietspad rijden, d'r stond tenslotte geen emmer. Verderop doken we een stuk bos in en reden langs het Bredewater op het kantoor van Jules af waar op het parkeerdek 2 emmers stonden die iedereen eigenlijk wel had.

Via de Boerhaavelaan en Stolbergenlaan gingen we langs de Delftsewallenwetering weer naar de A12 om onze weg te vervolgen naar Bleizo. Daar waren een paar zoekpijlen geplaatst. Ik probeerde een uit kunstje uit door om te draaien op het moment dat ik de vervolgpijl zag. Een deel van de rijders trapte er in, de afsnijders hadden het meteen door en kwamen achter me aan. Al snel kwam alles weer bij elkaar en reden we op de HSL af waar een flink stuk land langs het spoor op ons wachtte. Hierna ging het verder langs de N209 naar het nieuwe fietspad door het Bentwoud. DE koploper was niet meer te zien door de mist. Uiteindelij kkwam er een kopgroep van zo'n 7 man bij elkaar. Door verkeerd gokken bij een zoeker moest ik deze laten gaan en zag ze in de mist verdwijnen hoewel het gat misschien net 50 meter was. Ondertussen werd ik bijgehaald en uiteindelijk bij Hazerswoude kwam het hele zooitje weer bij elkaar.

Volg gas ging het op Klein Giethoorn aan waar enkele achterblijvers hun knijper in een emmer gooiode waar de rest geen aandacht had besteed. Langs de Oostvaart reden we naar de Vierheemskinderenweg aan waar eindelijk het langverwachte lange stuk land van Henk kwam. Eerst door een oud maisveld wat goed te doen was om vervolgens langs de N11 naar Hazerswoude-Rijndijk te gaan. De groep ging nu aardig uit elkaar, In het dorp moest nog een lus genomen worden waar enkel doorreden. Helaas stond er in deze lus geen controle zodat de voorgangers zeer veel geluk hadden en vol gas doorreden.

Onder tussen zette we een achtervolging in. Langs de N11 tot het bosje bij Weipoort. Daar moesten we een stukje singletrack van de MTB route volgen. Op de gok reed ik erlangs hoewel ik nog wel één knijper over had. Dit was een goede gok. Nu was het een kwestie van gas blijven geven terwijl een groepje notoire hardrijders in mijn nek zat te hijgen. Samen met John en Frank was het vechten voor onze plek. De hekken van de Weipoort waren onze medestanders, deze smeet ik toen ik er door was zo hard mogelijk dicht, dit hield de groep achter ons toch een beetje op. Na de brug van de Zuidbuurtseweg was het scherp links het land in. John miste de bocht en moest omrijden over de weg wat hem uiteindelijk best goed uit kwam. Frank liet ik al snel achter me. De vos was in zicht met een flink stuk land voor me. Iets wat ik altijd graag heb. Frank liet ik al snel achter me en John zag ik van rechts komen en bijna gelijktijdig kwamen we bij de vos, ik wist mijn ring nog net voor hem over de paal te gooien. Toen ik omkeek zag ik de groep met hardrijders komen die de paal bijna in tweeën reden. Ondertussen kwam Charles vloeken en tierend op Jan bij de Vos. Wat bleek, Jan had Charles gesneden net voor we het land ingingen. De gemoederen liepen nog hoog op.

Al met al was het een prima jacht voor mij. Ik kwam als zevende bij de vos. De eerste vier hadden één of meerdere controle's gemist, waardoor ik derde was in de dagstand. Iets wat me prima uitkwam. Nu sta ik tweede in de stand, nu proberen vast te houden, ik ga er nu voor, het klassement.

De 1e Vossejacht

2011-11-10T21:25:00.001+01:00

Afgelopen zondag was het eindelijk zover, de eerste Vossejacht van het seizoen. Naa maanden van voorbereiding, waar ik serieus aan mijn vorm had gewerkt, kon ik, samen met 26 andere gekken, eindelijk los.
Voor vertrek werd er eerst stil gestaan bij het overlijden van Rob Moioli begin dit jaar. Ten nagedachtenis van Rob wordt er nu om vijf-over-half-tien gestart omdat Rob steevast ook vijf minuten te laat was.
Ditmaal was de jacht uitgezet door Thijs Vreugdehil en Rob van der Plas, twee oude rotten op het gebied van Vossejacht die het uitzetten van een jacht prima verstaan. Ook ditmaal hadden ze er een mooie klassieker van gemaakt.

De start was al bij zo'n punt waar complete verwarring zou ontstaan over de te volgen richting. Enkele lepe jagers hadden de eerste pijl gevonden en vlogen met het complete peloton in de achtervolging op een woonwijk aan. Daar was het weer draaien en keren over woonerven en tuinpaden. Rob stand er te opvallend met de gele emmer net na een zoekpijl. Het kon niet anders zijn dan dat er nog een emmer en de buurt moest staan. Toch reed een grote groep direct op hem af terwijl ik rechts afsloeg en inderdaad de blauwe emmer aantrof waar nog geen knijper in lag.

In de veronderstelling dat ik nu in de achtervolging in op de grote groep voor me. Door het Westerpark Buytenpark ging het op Stompwijk aan. Hier werd ik achterop gerede door de groep die toch was omgekeerd op zoek naar de andere emmer. Bij Stompwijk namen we het lusje langs de N206 om vervolgens door de Geerpolder richting Zoeterwoude te rijden. Opvallend was dat een grote groep bij elkaar bleef terwijl er stevig werd doorgefietst. Van achter de groep reed ik vlot naar voren omdat ik in de veronderstelling was dat we een stukje singletrack van de MTB route zouden krijgen, dan zat ik in ieder geval vooraan. Helaas gingen we over de kerkepaden van de Weipoort. Daarbij was nog wat verwarring door een onduidelijke pijl. De grote groep reed zo het erf van een boer op die volgens mij meteen zijn jachtgeweer in gereedheid bracht.

Na het geharrewar ging het via Gelderswoude waar ik nu flink moest doortrappen om weer vooraan te komen. Het ging eigenlijk opvallend makkelijk. Bij Oosterheem zat ik weer vooraan en doken we achter Miss Etam weer een stuk bouwrijp terrein in. Bij Bleizo reden we weer een stuk land in. Ik dacht slim te zijn en een bocht af te snijden. Hier reed ik zo een kuil in en vloog over mijn stuur met een salto het gras in. Allemaal zonder erg, na het rechtzetten van mijn stuur was het langs de A12 wederom vol gas weer naar voren rijden. Samen met Jules en Aad reed ik kop-over-kop richting de koplopers. We werden spoedig ingehaald door een behoorlijke groep waar van samenwerking totaal geen sprake was. We hielden onze benen stil. Uiteindelijk wisten we bij de twee koplopers te komen doordat ze moesten zoeken bij een zoekpijl. In de grote groep gingen we op de Balijbrug af waar ik profijt had van mijn MTB trainingen en in volle vaart langs de trappen naar beneden reed terwijl het merendeel liep of voluit remde.

We maakte een grote lus door het Balijbos waar we Thijs troffen met de rode emmer. Charles die samen met Jules nu 20 meter voorsprong had op de grote groep wees Jules de verkeerde weg bij een Zoeker. Hij had die ochtend komende vanuit Nootdorp de route al gereden en wist dat we langs de A12 moesten blijven. Vanaf Knorrestein ging het via het ruiterpad, waar de laatste controle stond, op de vos aan. Charles nam de gok om het laatste stukje ruiterpad niet te nemen, iets wat hem goed uitkwam. Daarachter reed ik op 2e positie met Aad Scholten achter hem aan. Bij de hoek van het park stond al de vos. Aad wist nog net voor me langs te schieten en zodoende kwam is als derde bij de vos.

Al met al was ben tevreden. De vorm is goed want moe was ik niet. Dit bied perspectief voor de toekomst. Ik ga me nu volledig op de Vossejacht richten. Eens kijken wat er voor me te halen valt in het klassement.

L' Alpe d'Huez

2011-07-22T09:24:00.002+02:00

Vandaag is het dan zover, de Ronde van Frankrijk gaat weer finishen op L'Alpe d'Huez. De weg is al dagen lang een bijna 14 km lange camping. Het wegdek is allang niet meer zwart, maar rood, veel wit en blauw. De lokale ondernemers draaien overuren. Al met al, de gekkigheid is compleet. Maar wat maakt deze berg nou zo bijzonder? Wat mij betreft als fietser niks. Ten eerste is het een brede veel te drukke weg. Als je er klimt komt een permanente horde van auto je voorbij. Bijzonder zwaar is de klim ook niet. Het begin is dan even 10% maar dan heb je het ook wel gehad. Het uitzicht is ook niet echt bijzonder. Daarvoor kan je beter de zijwegen nemen. Het meest bijzondere is gewoon de de Ronde van Frankrijk deze berg regelmatig aandoet en er opvallend veel Nederlanders hebben gewonnen, 8 stuks. Daarmee staan we gelijk aan de Spanjaarden die er ook 8 keer hebben gewonnen.

Zelf heb ik de puist 2 keer beklommen. In 2002 en 2003. In 2003 heb ik mijn tijd niet gemeten, toen reed in de Marmotte en was ik gewoon blij dat ik überhaupt boven kwam. Hoewel ik niet eens zo slecht reed want mijn eindtijd van de Marmotte was 8:28 en toen had ik goud. In 2002 had ik mijn tijd wel opgemeten. Toen deed ik er 58 minuten over. Toen heb ik wel wat middelen gebruikt zal ik maar zeggen. We hadden die dag al een rondje van 120 km gereden. Terug op de camping aan de voet van de Alp lieten we het bier rijkelijk vloeien. Tijdens het eten ging de wijn er ook goed doorheen. Toen besloot ik, wellicht dronken, om eens naar boven te fietsen. Het voordeel was dat de weg uitgestorven was, maar dat zal vandaag anders zijn.

Hoogtestage op dijken

2011-07-20T20:20:00.001+02:00

Hoogtestage. Het is een magisch woord waar veel fantasie uit gaat. In aanloop naar de Tour de France had Neerlands hoop, Robert Gesink, niet anders gedaan dan op hoogtestage te gaan. Toch heb ik er mijn twijfels over of je er nou zoveel sterker van wordt. De Tour gaat niet kilometers lang over cols van ruim 2.000 meter hoog, het voordeel van de extra rode bloedlichaampjes valt misschien te verwaarlozen.

Het doet me denken aan 2003. Toen deden we met een aantal leden van de toervereniging mee aan de Marmotte. Dit is een 174 km lange cyclosportief door de Franse Alphen met de finish op de Alp d'Huez. Deze cyclosportief staat hoog in aanzien bij fietsers. Niet alleen bij wielertoeristen, maar ook bij wielrenners. Zo is de Marmotte eens gewonnen door de latere wereldkampioen Laurant Brochard. Ook de nederlanders zijn behoorlijk succesvol geweest. Na de jaren dat Hans Dekkers er heer en meester was, was het in 2003 een jonge Raborenner die hem won, zijn naam was Laurens ten Dam.

Als voorbereiding op de Marmotte reden we met onze groep regelmatig gezamenlijk tochten om te trainen. De nadruk lag op kilometers maken. Gewoon uren in het zadel zitten en trappen met die benen. Één week voor de Marmotte hadden we bij onze vereniging de Waardentocht. De langste afstand, 210 km, leek ons een prima voorbereiding op de Marmotte. De Waardentocht was zo vlak als je je maar kan bedenken. Dijken, waarden en polders. Enkele wilden hun klimcapaciteiten verbeteren en reden de Hel van Wageningen, die de zelfde dag georganiseerd werd.

Spijt van het rijden van de Waardentocht hadden we niet. Die dag werden we verwend met een bak wind ergens uit het westen. De route ging van Zoetermeer naar Kinderdijk om door de Alblasserwaard en Vijfherenlanden op Vianen aan te gaan. Tot zover verliep het voorspoedig. Over de brug op de Lekdijk begon de ellende. Tegen de wind in stoepen ging het kop over kop op Lopikerkapel aan waar we gelukkig van de dijk af gingen en de wind iets minder was. Voorbij Schoonhoven ging het deels door de Krimpenerwaard en over de Lekdijk op Krimpen aan de Lek aan. Inmiddels was de wind richting het noorden gedraaid zodat we deze richting Gouda weer lekker tegen hadden. De rust in Haastrecht kwam toen als gelegen. Het was wel de mooiste training die ik gereden had en uiteindelijk hadden de meeste deelnemers die meereden aan deze tocht goud bij de Marmotte.

Daarom stel ik voor dat de Nederlandse renners komend voorjaar geen warme zuidelijke oorden op zoeken om te trainen. De Arabische woestijn links laten liggen, maar gewoon gaan stoempen op de dijken, tegen de wind. Ten slotte heeft Jan Janssen zijn klimtalent ook getraind op de Zegwaardseweg.

Zondagse koffie

2011-07-12T15:29:00.001+02:00

Na lange tijd heb ik afgelopen zondag weer eens met "De Brug" gefietst. De Brug is een verzamelplaats van fietsers uit de stad. Op zondag wordt er altijd een vast rondje naar Noordwijk gereden waarbij de route op de heenweg vaststaat. Ook de koffiestop is op de vaste plek. Wie er op de heenweg af moet heeft pech en zal op eigen gelegenheid naar de koffie moeten rijden. Eén troost. Iedereen die meegaat weet dit, dus je weet waar je aan begint.
De training verloopt eigenlijk altijd wel het zelfde. Rustig rijden we de stad uit. Aangekomen op de Voorweg gaat het tempo omhoog. Wat rustiger door Wassenaar om bij het inrijden van de duinen aan elkaar te laten zien hoe hard we kunnen klimmen. Afhankelijk van de drukte wordt het tempo doorgezet door de duinen waar soms op de hellingen flink wordt doorgetrokken. Over de boulevard van Katwijk gaat het wat rustiger en enigszins hergegroepeerd. Het laatste stukkie duinen gaat het gas echt open tot een sprint net voor Noordwijk. Daar drinken we dan koffie in De Stip. Hoewel die tent inmiddels al een paar jaar anders heet noemen we het nog steeds De Stip.

Eigenlijk is dit het hoogtepunt. Het fietsen wordt geanalyseerd. Het toerfietsen, het wielrennen, de Tour of wat er dan speelt. Na de koffie gaan we weer terug. Hierbij varieert de route. Wie voorop rijdt bepaald de route. De ene keer gaat het via Wassenaar terug, soms via Leiderdorp of als we er echt zin in hebben rijden we door naar Het Kopje.

Als je er zo over nadenkt is het allemaal wat saai, steeds het zelfde doen. Raar dat het toch iedere week genoeg mensen blijft trekken om met elkaar buiten te spelen.

De Tourfietser

2011-07-06T14:55:00.004+02:00

Je kon er de klok weer op gelijk zetten. De Tour-de-France is begonnen en ze kruipen weer uit hun hol, de Tourfietsers. Van die mensen die zien dat de Tour is begonnen en zich ineens herinneren dat ze nog ergens een racefiets hebben staan. Meestal van het model wat in 1985 nog in was. Dan gaan ze op pad. Vaak in een wielertenue van een niet meer bestaande wielerploeg, ik heb ze zelfs in wollen truien zien langsrijden.
Als ze überhaupt een helm op hebben dan staat deze te ver naar achteren. Natuurlijk op een stel gympen met Toeclips en daar gaan ze dan. Vaak weten ze niet waar ze heen moeten en volgen dan gewoon een doorgaande weg terwijl de ervaren fietser de polderwegen of fietspaden pakt. Al snel plakken ze achter een groep en krijgen het idee dat het allemaal niks voorstelt, maar 20 km later breekt het tempo van een groep wielertoeristen ze toch op. Eigenlijk zijn ze dan al te ver van huis en moeten dan, al compleet gesloopt, weer 40 km tegen de wind richting huis.
Of die ander. Die achterom kijkt en een groep fietsers ziet naderen. Hij versnelt en probeert zo voor de groep uit te blijven. De groep past natuurlijk zijn snelheid aan en laat de Tourfietser zo zwemmen tot deze compleet kapot is. Gisteravond deden we het nog om vervolgens er snoeihard over heen te gaan.
Wat ik ook heb meegemaakt, staan ze bij het clubhuis van onze fietsclub om een rondje mee te fietsen. Dan stellen ze de vraag hoe hard we rijden. Als we antwoorden met 30 dan denken ze dat dat de afstand is. Maar we maken ze duidelijk dat we dan zo'n 75 km rijden. De moed zakt ze dan al in de schoenen.
We hebben nog 2,5 week lol voordat deze fietsers weer hun fiets in de schuur opbergt. Als ze de smaak te pakken hebben pakken ze hun fiets in april weer, om mee te doen met de Amstel Goldrace.

Wil je de telling bijhouden: http://twitter.com/#!/search/tourfietser
(iedere wielertoerist die zich tourfietser noemt terwijl hij toerfietser bedoelt hoort er ook bij)

Flierefluiters

2011-05-05T21:14:00.000+02:00

Je kant ze wel. De Flierefluiters. Ze zien er allemaal ook het zelfde uit, alsof er een soort dresscode voor bestaat. Geruit overhemd, pet op, ribbroek, sandalen met geitenwollen sokken. Op een klassieke bruine fiets met 3 versnellingen, meestal van Union of Gazelle met zo'n fietstas aan de bagagedrager fietsen ze door het land. En maar fluiten. Nou ja fluiten, ze persen lucht door getuite lippen op een manier alsof je ze net betrapt hebt. Laatst bij een fietstocht, toen ik 3 van die Flierefluiters was tegengekomen ging ik er eens op letten. De eerste stond, nog half op het zadel zittend, het verkeer op een kruispunt te aanschouwen. De tweede stond een groep zeilmeisjes te bekijken. Maar de derde viel het me echt op. Flierefluitend fietste hij achter een groep jonge meiden aan. Volgens mij gewoon de verkeerde kant uit, compleet geobsedeerd door de de jonge meiden.

Toen drong het tot me door, de Flierefluiters kijken stiekem naar jonge meisjes. Soms verdenk ik ze ervan dat ze nog wel eens een bezoekje brengen bij de meisjes van plezier. Niet dat ze naar binnen gaan, maar gewoon, nog half zittend op het zadel, bekijken ze de meisjes.

Let maar eens op als je ze onderweg tegenkomt, meestal zijn er jonge meisjes in de buurt waar ze naar gluren, de Flierefluiters.

Rondje om 't Veen

2011-05-04T23:18:00.000+02:00

't Veen, zo noemen de bewoners van Roelofarendsveen hun dorp en dat is ook zo'n beetje het keerpunt van de route met onderweg het nodige water van de Kagerplassen en de Braassem.

Laagvliegen

2011-04-19T23:14:00.001+02:00

Vol goede moed toog ik vanavond naar de fietsclub. Eens kijken of ik op tijd was om mee te gaan met de A-groep, of groep Cyclospotieven.
Ik had geluk en was op tijd. Bij het clubhuis stonden nog 3 vrijwillegers te wachten, Hendy, Frans en Michel. Niet veel later kwam Peter ook die we op Twitter #dedokter noemen.

Op teken van Peter vertrokken we, we kwamen tenslotte niet om te kletsen maar om te fietsen. Via de Meerpolder en Stompwijk ging het op Gelderswoude aan. Al die tijd reed ik met Peter op kop terwijl mijn hartslag het weigerde om nog onder de 170 te komen. Aan het einde vond ik het genoeg en ging achter de groep hangen, mijn hart zakte meteen richting de 150 dat voelde een stuk beter. Langs Hazerswoude stoomde we in volle vaart op Hoogmade aan waar bleek dat de avondspits nog in volle gang was gezien de grote hoeveelheid sluipverkeer.

Bij Rijpwetering maakte we kennis met een Connixxionbus die wel heel dichtbij kwam. Op de Ringvaart werd, alsof het nog niet genoeg was door Hendy het tempo lekker opgevoerd boven de 45 km/u. Via Leimuiden en Rijnaterswoude maakte we een lusje richting Ter Aar. Hier reed ik op een veerooster lek. Mijn band was in 1 klap leeg. Vlug haalde ik mijn buitenband eraf. Hoewel dit een behoorlijk strak exemplaar is kreeg ik door de hitte van de band deze er behoorlijk soepel af. Vlug pakte ik mijn reserveband, deze bleek een gewoon ventiel te hebben zodat ik deze niet door het gat van mijn velg kreeg. Met een band van Hendy en luchtpatroon van Frans was het klusje toch vlot geklaard en konden we snel op pad.

Net toen we wilde opstappen kwamen er nog 3 bekende aan, Mike, Andre en Igor die meteen bij ons aansloten. Vanaf dat moment kwam mijn teller niet meer onder de 35 km/u. Er werd koers gezet naar Alphen en Hazerswoude-Dorp in een mooie finale naar Zoetermeer te rijden. Hier moest ik de boel toch laten lopen maar bij Benthuizen kwam het zooitje weer bij elkaar. Al met al was het weer mooi geweest, hoewel ik nog wel iets te kort kwam. Één ding viel me wel op. Voorheen lag ik na dit soort trainingen nog na te stuiteren in mijn bed maar nu vallen mijn ogen bijna dicht, dus welterusten allemaal.

En nu lekker dromen

2011-04-15T22:54:00.001+02:00

Morgen is het zover, de Geestgrondentocht. Ik ga nu maar lekker slapen en morgen genieten van o.a. dit beeld

Ricco de Randdebiel

2011-02-14T08:50:00.000+01:00

Beste Ricardo, je was altijd al een zonderling. Vrienden had je niet, je hebt ze niet en je zal ze ook nooit krijgen. Wat je weer wel hebt is een grote bek. Toch waren er mensen die vertrouwen in je hadden. Hadden, dat wel de ploegleiding van Vacansoleil gaf je een tweede kans. Het mocht niet baten. Je had ergens een zak op de kop getikt welke ze bij de bloedbank ook gebruiken en was in je badkamer aan het knoeien gegaan. Op zich ging alles goed. Jammer voor jou dat je 2e hands koelkast die je op de markt op de kop had getikt niet meer zo heel erg goed was. Je zakje bloed was met een week al compleet bedorven. Je dacht dat die putlucht van de pasta kwam die je drie weken geleden van Mamma had gekregen. Ook de Parmezaanse kaas was niet de oorzaak van die lucht die je iedere keer tegemoed kwam als je de deur van je koelkast open deed.

Nu lig je daar, in het ziekenhuis, net voor de dood weggehaald. De kans is groot dat je je nooit meer bij je ploeg hoeft te melden. Toch zou het een straf zijn wanneer moest deelnemen aan De Ronde, alleen al omdat je zo'n bloedhekel hebt aan de kasseien. Maar ook de ploeg waar je mee op pad moet. Leukemans, Devolder, Westra en Hogeland. Ze zouden al fietsend patatten van je maken. Afsnijden is er niet bij voor je Met links Stijn, rechts Sjonnie is er geen ontsnappen aan, ze walsen ze je plat op de eerste de beste kasseienstrook. En niet alleen die, het complete peloton zou over je heen rijden alsof je kassei zou zijn. Behalve Fabian dan, die zou je een slinger geven, zo naar de maan.

Helaas, zo ver komt het niet. Wellicht zit je over een paar maanden dagelijks tegen een paar tralies aan te kijken. Je zal je wel bedenken als je onder de douche staat met Big Bubba in de buurt. De douches van Roubaix vallen dan best nog wel mee.

Zoetermeerse Wielerweek

2011-01-31T15:18:00.000+01:00

Het klinkt misschien gek, maar eind maart is er een heuse Zoetermeerse Wielerweek. Het klinkt misschien raar, maar in 1 week tijd zijn er 3 evenementen die iets met wielrennen te maken hebben.

Zondag 21 maart de Wielerronde van Zoetermeer, eigenlijk was dit een onderdeel van de Ronde van het groene hart, maar deze gaat helaas dit jaar niet door.
Woensdag 23 maart de voorstelling Man en Fiets van Wilfried de Jong samen met Ocobar in het Stadstheater.
Als afsluiter op zaterdag 26 maart de Hobbeltjestocht bij TV Zoetermeer '77.

Die dag start ook de Vlaamse wielerweek, de na-apers.

Denkwaardige Vossejacht

2011-01-30T19:15:00.003+01:00

Vandaag was de laatste reguliere Vossejacht. Wat rest ik het NK volgende week in de Achterhoek. Voor vertrek deelde Martijn, de uitzetter, ons mede dat het geen jacht zou zijn zoals we gewend waren. Nu moet ik eerlijk bekennen dat iedere jacht wel vreemd is, dat is juist het leuke eraan. Maar Martijn melde ons dat de jacht dwars door het centrum van Den Haag zou gaan. Ik zag ons al over het Binnenhof rijden. Zover kwam het niet, maar daarom was deze jacht niet minder spectaculair. Na een vliegende start ging het tegen de 40 km/u langs de A12 op Voorburg aan. Via het oude centrum van Voorburg en de Binckhorst werd de belofte waar gemaakt. Via de Rivierenbuurt reden we het centrum dan echt in, helaas sloegen we de Geleenstraat over, dat zou pas een stunt zijn geweest.

Via de Bierkade en Paviljoensgracht kwamen we echt het hart van Den Haag in. De Hagenezen langs de kant van de weg sloegen dit ritueel van het langsstormende peloton vol verbazing gade. Over het terras van de Zwarte Ruijter werd er koers gezet naar de Grote kerk. Via de Oude Molstraat en Prinsenwal werd doken we de paleistuinen in. De dienstdoende paleiswacht keek vol ongeloof naar het ritueel wat zich voor zijn neus afspeelde. Een kleine 30 volwassen mannen (en één vrouw) was op de fiets aan het zoeken naar een tweetal emmers waar knijpers in werden gegooid.

Langs het hoofdbureau van Politie en de Bonistraat doken we de Scheveningse bosjes in. Hier werd het peloton via bospaden, zandvlaktes en beklimmingen richting het Belgischpark gestuurd. Langs "hotel Scheveningen" gingen we de duinen in. Op de Koningsberg verloor ik mijn bril welke Antoon me in het clubhuis weer terug gaf. In Meijendel we een voetpad in gestuurd, wat een mooi stukje was, gelukkig was het ver weg van de parkeerplaats zodat we weinig zuurkijkende wandelaars tegenkwamen.

De finale was de bekende weg. Met de groep werd er nog een poging gedaan om een molentje te draaien, dit ging niet echt vlot.
Bij de Kniplaan sloegen we linksaf om vervolgens door een stuk land parallel aan de snelweg weer naar de Kniplaan te rijden. Hier zagen we de grote groep voor ons rijden, we wisten nu wel dat we niet voor de overwinning reden.

Toen ik het land uitreed was de groep behoorlijk uitgedund. Met alleen Frank reed ik op het Buytenpark aan. Frank wist nog te vertellen dat we nog een stuk land zouden krijgen. Eigenlijk wist ik nu wel genoeg. De Vos stond in een stuk land die ik ook in mijn jacht had zitten. In dit land liet ik Frank ver achter me en stuiterde over de bevroren grond naar de Vos waar de grote groep eigenlijk net was aangekomen. Ik had genoten van deze mooie jacht. Jammer dat het seizoen erop zit, de goeie vorm komt er net aan.

Schuitje varen...

2011-01-19T21:26:00.001+01:00

In de eerste Vossejacht van dit seizoen zat een voetveer. Zo'n eentje die je zelf moet bedienen. Het duurt wel even een tijd voor je aan de overkant bent, en er passen slechts 4 personen op. Behalve bij een Vossejacht dan, ik geloof dat het record op 8 stond. En maar zwengelen aan het wiel, traag ging het naar de overkant. Wie de Vossejagers een beetje kent weet het al, na afloop een hoop geouwehoer, hoe ze dit in de jacht konden opnemen. Een van de jagers verkocht zelfs al zijn fietsen en zou nooit meer meedoen. De week erop was hij er weer, op een nieuwe fiets, want al zijn andere fietsen had hij inderdaad verkocht. Het blijft mooi zo'n voetveer, jammer dat ik hem heb gemist.

2 kilo zwaarder

2011-01-18T22:55:00.001+01:00

See and download the full gallery on posterous

De uitzetters van de laatste Vossejacht vonden het nodig om er lekker veel land in te doen. Resultaat is dat mijn fiets gewoon 2 kg zwaarder is geworden.

De Lange

2011-01-15T20:14:00.000+01:00

Het was op een koude voorjaarsmaandag in 2005. Mijn broer, Eelco moest voor school even naar Amsterdam. Omdat ik vrij was besloot ik mee te gaan. In het kader van de aankomende Duinentocht, een ware klassieker binnen onze vereniging, gingen we op de fiets. Zestig kilometer en en zestig terug. Al met al een mooie training.
De hele rit ging eigenlijk behoorlijk voorspoedig. Ruim op tijd reden we langs de Amstel Amsterdam binnen. Daarom besloten we bij de Kalfjeslaan maar een bak koffie te gaan doen. Ik stalde mijn fiets tegen het fietsenrek toen ik in gesprek raakte met een oudere afgetrainde man in wielertenue. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam. Zoetermeer antwoordde ik. Hij vond dat we d'r dan al een knap eindje op hadden zitten, zeker gezien het feit we geen wielrenners zijn maar wielertoeristen. Inmiddels drong het tot me door met wie ik stond te praten. Eelco die aan de overkant van de weg stond vroeg zich af met wie ik stond te praten. De man meldde dat hij stond te wachten op een maat, ze gingen een rondje van zo'n 40 km door de polder rijden.
We namen afscheid van de man en dronken binnen in de behaaglijke warmte een bak koffie. Aan de overkant van de weg zagen we de man rondjes rijden op het kruispunt. Eelco zei nu het geheim te weten hoe je het snelheidsrecord van Parijs-Roubaix op je naam kon schrijven.
Op de terugweg, bij Ouderkerk, kwamen we de man weer tegen, hij herkende ons en stak zijn hand op naar ons. Deze ontmoeting met Peter Post zal me altijd bij blijven.

goedemorgen uit een wit Zoetermeer

2010-12-17T07:43:00.001+01:00

Maandag poetsdag

2010-12-13T14:14:00.003+01:00

Altijd leuk en aardig dat fietsen in de modder. Maar de dag erna kan ik altijd weer aan de bak, fiets poetsen. Het is altijd weer alle moed verzamelen om de draad op te pakken en de fiets te gaan poetsen. Het beste is natuurlijk om dit direct na de rit te doen, maar ja dan heb ik ook niet altijd de tijd. Maar als ik eenmaal ben begonnen, valt het eigenlijk wel mee. Na een kwartier is de fiets weer klaar voor de volgende rit, door de modder.

See and download the full gallery on posterous

Fietsseizoen 2011 is begonnen: mijn 1e jacht zit erop

2010-11-08T16:07:00.001+01:00

Gisteren ben ik officieel begonnen met de opbouw van het fietsseizoen 2011. Voor mij personelijk begint mijn seizoensopbouw altijd met de Vossejacht en gisteren was het dus zover. Hoewel het 's morgens behoorlijk hard regende en ik nog twijfelde om wel of niet te gaan wist mijn jagersinstinct me te overtuigen en daar ging ik dan. De regen was inmiddels een stuk minder dus al met al was het allemaal prima te doen.

Aangekomen bij het clubhuis was het nog rustig. Opvallend was wel de aanwezigheid van Frans. Vorige week had hij nog geroepen dat hij zou stoppen met de Vossejacht en zelfs zijn fietsen te koop aangeboden.

Om half tien vertrokken we met slecht 15 man, of meeer bikkels, bij vertrek was het zachtjes regenen opgehouden en had plaatsgemaakt voor hard regenen. De uitzetter van de jacht gaf ons als tip mee om kaplaarsen aan te doen met plaatjes eronder, we zouden het nodig hebben. In een groep reden we naar de start, daar was het even zoeken naar de juiste richting. Door de vele regen waren de pijlen niet al te zichtbaar. Toch waren de uitzetters erin geslaagd een goed te volgen jacht uit te zetten door gewoon veel pijlen te plaatsen. Na wat zoekwerk in de Bergenbuurt en het Westerpark ging het op het fietspad langs de A12 volgas richting Nootdorp. Hier hadden de uitzetters een leuke weg gevonden door het veld. Met nog wat onverhard werk in Nootdorp reden we op Ypenburg aan. Hier begon toch wel het echte werk, paralel aan het spoor door het drijfzand was het ploeteren, maar niet voor niets, daar stond in inder geval een emmer waar je je knijper in kwijt kon.

Even lieten we ons misleiden door een stuk land wat er uitgehaald was. Er jammer, dit stuk leende zich mooie stukken, zelfs een BMX-er zou er jaloers op geweest zijn. nadat we weer op het juiste spoor zaten, kregen we eeen volgend stuk land wat een verassing was. Langs een vaart waarbij je totaal niet meer het idee hebt in een Vinex wijk te zijn was het ploegen en sloeg de groep nu echt uit elkaar. Vervolgens langs TNO waar je elkaar niet kon passeren en de 2 koplopers een groot gat creëerde.

De jacht verliep nu in grote rechte lijnen naar het Balijbos. Daar was de laatste strook die we moesten afwerken, bijna reed ik daar "Hout" zomaar voorbij. Nu waren alle 6 de knijpers op en ging het vol gas naar de Vos, deze stond op het talud van de balijbrug opgesteld, met eerst een sloot te overbruggen. Moe en voldaan deed ik mijn ring om de vos en genoot van de laatste deelnemers die binnen kwamen.

Het gevoel was weer goed, ik kon met de sterkste meekomen, in het veld voelde ik me zelfs de sterkste. Helaas moet ik volgende week verstek laten gaan. Toch maar eens proberen om voor een dagzege te gaan, moet kunnen.

Vals plat en een gebroken spaak

2010-10-03T20:39:00.000+02:00

Vanaf ons vakantieadres in Putten besloot ik afgelopen zaterdag een rondje te gaan fietsen. In tegenstelling tot normaal had ik eigenlijk geen idee waar ik heen zou gaan, het kon alle kanten uit gaan, dat begon eigenlijk al bij het verlaten van het vakantiepark, in plaats van rechtsaf te slaan wat ik in mijn hoofd had ging ik linksaf.
Via Krachtighuizen reed ik op Garderen aan. Langs de molen daalde ik af. Veel mensen hebben het niet door, maar Garderen ligt op een behoorlijke hoogte, aan de westkant gaat het geluidelijk omhoog, de oostkant zie je het hoogteverschil een stuk duidelijker. Niet dat de wegen hier met abnormale percentages omlaag gaan, maar 3% wordt zeker gehaald.

Ik besloot maar weer eens door het gehucht Ouwendorp te rijden, dit is eigenlijk wel het mooiste stukje Veluwe. Via smalle fietspaden door de bossen reed ik richting Kootwijk. Dit zijn echt van die plekken waar je op een mooie zomerdag niet moet komen, nu was er prima te rijden, op een stel hardlopers na kwam ik niemand tegen.

Vanaf Kootwijk reed naar ik via Assel naar Hoog-Buurlo. Inmiddels had ik een een rondje in mijn hoofd zitten. Vanaf Assel de klinkerweg naar Hoog-Buurlo. Dit is lekker pijnelijk, volgens mij gaat de weg hier maxiamaal 5% omhoog, genoeg om pijn te doen aan je benen.

Vanaf Hoog-Buurlo reed ik naar Apeldoorn, na een stukje langs de stad sloeg ik na de Apenheul linksaf naar Hoog-Soeren. Dit is een heerlijke en onbekende klim, eigenlijk zou ik deze klim nog wel eens met de toerders rijden, gewoon om ze te gaan slopen.

Omdat ik het wel welletjes wond sloeg ik hier rechts af en ging richting Uddel. De weg door de heide was een waar genot. Deze weg had ik in tegengestelde richting gereden. Toen vond ik het zwaar, nu begreep ik waarom, het ging heerlijk omlaag. Door de heide reed ik op Uddel aan.

In het dorp sloeg ik rechtsaf richting Elspeet. Een grote knal bij mijn achterwiel bracht onheil. Er bleek een spaak gebroken met een gigatische slag als gevolg. Helaas. Nu was het op mijn gemak weer terug naar Putten, dit was slechts 13 km, dat was nogwel te overzien, maar de slag was van dienaard dat mijn wiel constant tegen de rem aanliep ondanks dat ik de rem helemaal open had staan.

Jammer. Gelukkig kan ik voor morgen een ander wiel regelen zodat ik weer op de fiets naar huis kan. Één troost, na dit weekend zou mijn racefiets mogen genieten van zijn winterslaap.

Hoezo donker....?

2010-09-29T13:15:00.000+02:00

Gisteravond hadden we met een groepje afgesproken om nog een uurtje met de MTB te gaan spelen. Zo gezegd zo gedaan. Omstreeks 18.30 stonden we (Hendy, Frans L., Michel, Henk en ondergetekende) bij het clubhuis voor een rondje Buytenpark.
Eerst werd een stukje modderig Buytenpark afgewerkt wat behoorlijk glijen en glibberen was. Na dit eerste stuk waarbij de modder al goed dik op de fietsen zat zochten we de grindpaden op welke in hoog tempo werden afgewerkt.
Inmiddels was het aardig schemerig, toch besloten we nog een lusje Westerpark te doen op weg naar huis. Omhoog en omlaag langs de golfbaan ging het op het lokaal bekende "Houtsnipperpad" aan. Eigenlijk was het al aardig donker en zag niet echt een hand voor je ogen. Henk die achter me reed was erg blij met mijn Blauw-Witte Palinca pak, zo kon hij de weg goed volgen. Aangekomen bij het Houtsnipperpad, waar ik tocht echt even moest zoeken, ging het in hoog tempo door, hoewel dat dachten we dan. In het donker konden we onze teller niet zien.

Toe we het bos uitkwamen was de straatverlichting aan. Personelijk had ik niet al te veel moeite in het donker, sterker nog, ik vond het aardig licht. Maar dat zal welke maken hebben met het feit dat ik in het theater werk, daar is het ieder dag donker.

Onze Thier-de-Coo

2010-09-20T22:35:00.000+02:00

Als je iets niet hebt dan verzin je het wel. Zo hebben we in Zuid-Holland geen echte klimmen, dus verzinnen ik ze wel en noem ik ze de Hollandse Hobbels. Ik maak een tocht langs 25 van die Hobbels en er rijden jaarlijks ruim 20 man achter me aan die het nog leuk vinden ook. En het mag gezegd worden, zo vroeg in het voorjaar doen die dingen nog pijn aan je benen ook. Toen bij ons het Buytenpark werd aangelegd waren we als Junioren wekelijks te vinden met de MTB. Iedere helling kreeg een naam. Zo hadden we een Haute-Levee, recht en lang omhoog. Of de Wanne, een mooie heuvel die je van diverse kanten kon beklimmen. Maar ook de Thier-de-Coo. In 3 stappen je eigen flink opblazen tot een top. Afgelopen weekend deed ik hem weer eens na lange tijd helemaal. Ik was het niet verleerd, mezelf opblazen, maar ik kwam wel weer fietsend boven.

Het blijft toch altijd mooi, die Zoetermeerse Ardennen.

Rondje met de MTB

2010-08-13T09:34:00.000+02:00

Na lange tijd heb ik gisteren weer eens een serieus ritje met mijn MTB gereden. Doel was dit keer eens te kijken hoe de MTB route "Land van Wijk en Wouden" er bij lag. Begin van de middag reed ik van huis weg, en moest wel weer wennen aan de zachte banden en het (te) lage zadel. Via de Meerpolder reed ik op het Buytenpark aan. Daar namik eerst het MTB parcours over de heuvels. Ik moet zeggen dat het een eitje is om dit parcours te rijden wanneer je het gewend bent om jarenlang op een crossfiets te doen.

Na één rondje ging ik weer verder op de route door het Land van Wijk en Woude. Het is mooi gedaan van de uitzetters om ook een stukje paralel aan het parcours door het Buytenpark te doen, zo kan je het makkelijk opnemen in de route.

Via de Voorweg volgde ik de route richting Leidschendam. Helaas over asfalt. Maar wellicht dar er in de toekomst de mogelijkheid komt om links door de Nieuwe Driemanspolder te gaan, welke over vijf jaar een recreatiegebied annex wateropslag is. Bij de Kostverlorenweg week ik even van de route af en nam ik de Landscheidingsdijk die er paralel ligt. De hondenbezitters keken wel boos, maar realiseren zich waarschijnlijk dat er langer gefietst wordt op het dijkje dan er huizen staan.

In Leidschendam nam ik nog een klein stukje onverhard als onder de A4 door bent rechts, dit had volgens mij gewoon in de route opgenomen kunnen worden. Na een stuk asfalt kwam de eerste verassing voor mij. Door een stuk bos is een leuk slingerpad aangelegd, je zou het een singeletrack mogen noemen, ik kreeg er zin in. Even verder was een leuk stuk langs de A4 opgenomen, gewoon lekker recht toe recht aan door het rietland en gras.

Na de kruising met de Kniplaan kwam de volgende verassing, rechts de dijk af en weer langs de A4, even verder kwamen de wat bekendere plekken voor mij die ik menig vossenjacht en veldtocht wel had gereden. Ook het stuk land aan de noordelijke kant was ook ook een genot, welke voor mij niet onbekend was. Langs de Vliet ging de route richting Cronesteijn. In dit park waren ook de nodige mogelijkheden benut om er wat leuks van te maken. Wellicht door de werkzaamheden van de A4 was ik ergens van de route geraakt, maar met wat zoekwerk kwam ik er weer op, het zou me spijten als ik dit stuk ook gemist zou hebben. Er zat ook een stuk tussen waar zo dicht langs de slot reed dat je echt niet verkeerd kon sturen, anders was het PLONS!

Het stukje bij De Bult was voor mij vaag, ik vraag me af of hier niet meer te halen viel. Bij Zoeterwoude-Rijndijk kwam ik weer op een oude bekende. Helaas heeft men hier een voetpad aangelegd, vroeger was dit nog een stuk onverhard pad met her en der wat houtsnippers. Ook nabij de Weipoort kwam ik op een oude bekende terecht. Niet helemaal, voor de Weipoortse Zwet ging het rechts het land in en meteen weer rechts het bos in. Vroeger heb ik hier wel eens bovenlangs gereden.

Via de Weipoort en de Geerpolder, ook met weer een leuke verassing, ging het richting de Zoetermeerseplas. Dit stuk had ik al eerder verkend en kon ik blindelings rijden. Het stuk langs het ruiterpad is gewoon zwoegen als je misstuurt en je in het zand terecht komt.

Als afsluiter ging ik nog maar even over het strand naar huis. Al met al hebben de initiatiefnemers leuk gebruik gemaakt van de mogelijkheden. Wellicht hadden ze nog meer in gedachten maar kregen ze hier geen toestemming voor. Al met al best een heftig parcours, ik was best moe na de 50 km die ik had gereden. Misschien maar eens een vuurtje aanstoken voor een MTB route door het Balijbos, Dobbeplas en Delftsehout. De mogelijkheden zijn er, en met een doorsteek via het Westerpark heb je meteen een verbinding tussen de 2 routes.

Op pad met de Vutters.

2010-07-30T10:29:00.000+02:00

Iedere woensdag rijdt een groepje Vutters, gepensioneerde en uitgewerkte hun wekelijkse rondje. Omdat ik vakantie had besloot ik een keertje met de mannen mee te gaan. Aangekomen bij de verzamelplaats werd het langzaam drukker. Van alle hoeken en gaten kwamen de mannen aanrijden en werd ik als gastrijder hartelijk welkom geheten. Negen uur, normaal tijd voor vertrek, vandaag niet. D'r was nog een discussie gaande , welke eerst afgerond moest worden voordat we konden vertrekken. Toen werd er heen en weer gevraagd waar we heen gingen. Rob M. had al wat in zijn hoofd omdat ik nieuwsgierig was sloot ik aan.

Langs Noordhove en Oosterheem, waar een hondenbezitter het niet nodig vond dat we over het fietspad fietste, reden we op Boskoop aan. Het tempo ging naar de 34 km/u. Omdat het wel erg gemakkelijk ging twijfelde ik eraan of ik d wel de juiste bandenmaat in mijn computer had gezet na het vervangen van de batterij de avond ervoor. Maar later ontdekte ik dat de wind het me zo makkelijk maakte.

Door Alphen en Ter Aar reden we in een lange rechte lijn op Zevenhoven aan. Na een lusje om een polder die langzaam weer onder water gezet word, reden we naar Noordse Dorp. Over het kerkpad door de plas kwamen we in Noorden voor de koffie. Hier bleek een deel van de ploeg de dag ervoor al hier geweest te zijn en werden we door de waard weer hartelijk welkom geheten.

Uitzicht over de Noordseplas

Onder het genot van het mooie uitzicht en sterke verhalen genoten ik van een simpele maar goede bak koffie. Nu was het tijd voor de terugweg. Rob die de avond ervoor ook had voorgereden liet het werk nu over aan wegkapitein Andre.

We namen Andre's ontdekking, de Westveensekade. Helaas namen we niet de Grechtkade-Houtkade maar reden we de gewone weg naar Kanis en Kamerik. Om Woerden heen via Geestdorp en een mooi stukje langs de Oude Rijn. Daar had Wim nog zijn "Schleck" moment, na ruim 39 seconden waren we weer op pad. Het werd het nu echt werken. Langs de A12 tegen de wind in ging het op Papakop aan. Ik moest hier wennen aan de nieuwe situatie maar via de rotonde reden we nu richting Oudewater. Een beetje in de luwte van de bomen en boerderijen rechts van ons. We namen de Ruigeweide, een prachtige weg waar ik in het verleden eens in een kudde schapen terecht kwam. Het enige wat ik toen kon doen is wachten, de schapen liepen zelf om me heen. Het was een mooi gezicht.

De Hefbrug van Boskoop...open

Bij Hogebrug stak Andre een stukje af. Omdat ik niet zeker was van de zaak bleef ik op de weg, liever een stukje om dan met zijn allen op de grond zal ik maar zeggen. Door de Reeuwijkse-plassen waar we nog moesten lachen om een voorval wat Jannes in het verleden er had meegemaakt, reden we via Tempel naar Boskoop. Daar troffen we de hefbrug open aan. En dit duurde niet even. Men was bezig met onderhoud. Net toen we besloten om te gaan omrijden kwam de brug weer omlaag.

Nu was het de tijd voor de "finale". Tegende wind in stormden we op Benthuizen af. Tegen de gewoonte in reden we door de Dorpsstraat om Ed thuis te brengen. Stiekem hoopte we dat hij ons zou uitnodigen om te helpen zijn het bier in zijn koelkast te helpen opmaken, maar helaas.
Terug in Zoetermeer moet ik zeggen dat ik heb genoten van een heerlijk rondje fietsen.

@ecoers hier, de Kerkgate is 'n helling

2010-07-28T21:47:00.001+02:00

Verjaardagscadeau

2010-07-28T21:15:00.001+02:00

Ons uitzicht tijdens #Koffie #womo #Noorden

2010-07-28T14:22:00.001+02:00

Wachten voor de brug van Boskoop

Daar staan we dan. Stil. De brug open, geen boot te bekennen. Blijkt dat men bezig is aan onderhoud. Net toen we eigenlijk hadden besloten om toch maar om te rijden via Waddinxveen, ging de brug weer omlaag.

Het is stil aan de overkant....

...en ook aan de overkant gebeurde niet veel, behalve dan dat de rij wachtende steeds langer werd.

De Hefbrug

2010-07-09T22:23:00.002+02:00

Omdat we moesten wachten voor de open brug bij Waddinxveen heb ik maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens een foto van de heftoren te maken.

Geloof het of niet...

2010-07-08T22:16:00.002+02:00

@hendyv daar hebben wij dit voor #mart

2010-07-08T15:25:00.001+02:00

Commandeurskade

2010-07-07T10:27:00.001+02:00

Van Maasland naar Schipluiden fietsen we meestal over de weg. Maar nieuwsgierig als ik was nam ik nu de Commandeurskade, welke aan de andere kant van het water ligt. Waar ik foto nam was deze nog breed, verderop was echt niet meer dan 10 cm. Grappig was een bordje bij een bank, "Voor eters die willen rusten". Mocht er ooit een "Hel van Delfland" komen dan mag dit pad er zeker in.

IJsmeestertunnel

2010-07-06T23:40:00.001+02:00

Na lang wachten is hij dan klaar, de IJsmeestertunnel onder de A13 tussen Delfgauw en Delft. Ik moet zeggen een geslaagd exemplaar waar we nog veel gebruik van gaan maken.

Nou ja zeg

Tussen Vlaardingen en Maasland lag altijd een mooie klinkerweg. Nou heeft één of andere gek besloten om er 2 asfalt stroken naast te leggen, voor de fietsers. Dat ik er geen gebruik van maak snappen de mensen die mij goed kennen ook wel. Gewoon over het midden net mijn stuur losjes in mijn hand en rammen maar.

effe een leuk plaatje voor de tv

2010-07-03T13:11:00.001+02:00

wij zitten klaar voor onze proloog

2010-07-03T12:22:00.001+02:00

#dedokter kan me wat, ik ben er klaar voor.

2010-06-22T18:32:00.001+02:00

Voor als #dedokter vanavond begint met 'moet er iemand vroeg thuis zijn?' ben ik er klaar voor.

Joop!

2010-06-17T22:13:00.002+02:00

De Ruigekade

Als je dit beeld ziet doet de Ruigekade zijn naam geen eer aan. Tocht kan het hier behoorlijk ruig zijn, bijvoorbeeld in het voorjaar bij een lekkere zuid-westenwind is het oppassen geblazen dat je niet de sloot ingereden wordt. Even verderop helpt het wegdek ook mee, die is dan behoorlijk ruig. Maar op zo'n mooie avond als deze, dan is het gewoon genieten van een Hollands landschap.

Waar is dit

2010-06-14T18:50:00.002+02:00

Dit is een klim die een enkeling maar heeft gereden. Deze klim ligt ergens in Humberland (Engeland). Hier gingen we een dagje fietsen, een genot om daar te rijden. Op vrijdagavond stapte we in de Beneluxhaven op de boot. De volgende ochtend kwamen we aan in Kingston-upon-Hull. Vandaar uit reden we een prachtige tocht door North-Humberland wat qua heuvels een beetje tussen de Ardennen en Zuid-Limburg in ligt. Aan het einde van de dag haddenw e het links rijden eindelijk door. De zondagochtend gingen we vanaf de Beneluxhaven weer naar huis. Samen met mijn broer Eelco hebben we alles op de fiets gedaan.

Vaderdag

2010-06-12T22:13:00.001+02:00

Oké een week te vroeg, dat wel, maar ik heb bij deze al mijn vaderdagcadeau al gekregen. De CD "Man & Fiets" van Wilfried de Jong & Ocobar.

Elektrische fiets

2010-06-10T22:08:00.001+02:00

In de wielerwereld is momenteel grote ophef over “mechanische” doping. Naar verluid zou de Zwitserse wielrenner Fabian Cancelara met een fiets, voorzien van een elektromotor in De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix gereden hebben. Met name Vlaamse ploegleiders staan op hun achterste poten.

Ten eerste vind ik het een raar verhaal. Cancelara, die zelf een motor is, een opgevoerde Zundapp, of een 10kW 3-fase elektromotor heeft zo’n ding niet nodig.

Ten tweede, de batterijen zijn in de finale van zo’n wedstrijd allang leeg, hoewel dit misschien onderuit is te halen gezien de fietswissel die Cancelara net voor het begin van de finale in De Ronde had.

Ten derde, hoeveel kracht heeft zo’n servomotor, wat iets anders krijg je er echt niet in. Zet voor de gein een accutol op je trapas en ga dan de weg op, het moet het zelfde effect zijn.

Tenslotte geloof ik wel dat zo’n fiets bestaat. Het is een Belgische uitvinding uit eind jaren 70. André Franquin, de geetselijk vader van Guust Flater heeft ons er al kennis mee laten maken in een strip, waarbij Guust het hele peloton aan puin rijdt op een col. Wanneer hij naar een dopingcontrolle moet, laat hij onder toeziend oog een van UCI officieel het geheim zien. Toen had de UCI kunnen ingrijpen. Maar ja, zoals altijd loopt deze organisatie altijd 20 jaar achter. Leuk is wel, mocht het verhaal waar zijn, de Belgen zijn beetgenomen met hun eigen uitvinding.

Posted via web from FietspaT

Trots op de foto

2010-06-09T08:30:00.002+02:00

Dit is een foto waar ik erg trots op ben. Zo voor het Centrum Ronde van Vlaanderen, het mekka van het Wielrennen. Een mooie foto van een mooie dag.

Posted via email from FietspaT

Leesbril nodig?

2010-06-06T13:44:00.002+02:00

Gisteren zaten we te genieten van een heerlijk bakje Illy toen er een groepje Senioren van onze club aankwamen. Ze keken om zich heen waar ze de fiets kwijt konden, al snel vonden ze een muur. Jammer alleen dat je hier geen fietsen mocht plaatsen. Volgens mij de hoogste tijd voor een leesbril, het bordje is duidelijk genoeg.

Oco bar is lekker aan het inspelen #hsf

2010-06-05T22:06:00.001+02:00

het is begonnen

2010-06-05T19:55:00.001+02:00

Het ene pontje is het andere niet

2010-06-05T16:25:00.002+02:00

Hadden we net het pontje van Nieuw-Beijerland gehad, wat dus niet veel voorstelt, van Rozenburg naar Maassluis is het een stuk serieuser zo tussen de zeeschepen door in een havengebied, altijd imposant.

Eigenlijk is het de moeite niet

2010-06-05T14:47:00.001+02:00

Als je zo de afstand bekijkt is het de moeite van het overvaren niet waard, je kan het gewoon zwemmen, iets wat met dit weer prima te doen is. Of 2 pondjes achter elkaar, kan gewoon overfietsen.

Posted via email from FietspaT

Oud Beijerland

2010-06-05T11:13:00.001+02:00

Het lijkt wel vakantie. Heerlijk zonnetje, leuk haventje en Illy koffie!

Posted via email from FietspaT

Zadelpijn

2010-06-04T22:38:00.001+02:00

Vaak hoor je mensen die op de fiets zitten klagen over zadelpijn. Zelf fiets ik veel kilometers maar van zadelpijn is geen sprake, terwijl de mensen die klagen over zadelpijn vaak korte afstanden rijden. Vaak roep ik dat de oorzaak van de zadelpijn is dat men te langzaam fietst. En daar zit ook een kern van waarheid in. Wanneer je hard fietst zweef je als het ware een beetje boven je zadel. Soms verbaas ik me ook over de vormgeving van de zadels waar de “recreatieve” fietser mee rijdt. Grote dikke exemplaren soms voorzien van een wollen dek tegen de zadelpijn. Ik vermoed dat dat deze mensen niet weten dat een zadel juist klein en hard moet zijn. Maar ja, bekijk eens bij de gemiddelde deelneemster en dan met name het achterwerk, dat kan je zo’n zadel niet aandoen, dat is pas zadelpijn.

Posted via email from FietspaT

De Gouden Flandrien, het verslag

2010-05-19T10:57:00.003+02:00

Afgelopen zondag was het zover, de Gouden Flandrien. Samen met Eelco begaf ik me 's-morgens vroeg over een uitgestorven snelweg langs Rotterdam, Antwerpen en Gent op Oudenaarde aan. Na slechts 2 uur kwamen we in Oudenaarde aan en begaven ons naar het Centrum Ronde van Vlaanderen waar het hoog tijd was voor een een goeie bak Illy. Natuurlijk was ook Freddy Martens aanwezig.

De Gouden Flandrien is de beste manier om te weten hoe het voelt om de Ronde van Vlaanderen te rijden. Om het makkelijk te maken zijn er vanuit het Centrum Ronde van Vlaandern in Oudenaarde drie lussen uitgestippeld langs bekende en minder bekende hellingen en kasseistroken uit de Ronde. De trajecten zijn volledig bewegwijzerd, met zeshoekige bordjes.

De Oranje lus (72 km) is de kortste, maar zwaarste, met nijdige hellingen als de Kluisberg, Oude Kwaremont, Paterberg, de beruchte Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg, Eikenberg....

Echte fanaten kunne de drie lussen combineren tot een monstertocht van 260 km. dat is even lang als de wedstrijd zelf, maar nog een pak lastiger. Hier is immers geen sprake van een vlakke aanloop, maar duik je meteen het heuvelachtige decor van de Vlaamse Ardennen in! Goed voor maar liefst 26 hellingen en 30 kasseistroken. Wie dat voor elkaar krijgt mag zich een echte (Gouden) Flandrien noemen!
Omdat we dit nog iets te veel van het goede vonden besloten we ons slechts aan 2 lussen te wagen.

Blauwe lus (75 km)

De Blauwe lus is de meest noordelijke lus. Je krijgt een aantal stevige kasseistoken onder de wielen geschoven, zoals die van Wannegem-Lede, de Paddestraat, de Lippenhovenstraat en Kerkgate. De Molenberg en de Wolfsberg zijn hier de moeilijkste hellingen.We vertrokken vol goede moed in de richting van Nokere. Bij het uitrijden van Oudenaarde reden gingen het over rustige, geasfalteerde wegen door de velden op Nokere aan. Er was nog niets merkbaar van de hel die ons te wachten stond.

10 km - Nokereberg (350 m, 7% max, 5,7% gem)

Bij het inrijden van het dorp kwam alles bekend voor van de TV, de helling las ons al op te wachten. Steil is deze helling niet, en de steentjes liggen er keurig bij, een mooi opwarmertje eigenlijk.

14 km - Wannegem-Lede (1.900 m)

Hier kwam de eerste echte strook aan bod, de Huisepontweg. Bij het uitrijden van het dorp lette we alleen niet goed op en sloegen links af een verkeerde route in. Gelukkig hadden we onze fout snel door en keerde om, om snel de juiste route te volgen. Deze strook lag er keurig bij en stelde niet echt veel voor. Bekend is wellicht de molen die langs deze weg staat. Snel kregen we Doorn voor onze kiezen, hier lagen de stenen al een stuk schever.

Na Den Ast, een mooie klim, maar niet echt zwaar. De afdaling bracht ons een verassing, een mooie kasseienstrook, hoewel het de bedoeling was dat je het mooie geasfalteerde fietspad nam wat ernaast lag...denk ik.

Door het beroemde dorpje Munkzwalm reden we op Roborst aan daar begon de ellende.

39,6 km - Paddestraat (2.400 m)

De Paddestraat is misschien wel de meest verschrikkelijke stroken. Stenen die schots en scheef liggen, een straak waar je het beste in het midden kan rijden en een weg die nog gemeen omhoog loopt. Dit was genieten. Dat het een monument is blijkt wel uit de vele borden die langs de weg stonden zoals "Stenen liggen zwaar op de maag" of de borden met karikaturen van enkele wielrenners.

Aan het einde van de strook was de eerste bevoorrading. Het assortiment was goed te noemen. 2 soorten sportdrank, bananen, rijstevlaai, chocolade, krenten en zo meer wat je nodig hebt om weer op krachten te komen.

41,2 km - Lippenhovenstraat (1.200 m)
Na de Paddenstraat heb je geen rust, we kregen meteen de 1.200 meter lange Lippenhovenstraat te verwerken. maar daarna kregen we rust. Even geen stroken of hellingen meer. Hoewel de weg steeds licht op en af ging, was het nu makkelijk fietsen.

58,2 km - Molenberg (460 m, 14,2 % max, 7 % gem)
Net voor de Molenberg kwamen we in eengrote groep terecht. We hadden er al vele zien rijden, meestal met erachter een volgauto, iets wat in België de gewoonste zaak van de wereld is. De voorrijders lette even niet op en schoten zo de Molenberg voorbij. Dit was wel ons geluk, snel schoten we rechtsaf en zagen in een flits een bordje smet de aankondiging van de Molenberg staan. Gelukkig, want ik kon nog snel schakelen. De Molenberg liet meteen zien waar hij toe in staat was met zijn 14% en kasseien. Voor ons stapte een man af die het met zijn triple en een groot blad achter niet meer kon bolwerken. Wij reden eigenlijk relatief makkelijk omhoog. We haalde nog een dame op leeftijd in die, hoewel het niet van zelf ging, wel omhoog fietste.

63,1 km - Kerkgate (3.000 m)
Na een mooie afdaling sloegen we linksaf en was het de beurt aan de Kerkgate. Met zijn zijn 3 km de langste strook in de tocht. En niet overal lagen de stenen er even recht bij, maar zo erg als de Paddestraat was het niet. Aan het einde was het wel even bijkomen, maar daar was tijd voor want er volgde een afdaling.

68,2 km - Wolvenberg (800 m, 17,2 % max, 4,7 % gem)
Misschien wel een hele onbekende helling, maar bij mij staat hij in het geheugen gegrift. Met 17% was het meteen zwoegen, wel over asfalt, maar toch, hij deed de benen goed pijn.

75,8 km - Oudenaarde

De eerste lus zat erop. Inmiddels was het bij het Centrum Ronde van Vlaanderen een stuk drukker geworden. Een Westlander sprak ons nog aan over het feit dat hij trots was dat we op Duell fietsen reden. Tja die Stalen Jannen zijn nou eenmaal gemaakt voor dit soort werk. Terwijl wij netjes aan de koffie zaten, namen de zuiderburen om ons heen genoegen met de donkere pinten. Na het aanvullen van de voorraad gingen we naar de auto. Het was de hoogste tijd om om te kleden. Het "Ochtendgrijs" had ruimte gemaakt voor een zonnetje. Tijd voor de korte broek en armstukken. De wind uit het westen was behoorlijk toegenomen, daar zouden we straks nog een hoop lol van hebben

Groene lus (90 km)
De Groene lus brengt je over de finale van de Ronde. De route voert langs hellingen als de Varentberg, het Foreest, Valkenberg, ten Bosse en uiteraard De Muur en de Bosberg

77 km - Achterberg (1.300 m, 11% max, 5% gem)
We waren Oudenaarde nog niet uit of de eerste helling diende zich al aan, de Achterberg. Niet meteen lastig, maar wel wanneer je koud bent. Eenmaal boven reden we eenstuk op de grote baan, doken een zijweg in waar de top van de Eikenberg lag, deze lieten we verder rechts liggen, maar de steentjes namen we nog wel even mee. Nu zaten we in het Maarkedal. Dit is een prachtig gebied met opvallend goede wegen

80 km - Kapelleberg
Op de Kapelleberg haalde we een koppel Belgen in die, waarvan er één vroeg of we haast hadden. Gevat antwoordde we dat de piepers thuis al op het vuur stonden. In de afdaling naar Schorisse werden we door de twee weer bijgehaald onder het mom van ;"Hier zijn we wel goed in". Een kort moment van niet opletten deed ons verkeerd rijden, we kwamen steeds dichter bij Ronse. Een blik op de kaart leerde ons dat we in Schorisse linksaf hadden gemoeten. Wat beaamd werd door één van de twee belgen, hij had een bordje zien staan.

90 km - Varentberg (800 m, 13% max, 6,1% gem)
Terug in Schorisse sloegen we rechtsaf. De Varentberg stond nu op het menu. De twee belegen lieten we nu achter ons. In snel tempo werkte we de volgende 2 hellingen ook af, de Foreest en Steenberg.

100 km - Haaghoek (2.000 m)
In het dorpje Sint-Kornelis-Horbeke sloegen we rechtsaf. Nu was het de beurt aan misschien wel een andere bekende kasseienstrook, De Haaghoek. Het eerste stuk daal je behoorlijk af, ik wist daar met gemak de 50 km/u aan te tikken. Opvallend is dat je van de kasseien geen last meer hebt, je vliegt er als het ware overheen. Het tweede deel is een serieuze klim, die niet als zodanig in de boeken staat.

102 km - Leberg (1130 m, 13,8% max, 3,1% gem)
Na de Haaghoek sloegen we links af en kregen meteen de Leberg voor onze kiezen die ons naar het hoogste punt van de dag bracht.

110 km - Valkenberg (540 m, 13,8% max, 8,1% gem)
We waren nu in de buurt van Brakel. daar namen we eerste de Valkenberg. Een lastige helling die je door de straten van Brakel omhoog brengt. Maar na ieder klim volgt een afdaling. Ook nu, en nog wel een hele mooie over een brede weg. Zo doken we weer Brakel in. Door het centrum, waar een fan ons nog aanmoedigde, reden we naar de volgende helling.

117 km - Ten Bosse (450 m, 8,7% max, 6,9% gem)
Met de Ronde van Vlaanderen begint het vaak hier, op Ten Bosse. Een rechte klim door de straten van Brakel. Eenmaal boven gekomen volgde een lang stuk over de provinciale weg naar Geraardsbergen. Het laatste stuk werden we weer getrakteerd om een schitterende afdaling waar ik met gemak over de 60 km/u ging. Door het stadje reden we aan op de volgende helling.

127 km - Muur van Geraardsbergen/ Kapelmuur (1.075 m, 19,8% max, 9,4% gem)

Nu kwam misschien wel de meest tot de verbeelding sprekende helling van de dag, de Muur. Niet dat we de echte helling namen (zoals omschreven in het Cot-A-Col boek). We namen de helling net zoals in de Ronde over de Vesting. Daardoor had je op de merkt een stuk om uit te balzen omdat het hier relatief vlak was voordat je de laatste stuk van de muur nam. Eerst rechts het smalle stuk in, en dan met 2 bochten links het steile stuk. Op de top van de Muur gingen we nog rechts voor het stukje Kapelmuur. Eelco kwam als eerste boven zodat hij, met veel kust en vliegwerk, nog een foto van mij kon nemen.
Boven genoten we van het uitzicht over de weide omgeving. We stapte weer op onze fiets en reden verder richting de volgende helling.

131 km - Bosberg (990 m, 11%max, 5,8% gem)
De Bosberg vind ik persoonlijk een stuk lastiger dan de Muur. Wellicht komt het door de lange aanloop op de betonplaten gevolgd door een steil stuk kasseien. Toch viel deze helling goed te verteren. Na de Bosberg reden we door kleine dorpjes op Schendelbeke aan. daar was weer een bevoorrading. Ook arriveerde er het tweede groepje van de 250 km, die jongens deden echt hun best. Achter de bevooradingspost liep de Dender met daarlangs een fietspad waar ik goede herinneringen aan heb. Tijdens onze deelname aan De Gordel "Denderde we daar langs De Dender".

150 km - Eikenmolen (610 m, 12,5% max, 5,9 % gem)
Deze helling stelde na alle geweld deze dag niet veel meer voor, eigenlijk is de naam verkeersdrempel meer op zijn plaats.

159 km - Rekelberg (580 m, 10,9% max, 5,3% gem)
De Rekelberg is een helling die net zou misstaan in de Waalse Ardennen, niet te steil, mooie omgeving, een waar genot. Halverwege stapte Eelco af. Niet omdat het te steil was maar omdat hij iets bij zijn achterwiel voelde. De kasseien hadden toch een slachtoffer geëist in de vorm van een gebroken spaak. Daarom besloten we de laatste kasseienstrook rechts te laten liggen, omdat we deze, de Kerkgate, toch al in het geheel hadden gehad was het niet zo'n ramp. Via doorgaande wegen daalde we af naar Oudenaarde en name daar onze welverdiende bidon in ontvangst. De deelnemers die de 250 km hadden volbracht hadden het recht op een mooi Gouden Flandrien wielershirt. Wellicht is dit voor volgend jaar.

Gouden Flandrien 2

2010-05-16T20:57:00.001+02:00

Daar staat wat je moet doen

Gouden Flandrien 2

En ik voor het centrum

Gouden Flandrien 2

Doorn

Gouden Flandrien 2

En nogmaals net Eelco

Gouden Flandrien 2

De strook der stroken "de Paddenstraat"

Gouden Flandrien 2

Met Eelco

Gouden Flandrien 2

Nu dichterbij

Gouden Flandrien 2

Uitzicht vanaf de Kapelmuur

Goudem Flandrien

2010-05-16T20:46:00.001+02:00

Daar ligt het CRVV

Goudem Flandrien

Eelco voor voor het centrum

Wachten voor de brug

2010-05-13T13:39:00.001+02:00

Het gebeurd niet vaak dat we moeten wachten voor de Overhaalbrug.

Giro 2010

2010-05-10T14:31:00.001+02:00

Giro 2010

Girokoorts

2010-05-09T21:06:00.001+02:00

Nu de Giro d'Italia in het land is lijkt alles wel rose. Inmiddels is de mascotte ook bij ons in huis.

Henkie-de-Handelaar

2010-05-08T09:35:00.002+02:00

De renners van de Italiaanse ploegen reden zich geconcentreerd op de rollen warm voor de proloog. De blauwe tijdrit Pinalrello's glommen aan alle kanten, zoals dat alleen bij Italianen kan. Tot in alle details hadden, de mecaniciens, Toni en Mario de fietsen gepoetst. De tandwielen glommen je tegemoet. Antonio. De ploeg hoefde over belangstelling niet te klagen. Vele mensen bekeken de verrichtingen. Ook de ploegleider, Georgio, stond vol trots te naast de ploeg. Georgio glom bijna net zo veel als de fietsen van zijn renners.

Steeds als er een blonde dame langsliep deed met name de kopman, Antonio, een trap extra. Vanochtend had hij zijn benen maar eens extra geschoren. De benenbruiner die Mama had meegegeven bewees zijn diensten. De verzorger, Luigi, had de benen nog eens extra ingesmeerd met olie zodat deze net zo glommen als de fietsen.

Antonio vond het wel genoeg. Hij stapte van zijn fiets en trok zich terug in de bus. Toni haalde de fiets van de rollen, haalde er nog maar eens een doekje langs het blauw Pinarello frame, deed nog een poetsbeurt langs alle Campagnolo onderdelen en zette de fiets tegen de bus.

Henkie-de-Handelaar, een in de buurt bekende zwerver, liep het terrein op waar de wielerploegen waren opgesteld. Met zijn bakfiets, die hij in een verleden eens had geleend, reed hij het terrein op waar de wielerploegen stonden opgesteld. Totaal niet op de hoogte van wat er aan de hand was, keek Henkie-de-Handelaar naar het circus om zich heen. Henkie-de-Handelaar gaf zijn ogen goed de kost, voor het geaval er nog handel was. Zo kwam hij bij de bus van een Italiaans ploeg. Met bewondering keek hij naar de fietsen. Ze glommen alle kanten uit. Henkie-de-Handelaar zag meteen handel. Zo'n karretje zou al gauw € 25 opbrengen bij Gluiperige Gerrit. Hoewel, hij kon zo'n fiets ook voor zich zelf houden. De Bakfiets had hij inmiddels wel gehad, dat ding reed met de dag zwaarder.

Henkie-de-Handelaar de kon zijn geluk niet op. Één van de renners stapte van zijn fiets, terwijl een andere man de fiets zo voor zijn neus stalde. Henkie-de-Handelaar bekeek het karretje nog eens goed.

Het was de hoogste tijd voor Antonio om te starten. Hij stapte de bus uit en liep blindelings naar de plek waar Toni zijn fiets altijd neerzette. In het publiek zag Antonio een hoogblonde dame, terwijl hij naar de dame bleef kijken stapte hij op zijn fiets. Antonio had veel problemen met het inklikken van zijn pedalen.

Antonio hoopte dat hij geen modderfiguur zou slaan tegenover de blonde dame die met een grote glimlach naar hem keek. Antonio keek vooruit en stond toen oog in oog met een berg afval.

In een steegje, even verderop toonde Henkie-de-Handelaar zijn nieuwe fiets aan Leipe Loek en Dronken Dries.

Appelgebak

2010-05-06T12:01:00.001+02:00

- Posted using Mobypicture.com

Wachten op de pont in Kinderdijk

2010-05-05T14:04:00.001+02:00

Bloesemtocht

2010-05-05T13:22:00.000+02:00

Ik moet zeggen dat het een mooi rondje is. Nu zitten we aan de koffie met gebak in Hoornaar.

Eigenlijk zit ik hier voor de koffie...

2010-05-05T12:14:00.001+02:00

Zo effe een makkie

2010-05-05T10:42:00.001+02:00

Nieuwe bloeddopingszaak

2010-05-04T18:21:00.000+02:00

Als je dit zo ziet dan zou je bijna denken dat er een nieuwe bloeddopingszaak op handen is. Gelukkig is het minder ernstig, ben gewoon bloed aan het geven voor een goede zaak.

Het ventiel

2010-05-04T16:22:00.000+02:00

Het is wat jaren geleden. We gingen met de toen beruchte Junioren een trainingsrondje rijden op een zondagmiddag. Dit had veelal iets te maken met Alcohol de dag ervoor. Zo ook deze zondag ergens in september. Het was droog, de zon scheen en er stond een lekker windje. We besloten om naar de duinen te gaan. Via het Buytenpark reden we richting de Meerpolder. Op de dijk zagen we een fietser, met clubshirt, over zijn fiets gebogen staan. Dichterbij gekomen herkende we Jaap. Jaap was ook één van de Junioren, hoewel hij er een beetje bijhing. Zo reed Jaap niet gesoigneerd rond, van van fiets poetsen was weinig sprake. Jaap was druk bezig met zijn achterband op te pompen. Hij keek blij toen we bij hem stopte en vroegen of we konden helpen. Jaap gaf aan dat zijn pomp niet goed was, hij kreeg geen lucht in zijn band. Ik pakte mijn pomp. Toen nog een Zefal XP3, tot op heden de beste pompen die er bestaan, draaide zijn ventieldopje los, waar ik mijn vinger aan brandde. Jaap gaf een kreet van :"Moet je die losdraaien?". Jaap al een kwartier staan pompen op een dicht ventiel. De samengedrukte lucht had het ventiel inmiddels goed heet gemaakt. Na een paar slagen was de band van Jaap weer hard en kon hij bij ons aansluiten.

Toerpraat

2010-04-29T10:22:00.000+02:00

De website Toerpraat is inmidels een tijdje in de lucht. De berichten worden steeds talrijker. Het gaat lekker zo.

Junioren

2010-04-27T23:17:00.001+02:00

Deze foto is genomen in 1999 op het WK parcours van het jaar er voor. Dit is halverwege de Bemelerberg. Op de foto staan van links naar rechts : Robbert van Veen, Peter de Gans, Patrick Rombouts en Martijn Borst.
Nadat de foto was gemaakt, de jongens van het wegdek waren kwam er ineens van alle kanten verkeer, incl. een bus en liep mijn achterband spontaan leeg.

Groeten uit het Bentwoud

2010-04-27T19:14:00.001+02:00

De Matriaalfreak

2010-04-25T22:20:00.000+02:00

Iedere wielertoerist ken er wel één, een Matriaalfreak. Heel zorgvuldig oriënteren ze zich op een nieuwe fiets. Wat het beste frame is. Alle meetresultaten worden erop nagekeken. Alle testrapporten worden onder de loep genomen. Bij de fietsenmaker staan ze uren naar de fiets te kijken (ik zal maar niet over de natte plek in de broek beginnen). Fietsbeurzen door heel Europa worden bezocht. Huwelijk staat op springen, maar dan hebben ze hun keuze gemaakt. Maar net het weekend voor ze de fiets willen gaan bestellen zien ze een ander op precies het zelfde model rijden, tot de stuureinddopjes aan toe en willen ze de fiets niet meer omdat ze dan niet uniek meer zijn. Of ze stappen de fietsenmaker binnen. Zeker van hun keuze, totdat ze een net nieuwer model zien staan, die er 2 dagen geleden nog niet was. Beginnen ze weer te twijfelen en begint het riedeltje weer opnieuw: meetresultaten, testrapporten, beurzen en een huwelijkscrisis.

Daarom herken je een matriaalfreak altijd. Hij rijdt op een oud overjarig, maar verzorgd karretje. Wachtend tot hij eindelijk zijn keuze kan maken.

Telefoontest

2010-04-21T00:28:00.000+02:00

Dit is een test om te kijken hoe een email vanaf mijn telefoon overkomt op mijn blog. Voor de grap zit er ook een foto bij.

Vulkaanaswolk

2010-04-16T21:24:00.000+02:00

De fietsvakantie op Mallorca liep ten einde. Door een vulkaanuitbarsting op IJsland was het onmogelijk om terug te keren naar huis omdat er geen vliegverkeer mogelijk was. De Lem had hier geen boodschap aan. Wolk of geen wolk, ze zouden naar huis gaan. Zoals gewoonlijk was De Lem weer vroeg wakker. Het hotel was nog uitgestorven. Die nacht was hij gaan denken hoe wel naar huis te kunnen komen. De Lem wendde zich tot de kelder van het hotel waar de fietsen waren opgeslagen. Hij zocht een aantal exemplaren uit om mee aan de slag te gaan. DE voorwielen smeet hij in een hoek. Ook de banden van de achterwielen belande in de zelfde hoek. In de haven, voor het hotel, had De Lem al een paar boeien zien liggen, deze monteerde hij onder de voorvork en naast het achterwiel kwamen een paar kunststof vaten waar de vissers hun vis in bewaarde.
De Lem stapte op een van de fietsen die hij nog niet onder handen had genomen en reed naar de rand van het dorp. Daar had hij bij een huis een mooi hek gezien welke nu goed van pas kwam. Met veel geweld en een aantal Haagse vloeken wist De Lem het hek uit de grond te rukken, de luid blaffende en kwijlende hond negerend. Met het hek onder zijn arm fietste hij weer naar het hotel. Hij rommelde in een hoek en vond daar het nodige gereedschap om het hek in stukken te zagen en de houtjes aan de achterwielen van de fietsen te monteren. De Lem nam een exemplaar mee naar de haven en liet een hem het water in glijden. Hij nam plaats op het zadel en fietste met zijn waterfiets een rondje door de haven. Aan de kant keken enkele vissers verbaasd naar dit ritueel. De waterfiets fungeerde naar volle tevredenheid en De Lem trok hem weer op de kant. Alle fietsen werden in de kelder voorzien van een goeie laag vet. Tenslotte pakte hij een pomp om de banden op te pompen, maar bij de fiets aangekomen realiseerde hij dat dit onzin was omdat de banden er niet meer op zaten. Inmiddels was het hotel ook tot leven gekomen. De fietsmaten van De Lem zaten al in de eetzaal klaar voor het ontbijt. Ze zaten druk te overleggen wat te doen nu er geen vliegverkeer naar huis mogelijk was. Nadat de diverse mogelijkheden, van bijboeken in het hotel tot het nemen van een veerpont naar het vaste land. De Lem deelde mede dat hij al de oplossing al had gevonden. en ze die dag og gewoon naar huis konden. Na het ontbijt nam De Lem zijn fietsmaten mee naar de kelder en toonde de waterfietsen. Verbaasd keken zijn fietsmaten naar de waterfietsen. De Lem deelde nog mede dat ze geluk hadden, volgens hem gingen ze voor de wind op huis aan.

Gouden Flandrien 2

2010-04-11T13:59:00.000+02:00

Na de verkenning van de Geestgrondentocht vop 2e paasdag wist ik het zeker. De Gouden Flandrien gaat hem niet worden. De 250 km met de hellingen zijn nu nog even te veel. Daarom de keuze gemaakt voor de Zilveren Flandrien. Nog steeds 165 km met 21 hellingen en 15 km kasseien.
Inmiddels heb ik Eelco ook bereid gevonden om mee te gaan met deze hel. Nu is het zaak om de trainingen door te zetten. We hadden wel gemerkt dat het rijden van de kilometers niet eens het probleem is. We moeten werken aan meer explosieve kracht om over de hellingen te komen.

Het voordeel van de kortere afstand is wel dat het meer genieten is omdat je niet helemaal gesloopt aan de finish komt, hoewel, dat hoop ik dan. Al met al werk ik nu naar een logisch trio toe. Vorig jaar hebben we één lus gereden, dit jaar 2 lussen en volgend jaar 3 lussen. Ik ben benieuwd, ik kijk er al naar uit. Later meer.
> website van de Gouden Flandrien

De Kuttocht

2010-04-01T16:33:00.001+02:00

Ik zal eerst mijn excuus aanbieden voor de titel. Maar ik heb in het verleden echt een tocht gereden die die naam droeg. De naam was niet vooraf bepaald maar ontstond pas gedurende de rit.
We hadden binnen de Toervereniging altijd 4 clubtochten van 140 km op het programma staan. Enkele gerenommeerde toerders maakte dan een mooi rondje die we gingen fietsen. Het was ergens halverwege de jaren `90 in mei. Jan, Frans, Fred, Anton en Kees, beter bekend als de "Masoos", hadden een route uitgezet die over het Noordzeekanaal ging. Die ochtend stroomde het clubhuis langzaam vol, ondanks de weersverwachting met veel regen. Iedereen geheuld in lange broeken en regenjassen. Om 10 uur vertrokken we. Het was koud en het wegdek nat. De groep bestond uit ruim 15 man en zo togen we onder een grijze hemel richting Leiden. Al voor Stompwijk begon het te regenen. Nog voor we Leiden hadden gehaald kwam het met bakken uit de lucht. Dit was nou het "Oude Wielrennen", iedereen reed gewoon door.

Om kilometers te sparen reden we dwars door het centrum van Leiden, wat met de gladde klinkertjes een mooi avontuur was. Het ging verder op Warmond en Sassenheim aan en de regen kwam gestaag naar beneden. Na de brug over de Ringvaart sprak Jan de groep toe, als je terug wilde moest je het nu doen, anders werd het nog een groot stuk omrijden. De meerderheid besloot terug te gaan. Met nog 4 deelnemers en 5 voorrijders reden we langs de Ringvaart richting Haarlem. Langs Bloemendaal, waar Ab Sluiter nog een hockybal de wedstrijd weer inwierp, ging het op IJmuiden aan. Inmiddels was het opgehouden met regenen. De lucht was nog wel egaal grijs. Zo togen we naar de pont van IJmuiden voor de overtocht over het Noordzeekanaal. Jan gaf aan dat de pont voor zijn rekening was, maar ja dat is makkelijk weggeven als het een gratis Rijkswaterstaatpont is.

Aan de overzijde van het Noordzeekanaal viel het me op dat alles grijs was. De lucht, de wegen en vooral de Hoogovens. Door Beverwijk, langs de beroemde vrijmarkt reden we de polder in. Hier ging het over slingerende dijkjes richting Nauerna, waar we de pont weer terug namen. Er restte nog een laatste rechte stuk naar de koffie in Spaarndam. Nat en moe namen we plaats in een café en lieten de warme koffie en warme chocomelk on goed smaken. Hier werd het eerste deel van de rit geanalyseerd. Hier bleek ook dat ik als enige geen clubshirt aan had, terwijl dit wel moest. Nu moest ik bekennen dat ik zo'n vod nog niet in mijn bezit had. Als snel werd duidelijk dat ook niet iedereen graag met zo'n theedoek om zijn schouders reed. De Term Kutshirt kwam al om de hoek waaien. Toen kwam het weer aan bod. Hoewel het nu nog droog was was het over het algemeen slecht, koud, nat en vies weer. met andere woorden werd het kort samengevat als Kutweer.

Na de koffie stapte we weer op de fiets. Ik stond zelfs te klappertanden van de kou. Gelukkig was dit snel over toen we eenmaal weer reden.We gingen richting Halfweg en Zwanenburg, over, volgens Jan dan, een stukje Kutweg. Hier volgde we de Ringvaart weer. Bij Aalsmeer stonden we erg lang te wachten voor het verkeerslicht groen werd. De Opmerking Kutroute was al vlug gemaakt. Eenmaal bij Schiplhol-Rijk, waar een boot net Kerosine lag over te laden, viel de term Kuttocht al. Ook omdat het al begon te regen was alles eigenlijk wel compleet om deze tocht de boeken in te laten gaan als Kuttocht.

Net voor Leimuiderbrug reed er iemand lek. Gelukkig konden we onder de brug schuilen. Anton vroeg mij hoeveel mijn handschoenen kostte, ondanks dat ze van wol waren en zeiknat was hij toch jaloers op mijn handschoenen. Na de geplakte band gingen we weer verder. Door Leimuiden en Rijnaterswoude op Woubrugge aan. Inmiddels was het opgehouden met regenen en kwam er zelfs voorzichtig een zonnetje door. Na Woubrugge, voor het opgaan van de Ruigekade kregen we nog een leuke anekdote te horen over een voorval tijdens de verkenning van de tocht. Kees wilde daar al fietsend zijn jasje uit doen. Dit ging niet helemaal goed. Hij reed de dijk af zo de struiken in. Omdat de overige "Massoos" hem miste draaide ze om en begonnen met zoeken. Daar kwam Kees, met fiets en al de struiken weer uit. Of dit de reden was dat zijn bijnaam Kees Kwak was weet ik niet, maar zo werd hij wel altijd genoemd.

Weer in Zoetermeer aangekomen reden we snel naar het clubhuis. Daar werden we opgewacht door "De Generaal" die toen nog bardiensten draaide. Op zijn manier vroeg hij wat we gedaan hadden en waar we mee bezig waren geweest. Voor wie "De Generaal" kent, er zaten heel wat GVD's tussen. Ik geloof dat Jan in mijn Toerboekje nog Kuttocht heeft ingevuld. Maar zeker weten doe ik dat niet meer, die boekje heb ik altijd weggegooid.

Één ding weet ik wel. Ik had deelgenomen aan een heroïsche tocht die me mijn hele leven zal bijblijven.

De Terugweg

2010-03-29T23:42:00.001+02:00

Na een week vakantie was het weer tijd om terug te gaan naar huis. Net zo als de heenweg zou dit weer op de fiets gebeuren. Na een goed stevig ontbijt, stapte ik omstreeks elf uur op de fiets, de meisjes, die nog een weekend zouden blijven, achterlatend. In tegenstelling tot de heenweg zou ik nu onder Amersfoort en Utrecht doorgaan, globaal had wel een route in mijn hoofd, althans wat plaatsnamen. Onderweg zou ik wel kijken wat de wegwijzers me brachten. Vanaf het park reed ik nu richting Kootwijk, eerst langs een drukke brede weg, maar na het passeren van de snelweg werd het al een stuk aangenamer. Een mooie weg slingerde zich door het bos en als snel liet ik de bossen achter me en kwam in de Gelderse Vallei.
Bij het gehucht Essen besloot ik al meteen vanaf de geplande route af te wijken, in plaats van Barneveld koos ik nu voor Lunteren. Via mooie wegen, die zich door het landschap slingerde volgde ik de paddestoelen naar Lunteren. Net voor Lunteren zag ik aan mijn linkerhand nog de Goudsberg liggen, een klm waar ik nog goeie herinneringen aan heb. Eenmaal in Lunteren was het even zoeken naar de juiste weg. In het hele dorp was geen wegwijzer voor fietsers te bekennen, zelfs de overige wegwijzers waren erg schaars. Maar met wat gokken kwam ik op de weg naar Ederveen. Zo snel als ik het dorp in reed, zo snel was ik er ook weer uit, op weg naar Renswoude. Dit plaatsje bezit een opvallend groot kasteel en een bijbehorende koeplkerk die hoog boven de huizen uitsteekt.

Vanaf Scherpenzeel volgde ik een paar knooppunten om zo, inclusief een stukje Valeikanaal in Maarsbergen uit te komen. Zo was ik met nog geen 50 km op de teller al vanaf hartje Veluwe op de Utrechtse Heuvelrug aanbeland. Na Maarn swas er wat klimwerk voor me weggelegd in de vorm van de Maarnseberg, een bekende klim die in vele tochten zit, maar ik vanaf deze zijde nog niet vaak heb beklommen. Door Driebergen-Rijssenburg heen ging ik op Odijk aan. Dit gebied rondom de Oude Rijn is altijd de moeite waard. er staan zeer veel landhuizen die zeer de moeite waard zijn. Na Odijk nam ik de kortste en ook saaiste weg richting Nieuwegein, langs de A12. Er as wel een alternatief, maar dat was een paar kilometer om, iets waar ik nu echt geen zin in had.

De route die ik nu nam had ik in het verleden wel vaak tegengesteld gereden, maar nu was het toch wel wat zoeken. De omgeving hier was ook te genieten, langs Fort Vechten reed ik op Nieuwegein aan. Voor de volgende keer weet ik dat ik een verkeerslicht minder kan nemen. Na de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal reed ik Nieuwegein binnen, of meer het oude dorp Jutphaas. Vanaf hier nam ik de Nedereindseweg, een lange weg door de polder met vele boerderijen eraan. De kilometers schoten nu lekker op. Montfoort en Oudewater schoten voorbij. Net na Oudewater nam ik een smal pad richting de Ruigeweide om zo naar de Reeuwijkse plassen te gaan. Op zo'n vrijdagmiddag was het opvallend stil in de plassen, ik genoot van de omgeving en de rust. Snel zette ik koers naar Boskoop, niet omdat ik zo graag in dit dorp kom, de fietspaden die hier zijn aangelegd zijn echt te gek voor woorden, als het even kan rij ik eromheen, maar ja, je moet ergens de Gouwe over.
Na Boskoop volgde ik de Hoogeveenseweg, een kaarsrechte weg. met tegenwind richting Benthuizen. Ondanks de kilometers die ik al in de benen had ging dit opvallend makkelijk, wellicht door het lichte verzet met het hoge beentempo wat ik deze rit heb gereden. Eenmaal Benthuizen voorbij was ik eigenlijk al thuis. Met 124 km op de teller in 4u45m stapte ik, niet eens moe of zere benen van de fiets. Al met al was het een geslaagde rit, vol goede moed was ik klaar voor de volgende dag, dan stond de 115 km lange Hobbeltjestocht op het menu, maar daarover later meer.

De mooiste routes op routeyou.com

Verkenning Hobbeltjestocht

2010-03-16T22:03:00.000+01:00

Al enkele jaren fietsen we bij de Toervereniging de Hobbeltjestocht. Dit is een fietstocht met daarin zoveel mogelijk hobbeltjes. Een hobbel kan van alles zijn, een brug, een dijk of een duin. Van die duinen hebben we er genoeg in de omgeving, daarom dat de tocht eigenlijk niet veel verder komt dan Den Haag en Noordwijk. Ieder jaar probeer ik weer een nieuw hobbeltje erin te doen. Omdat ik weer de nodige ideeën had was het zaak de boel op de fiets te verkennen.

Afgelopen zondag stapte ik op de fiets om een deel van de route te verkennen. Ik had veel geluk, van de beloofde regen kwam niet veel terecht. Via Stompwijk en Vlietland reed ik op Wassenaar aan. Echt veel tempo zat er niet in maar een achterop komend groepje bracht verlichting. Ik haakte mijn karretje aan en reed met een gangetje van rond de 30 km/u op Wassenaar aan. Grappig was te constateren dat ook dit groepje exact de zelfde route volgt naar Meijendel als wij altijd doen. Boven bij de Parkeerplaats sloeg ik links af om "De Piek" te beklimmen. Via het fietspad 10 reed ik op Den Haag aan. Daar nam ik achtereenvolgens de Hubertusduin en de Belvedere of Duinweg. Dit is wellicht de enige klim die bij sneeuwval afgesloten kan worden, gezien de slagbomen aan het begin en het eind.

Nu ging het niet richting Boulevard, maar omdat ik iets op de kaart had gezien reed ik richting de Doornstraat. Daar vond ik inderdaad wat ik zocht. Een duintop midden in een woonwijkje. Helaas zijn de paden die er omhoog lopen voetpaden en voorzien van hekken. Jammer, want de steigingspercentage's waren echt leuk.

Langs de haven reed ik naar de Woestehoogte. Dit is een berucht stukje Scheveningen, vandaar de naam. Deze klim reed ik 2 jaar geleden met Eelco en Martijn terwijl we een sneeuwbij over ons heen kregen. Door de klinkertjes en de wind die vrij spel heeft is dit wel één van mijn favorieten.

Na de afdaling reed ik door het oude dorp Scheveningen op de Zeeweg aan. Een korte, maar heftige klim die vele de eerste keer deed verbazen.
Omdat men momenteel druk bezig is met de Boulevard, anders gezegd, er een heel stuk Boulevard is verdwenen, moest ik de route omleggen richting de Seinpostduin. Deze hobbel is wel één van de toppers in de route.

Als je de foto goed bekijkt zie je het hoogteverschil wat je bij deze klim overbrugt. Nu had ik genoeg gespeeld in Den Haag en was het de buurt aan Katwijk. Door de duinen reed ik o.a. via de Prinsenberg, waarover in de biografie van Michael Boogert wordt geschreven naar Katwijk. Daar sloeg ik nu rechts af, reed via de Nachtegaallaan, wat valsplat over klinkers wat omhoog gaat. Vandaar ging ik naar mijn meest recente intdekking. Midden in katwijk licht een villawijkje op een duintop. Via 3 kanten kan je er omhoog. Dit is met recht een echte hobbel. Grappis is dat niemand het kent, dat brengt altijd weer de nodige verassingen mee.

Nu ging het op Noordwijk aan. Hier is een echte speeltuin. Met veel draaien en keren kan je hier heel wat hoogtemeters wegtrappen. Via de Coepelduyn, waar een auto net met keren begon terwijl ik kwam aanrijden, en de Javaweg, reed ik naar de Erasmusweg. Dit is een serieus geval. Je denkt dat je er bent, wanneer je een knikje doorkomt zie je dat je het steilste stuk nog moet krijgen.

Nu nam ik ook de moeite om eens wat nieuwe hobbels in Noordwijk op te nemen. Zo deed ik de Spinozaweg aan. Onbekend omdat deze paralel loopt met de Erasmusweg, maar daarom niet minder leuk om te doen.

Nu wist ik wel wat ik wou weten. Rustig reed ik op Katwijk aan, nam nog een heuvel op het duintje en ging nu voor de wind de kortste weg naar huis.
Daar aangekomen zag ik 90 km op de teller staan en 400 hm. Dat laatste neem ik met een korrel zout. Al met al moet ik concluderen dat de Hobbeltjestocht van 27 maart a.s. er weer mag wezen. Wellicht niet zo zwaar als voorgaande jaren, maar dat is met de winter die we achter de rug hebben niet zo'n enorme ramp. 115 km met draaien en keren is wel genoeg.

Cauberg Classic

2010-02-19T21:33:00.000+01:00

Het was ergens eind jaren negentig toen ik een artikel las over de Cauberg Classic. Een cyclosportief over het parcours van het dat jaar gereden WK op de weg. Zondagochtend vroeg vertrokken we met een aantal junioren richting het zuiden. Aangekomen in Valkenburg zochten we de permanance op waar de inschrijving alles behalve vlot verliep. We namen het voor lief omdat het het eerste jaar was dat deze rit werd georganiseerd en wij het gewoon een leuk iniatief vonden. Na het grote omkleedritueel togen we naar de start waar we een aantal bekende toerders ontmoete.

We gingen klaar staan voor de start, hoewel het nog onduidelijk wwas welke kant we op gingen zoadt menigeen veerkeerom in het startvak stond. Het startschot werd gegeven en we gingen op pad. Koud reden we vrijwel direct de Cauberg op. In het peloton zat een man, of beter een oudere man die naar mijn menig Briek Schotte nog had leren fietsen bij wijze van spreken. Deze man reed, alsof er niets aan de hand was, op zijn grote plaat de Cauberg op. Hierop werd hij door vele aangesproken, maar aan het dialect te horen kwam hij uit de streek en wist hij eenieder te vertellen dat we niet zo moesten zeuren, hij reed tenslotte al jaren zo.

Boven op de Cauberg aangekomen mochten we onder politiebegeleiding dalen over de provinciale weg naar Maastricht. In Maastricht aangekomen was het door een woonwijk 2 keer linksaf voor de volgende klim, de Bemelerberg. Deze klim was een stuk makkelijker, alleen het bochttje bij het hotel was effe aanpoten. Maar omdat we nog geneutraliseerd reden kon je rustig aan doen. Over het plateau ging het richting Margraten en Sibbe om vandaar weer te dalen naar Valkenburg. Daar begonnen we aan ronde 2. Het zelfde rondje door de zelfde nauwe straatjes. Een enkeling had hier niet opgelet want bij één versmalling lagen een aantal fietsers op de grond. De wedstrijdlleider, die boven een auto uitstak en ons met fluitsignalen attendeerde op gevaren en richtingsverandering had het druk. Zo druk dat zijn fluit eigenlijk continue ging. Wim vroeg zich af of de beste man niet beter die fluit kon inslikken, hij was het gefluit al zat. Eelco gaf aan dat dit geen juiste oplossing was, bij iedere ademhaling zou je de fluit horen. De remedie zou zijn de fluit af te pakken.

We naderde weer Sibbe. Nu zou de wedstrijd pas beginnen. In de afdaling werd ik door Eelco naar voren geloost en aan de voet van de Cauberg zat ik goed vooraan. Één van de deelnemers reed helemaal links van de weg en had alleen oog voor zijn voorwiel. Hierdoor zag hij een auto, die door de politie aan de kant was gezet over het hoofd. Zijn Classic zat er op, en voor zijn voorwiel kon hij naar de fietsenmaker.

Eenmaal op de top was het vol gas dalen naar Maastricht. Ik zat zo'n 100 meter achter de kopgroep waar ik Martijn in zag zitten. Het dalen was nog knap lastig. De wind stond er vol op kop waardoor het dichtrijden niet lukte. met steeds kopgroep in het vizier maar onbereikbaar reed ik de Bemmelerberg op. Nu ging het direct naar Sibbe. Op het plateau reed de kopgroep steeds verder van me weg terwijl de achterdeur goed open stond. Stuk voor stuk haalde ik lossers in en nam in volle vaart de afdaling naar Valkenburg. Beneden aangekomen stond er behoorlijk wat publiek aan de kant, maar het mooiste was dat het kruispunt was afgsloten. De bekende put ontwijkend ging ik op voor de laatste keer Cauberg.

Boven aangekomen moesten we nu rechtsaf, weer dalen. Later hoorde we van Frans dat hij daar werd voorbijgegaan door een gozer die vergat dat er een bocht was en zo het terras van het hotel op reed. Op onze vraag wat hij daar bestelde wist Frans ons geen antwoord te geven.

Via Houthem ging het weer op Valkenburg aan. Ik wist er nog enkele achterblijvers in te halen en kwam uiteindelijk anderhalve minuut na de winnaar aan. Voor de streep moest ik nog een sprint afwerken tegen een gozer die vermoedelijk zo vermoeid was dat hij uit zijn pedaal schoot en een toontje hoger zong.

Voldoen zocht ik de Junioren op. Eigenlijk zaten we lekker dicht op elkaar.Ook de toerders stroomde langzaam binnen en de sterke verhalen konden beginnen. Bij de finish was een soort markt ingericht en hier ontmoette we een benkende stand met een soort massage apparaten. We besloten het en groupe uit te proberen met positief resultaat.Met frisse benen stapte we weer in de auto voor de terugreis. We waren weer een ervaring rijker.

Smidskade

2010-02-14T12:00:00.001+01:00

De Smidskade. Onlangs zag ik hem op tv bij een natuurprogramma. De programmamakers hadden alleen oog voor de volgels op de Langeraarse plassen. Ik had meer oog voor het pad. Slechts een centimeter of 40 breed, langs de plassen waar je een prachtig uitzicht hebt over het water met daaraan de het Dorp Langeraar waar de kerktoren hoog bovenuit steekt. Altijd leuk om overheen te fietsen. Daarom had ik dit pad eens opgenomen in een fietstocht. D'r werd nog lang over gesproken. Niet zozeer over de omgeving, de meeste deelnemers hadden meer oog voor hun voorwiel of ze dat nog op het pad wisten te houden. Waar ook over gesproken werd waren de schapen die er liepen. Deze hadden hun behoeften gewoon laten lopen. Maar het mooiste zijn nog wel de hekken. Met een racefiets kan je er zo doorheen, aan iedere kant heb je nog een centimeter speling tussen de palen. Hybrides en MTB's leveren meer problemen op, die moeten over de ruim 1,50 meter hoge palen getild worden.

Paadjes weergeven op een grotere kaart

Eigen rondje

2010-02-01T16:27:00.000+01:00

Bij de A-groep is er altijd een ritueel voor vertrek. Eerst een discussie over de te volgen route. Er zijn een paar vaste rondjes, zo is er een rondje Kaag, of een rondje Waterweg. Meest tot de verbeelding spreekt misschien wel het "Eigen Rondje". Dit rondje gaat veel over rustige wegen en vrije fietspaden zodat er lekker doorgereden kan worden. Dan volgt de discussie over de snelheid, meestal is er de opmerking "wel rustig beginnen".

Als de groep dan vertrekt voor "eigen rondje" gaat het eerst over de Voorweg. Daar gaat het tempo, omdat de weg zo lekker breed is, over de 35 km/u op Leidschendam aan. Hijgend maar goed opgewarmd fietsen we dan langs de Vliet naar Leiden. Als het niet al te druk is loopt hier het tempo ook op naar 40 km/u. Eenmaal bij Leiden gaat het er wat rustiger aan toe, althans als je geluk heb dan. Eenmaal voorbij de Heineken Brouwerij gaan alle remmen los. Als een stelletje losgeslagen idioten stormen we op Alphen aan. Met goed geluk steken we halverwege nog een proviniale weg over om het vervolgens in Alphen, min of meer gedwongen, rustig aan te doen.

Na Alphen volgt een mooi viaduct over de N11 waar altijd lekker wordt doorgetrokken. Dan volgt er een weg waar je zelfs met een Tourpeloton alle ruimte hebt om lekker breeduit te rijden. Ongemerkt paseren we het dorpje Tempel om bij de A12 aan te komen. Vanaf hier gaat het over het vrijliggende fietspad richting knooppunt Gouwe. Het wegdek is hier soms zo verzakt dat je bij sommige bruggen gewoon wordt gelanceerd.

Na het draai en keerwerk van de Coenecoopbrug ghaat het in vliegende vaart langs de A20 richting Nieuwerkerk. Hier naderen we een laagtepunt, het laagste punt van Nederland. Daarna naderen we Nieuwerkerk aan den IJssel. In het verleden barstte hier een partij sprintgeweld los. Dat was nog met de junioren. Toen hadden we een sprintklassement waarbij de winnaar zoveel punten kreeg als er letters waren in de plaatsnaam. Door hier de sprint te winnen kon je nog wel eens het dagklassement winnen.

Na Nieuwerkerk rijden we dan op Zevehuizen aan, daar ben je dan altijd doorheen voor je er erg in hebt. Langs de Rottemeren rijden we naar de A12. Op het fietspad langs het spoor gaan we naar Zoetermeer. In het verleden moesten we nog stoppen de verkeerslichten van de provinciale weg, maar tegenwoordig kunnen we er doordenderen. Door een weerwar van tunnels kan de finale nu plaatsvinden op het noordelijke fietspad van de A12 of zelfs via Kruisweg en Benthuizen ergens bij het Noord-Aa en dat allemaal non-stop.

Helaas is het nog even wachten op "eigen rondje". Pas als de zomertijd is ingegaan kunne we los. Ik verlang er nu al naar, laat het maar weer komen ik heb er zin in.

Bart de Bikkel

2010-01-21T21:30:00.002+01:00

Bart is echt een type die altijd op de fiets te vinden is. Komt de regen met bakken omlaag: Bart fietst. Vallen de mussen dood van het dak : Bart fietst. Stormt het als een gek : Bert fietst. Niets wist Bert te stoppen. Ook afgelopen periode was Bart op de fiets te vinden. Gewoon op zijn racefiets. Nou ja wel aangepast, i.p.v. 23 mm banden normaal had hij er 25 mm banden opzitten en spatborden.

Ondanks de weerswaarschuwing, een snijdende wind uit het oosten en sneeuwbuien waar ze in Sibirië jaloers op zijn, stapte Bart onverstoorbaar op zijn fiets. Bart besloot in oostelijke richting te gaan. Hij zou er, voor zijn doen, een kort rondje van maken. 150 km leek hem genoeg voor vandaag. Bart reed eerst langs de rivier. Door het weinige verkeer op de dijk lag er een flinke sneeuwlaag. Bart zakte tot zijn assen in de sneeuw maar fietste, alsof er niets aan de hand was verder. De thermometer op zijn fietscomputer gaf min twaalf graden aan, de wind maakte het eigenlijk kouder.

Langzaam verdween het gevoel uit de handen van Bart, reden om er een schepje bovenop te doen. Na twee uur fietsen was er van gevoel in zijn voeten ook niet veel meer over. Bij het bos stopte Bart even. Zag hij het nou goed? Liep daar een ijsbeer door het bos. Bart knipperde met zijn ogen. De beer leek verdwenen. Na een slok warme thee vervolgde Bart zijn weg. Achter hem klonken bellen. Bart ging opzij op de slee te laten passeren. Toen Bart omkeek keek hij recht in de ogen van de Kerstman. Bart knipperde met zijn ogen. De Kerstman was verdwenen. Bart begreep er niets van. Hij kwam er ineens achter dat hij geen meter meer reed maar vaststond in de sneeuw. Zijn wielen en ketting waren vastgevroren. Ook kreeg hij zijn schoenen niet meer uit zijn klikpedalen. Daar stond hij dan. Zijn handen vastgevroren aan het stuur kon hij geen kant meer op. De sneeuwbui nam in alle heftigheid toe.

Hans keek naar buiten. Na het gure winterweer van gisteren scheen er nu een heerlijk zonnetje.De sneeuw lag op sommige plekken ruim een meter hoog. De kinderen waren vroeg uit bed en stonden al te trappelen om, zoals beloofd door Hans te gaan sleeën op de heuvel in het bos. Goed aangekleed stapte ze naar buiten. Hans trok de slee met daarop de kinderen voort. Hij sloeg de weg in naar het bos. Grappig. Iemand had in het bos, aan de voet van de heuvel een sneeuwpop gemaakt. Met ontzag bekeek Hans de sneeuwpop die er wel mocht zijn. Bijna 2 meter hoog, ook de van sneeuw gemaakte racefiets zag er mooi uit. De kinderen rende met de slee de heuvel op en gingen met een rotvaart omlaag, rakelings langs de sneeuwpop. Dit spel herhaalde zich wel twintig keer. Totdat Hans, lichtelijk verkleumd van de kou voorstelde om thuis warme chocolademelk te gaan drinken. Deze mededeling werd met gejuich ontvangen. Mits er nog één keer naar beneden gesleed mocht worden. Al ruziemakend over wie er voorop mocht zitten gleden de kinderen omlaag. Hans waarschuwde nog, maar het was te laat. Met grote vaart ging het op de sneeuwpop af.

De kinderen botste met de slee tegen de sneeuwpop. Hans stond vastgenageld aan de grond. Zijn mond viel open. Onder de sneeuwpop stond een wielrenner, zo blauw als een Smurf. Door de klap was een groot deel van de sneeuw van wielrenner afgevlogen. Met behulp van de kinderen wist Hans de bevroren wielrenner met fiets en al op de slee te zetten. Hans trok de slee voort terwijl de kinderen, ieder aan een kant, de wielrenner rechtop hielden.

Thuis aangekomen zette Hans de wielrennervoor de centrale verwarming. Langzaam ontdooide de wielrenner, na ruim twee uur kon hij stotterend uitbrengen : be..be..be..dankt. Hans vroeg aan de wielrenner hoe het ging en bood de wielrenner een warme chocolademelk aan. Tegen het eind van de middag was de wielrenner zover ontdooit dat hij weer naar huis kon. Het aanbod van Hans om thuis gebracht te worden sloeg hij af.

Bart liep al achter op zijn schema. Hij moest de 150 km van gisteren nog afmaken, plus de 100 die voor vandaag gepland stonden.Terwijl Bart op zijn fietst stapte wrijft Hans zich achter zijn oren en stelde zich hardop de vraag : "Hoeveel doping zou daar inzitten?"

IJzig rondje

2010-01-17T10:02:00.000+01:00

De sneeuw was langzaam aan het verdwijnen, reden om weer eens op de weg te gaan fietsen. Om kwart voor negen vertrok ik met mijn crossfiets naar de fietsclub. Daar aangekomen zaten Frans, Frans en Jannes al klaar om op pad te gaan. Het was nog even wachten op André, maar na zijn aankomst gingen we op pad. Hoe we zouden gaan was afwachten met wat er nog berijdbaar was. Het Buytenpark uit was wel opletten geblazen, maar eenmaal op de hoofdfietspaden as er niets aan de hand. De bochten namen we zonder kleerscheuren en zo gingen we op Nootdorp aan.

Het was een gevarieerd peloton. Jannes reed op een racefiets. Andre (Fietsjunky), Frans L (Lemmie) en ik reden op een Crossfiets, waarbij André racebandjes had, Frans L. originele noppenbanden en ik 37 mm brede semi sliks. Frans H. (De Hakkert) reed op een MTB.

Na Nootdorp gingen we op de Dobbeplas en Delfauw aan op nog steeds schone wegen. Bij Oude Leede reden we eerst rechtdoor richting de Ackerdijkse plassen. Helaas was het hier één grote ijsplaat, dus besloten we de paralel gelegen weg te nemen die nog wel goed schoon was. Via Rodenrijs reden we op Rotterdam aan. Over de Molenlaan waar de bomen zo over het fietspad hangen dat een helm bijna verplicht is hier.
Bij Terbregge namen we linker Rotteoever verder de stad in. We hadden besloten om een bak koffie te doen bij de Kralingseplassen. Het was hier prima toeven. Goeie muziek, mooi uitzicht en goeie koffie. Omdat Frans H. net jarig was geweest was dit rondje koffie van hem!

Voor de terugweg gingen we weer op de Rotte aan. Nu namen we de rechterzijde in noordelijke richting. Tot de A12 was het hele fietspad ijsvrij en prima te rijden. Op veel plaatsen was het ijs al weg. Toch zagen we ter hoogte van de Molenviergang enkele schaatsers zich op het ijs wagen, ondanks het feit dat al een behoorlijke tijd moven het vriespunt was. Het kromme was dat het een vader met 2 kinderen was, lekker voorbeeld.

Vanaf de A12 ging het op Kruisweg aan. Dit dorp heeft door de nodige bouwwerkzaamheden de afgelopen jaren een aardige metamorfose ondergaan, maar ons pad tussen de huizen door was gelukkig weer open. Langs de Hoefweg reden we via Benthuizen naar Zoetermeer om de 60 km vol te maken.

Het was weer een mooi ritje om te rijden. Ook waren we op tijd binnen. Die middag begon het toch te regen, goed om de sneeuw weg te spoelen, maar te koud om in te rijden.

20100116-Zaterdagrit weergeven op een grotere kaart

Rondje North Humberland

2010-01-13T12:02:00.000+01:00

Engeland is een niet alledaagse fietsbestemming voor een wielertoerist. Totaal onterecht weet ik uit ervaring. Eind jaren 90 togen we met de fietsclub naar Engeland, North-Humberland om wat preciezer te zijn. Om daar te komen moesten we eerst de haringvijver overvaren, daarom togen we op vrijdagmiddag richting de Beneluxhaven. Het merendeel met de auto, maar Eelco en ik hadden besloten om deze 60 km met de fiets af te leggen.

Na het inschepen gingen we ons eerst douchen in onze hut om vervolgens te genieten van een lekkere maaltijd. Het is best leuk je maaltijd te gebruiken terwijl om je heen de havens zijn. Eenmaal om volle zee gaf de boot vol gaf en zagen we de kust langzaam verdwijnen. Die avond genoten we van de ondergaande zon en gingen uiteindelijk genietend van een brommende dieselmotor slapen. De volgende ochtend waren we al vroeg op, en genoten van de krijtrotsen van de Engelse kust. We voeren de haven van Kingston-upon-Hull, of beter bekend als Hull binnen via een sluis die dezelfde maten had als de boot.
Na een stevig engels ontbijt gingen we van boord. Het was even wennen het links rijden, maar de eerste rotonde's in het havengebied werden soepel genomen. De tocht werden we bijgestaan door een busje van Schilderbedrijf Verlaan met Nico achter het stuur.

Het eerste stuk was niet echt mooi, we reden door het havengebied Hull met de daarbij horende grijze gebouwen, maar dit werd al snel ingewisseld voor een prachtig landelijk gebied. Het eerste dorp waar we langs kwamen was Preston, vanwaar we linksom met een grote boog om Hull heen gingen in Oostelijke richting. Al op grote afstand zagen we de witte kathedraal van Beverly Minster liggen. Het imposante gebouw stak vel af tegen de grijze lucht. Vanaf Beverly ging het in noordelijke richting, met dorpen als namen van Dalton of Middleton on the Wolds viel het niet te ontkennen dat we in Enegeland waren. De route ging over landweggetjes die vaak niet breder dan een meter of twee waren en je bijna geen verkeer tegenkwam. Het was zelfs zo erg dat toen we uiteindelijk een auto tegenkwamen allemaal aan de rechterkant van de weg gingen rijden, met een verschikte engelse dame achter het stuur als gevolg.

De omgeving werd steeds glooiender, tot aan beklimmingen aan toe die je in de Ardennen ook tegen kan komen. Toen we de mooiste afdaling van de dag tegenkwamen riep Albert "Die is voor mij", het gevolg is dat het hele poloton zich in het dal liet storten terwijl we het eerste weggetje naar rechts moesten hebben, wat weer als gevolg had dat Nico ons al toeterend achterna zat, wat wij dan weer als aanmoediging zagen. Om een lang verhaal kort te maken, als je een afdaling van ± 12% daalt moet je deze ook weer gaan klimmen.

In Hutton was het tijd voor de rust. In de lokale pub kregen we koffie en sandwiches. Meestal wordt de Engelse keuken afgekraakt, maar dat in daar de mond weet te verwennen was nu wel bewezen. De Sandwiches vlogen erin en konden op complimenten rekenen.

Na de lunch was het tijd voor deel twee van de route. Nu ging het richting de kust. Zo kwamen we bij het lokaal bekende kustplaatsje Hornsea waar al meer drukte was. We reden een stuk over de B1242 in zuidelijke richting maar snel verlieten we deze relatief drukke weg voor meer landweggetjes en ging langzaam weer op Hull aan. Daar aangekomen waren we ruim op tijd. Het is met deze tocht wel zo dat je op tijd terug moet zijn, anders is de boot vertrokken. Hoewel je om 8 uur (lokale tijd) vertrekt en je om 17.00 uur terug moet zijn heb je eigenlijk alle tijd voor deze 150 km lange tocht.

Eenmaal aan bord was het even douchen en op voor de maaltijd. De volgende ochtend konden we, na een stevig Engels ontbijt, omstreeks half negen weer van boord. Ditmaal ging Dirk met ons mee op de fiets naar huis. Zo stonden we half elf alweer bij het clubhuis, nog nagenietend van de mooie tocht die zeker voor herhaling vatbaar is.

Sneeuwtoer

2010-01-10T10:55:00.004+01:00

Voor gisteren stond een harde ijskoude wind op het menu met sneeuwbuien waar we nog jaren ver zouden napraten. Alle reden om dus met de MTB op pad te gaan. Omstreeks 13 uur was ik bij Eelco waar ik onder het genot van een bak koffie genoot van het winterse uitzicht. Omdat je op 1 been niet kan lopen werd het tijd voor een tweede bak koffie alvorens we op pad gingen. Goed aangekleed gingen we op pad. Van extreem winters weer was geen sprake, de wind was niet ijzig koud, eigenlijk was het prima fietsweer.

Vanaf Eelco`s huis reden we meteen naar de oude afrit van de A12, waar we een altijd leuke afdaling namen. Verder een stuk over het houtsnipperpad richting de Balijbrug. Hier staken we de brug over naar het Balijbos, eerst boven de geluidswal langs naar de volgende afdaling. Hier was het tijd voor een fotomoment. Na deze afdaling namen we mooi lange grasstrook langs de spoorbaan, hier kwamen we een biker tegen die het zelfde idee had als ons, lekker fietsen!
In het Balijbos gingen we op zoek naar wat nieuwe paden, hoewel we met de witte omgeving alles wel nieuw vonden lijken deden we tocht leuke ontdekkingen. Terug gekomen bij de Balijbrug ontdekte we een nog een leuke afdaling alvorens we het Westerpark indoken. Bij de voetbalvelden zochten we naar nog wat paden. Hier deden we nog een paar leuke ontdekkingen.
Na dit speurwerk reden we naar de bekende paden achter de golfvelden die door de vele sneeuw was het ook hier nog prima te fietsen. Als finale namen we het ruiterpad welke eerst met een lus om een sloot heen ging om vervolgens de berg op de gaan die vele een stuk bekender is. Aangekomen bij de golfbaan was het wel weer genoeg voor vandaag. We hadden er bijna 2 uur opzitten en een voldaan gevoel. Voor de grap wierpen we een blik op het infobord waar we zagen dat er in het Westerpark aan langlaufroute loopt! wellicht iets voor de volgende keer?

De Gouden Flandrien 1

2010-01-05T19:20:00.000+01:00

Iedere fietser heeft wel een tocht op zijn wensenlijstje staan die hij wilt fietsen. Voor mij is dat "De Ronde", ofwel de Ronde van Vlaanderen. Wat me tegenhoud is de enorme massa die deelneemt en de vroege periode in het seizoen, het eerste weekend in april is net te vroeg voor 250 km. Een mooi alternatief is de Gouden Flandrien. Deze tocht vanuit Oudenaarde is ook 250 km lang en zelfs zwaarder dan De Ronde.
De Gouden Flandrien is een tocht bestaande uit 3 lussen vanuit Oudenaarde. De start bij "Het Centrum Ronde van Vlaanderen". De route gaat over 3 permanent uitgepijlde routes. De tocht begint met de blauwe lus. Met zijn 80 km en korte hellingen de makkelijkste van het trio, hoewel je de vele kasseienstroken niet mag onderschatten.
Terug in Oudenaarde volgt de blauwe lus. Met zijn 72 km de kortste maar ook meteen heftigste lus. Hierin zitten de meest slopende hellingen zoals de Oude-Kwaremont en Koppenberg.
Weer terug in Oudenaarde is het tijd voor de 114 km lange lus. Deze lus heeft weinig kasseien maar veel hellingen zoals de Berendries en Tenbosse. Ook word je hier getrakteerd op de Muur van Geraardsbergen en Bosberg. Niet te onderschatten zijn de vele korte hellingen die je hier compleet kunnen slopen.

Al met al iets om naar uit te kijken. Hoe ik het gaat halen weet ik nog niet, voorlopig zal ik me maar richten op veel uren op de fiets zitten om de 250 km te kunnen volbrengen.

Via deze weblog zal ik je op de hoogte houden van mijn vorderingen.

De jacht die er niets was

2010-01-03T20:00:00.000+01:00

Vanochtend ging ik vol goede moed op pad voor een Vossejacht. Omdat de afgelopen 2 jachten waren afgelast door de winterse weersomstandigheden was ik ditmaal super gemotiveerd. Onderweg viel het me wel op dat het behoorlijk glad was. Hoe dichter ik bij het Buytenpark kwam hoe gladder het werd tot een complete ijsbaan bij de crossvereniging. Binnengekomen was het al druk maar gelijktijdig ook rustig. Iedereen zat te kletsen en een bakkie te doen, knijpers en ringen waren in geen velden of wegen te vinden.
Het organisatiecomitee had besloten de jacht niet door te laten gaan. Gezien de ijsbaan voor de deur geheel terecht, maar sneu voor de uitzetter. Die had rekening gehouden met sneeuw en zodoende gepijld op paaltjes en met lint. Daarom werd er besloten me de uitgezette jacht volgende week te rijden. Dit houd in dat ik volgende week geen jacht hoef uit te zetten maar gewoon lekker kan gaan fietsen.
Na de koffie ging ik, net als de rest maar weer op huis aan te gaan. Onderweg begon het toch te kriebelen. Het zonnetje scheen lekker en ook de fietspaden waren schoon en goed begaanbaar. Ik ging maar eens kijken naar het MTB parcours nabij het Noord-Aa. Daarna ging ik eens kijken hoe het met de Gelderwoudseweg was en voor dat ik het wist reed ik bij Alphen aan den Rijn.

Met een tempo van net onder de 30 km/u besloot ik maar een duurtraining van 2,5 uur te doen. Tot de Kruisweg was alles goed befietsbaar. Daarna werd het langs de A12 wat minder. Aangekomen in Zoetermeer reed ik rustig uit naar huis toe. Moe en voldaan kwam ik, met 53 km op de teller, een uurtje of twaalf thuis. Geen spijt van het lekkere rondje. Ik vermoed dat er een hoop gebaald hebben.

Oliebollentocht

2010-01-02T20:28:00.000+01:00

Al 12 jaar fietsen we op oudejaarsdag de Oliebollentocht. Een veldtocht rondom Zoetermeer. Ieder jaar weet ik iedereen wel te verassen met de vele mogelijkheden die in de directe mogelijkheden die er zijn met de MTB. Ook dit jaar was het dus weer zover. Omstreeks 10 uur vertrokken we met 17 man voor een kleine 40 km rondom Zoetermeer.
Het eerste stuk gingen we door het Buytenpark. Daar namen we kleine stukken van het MTB-parcours maar ook 2 lange stukken land, bij elkaar ruim 2 km.

Na dit opwarmertje reden we een stuk over de weg richting het Noord-Aa gebied. Hier namen we eerst een stuk dijk om vervolgens een klein stuk over het ruiterpad naar het strand te gaan om deze in hoog tempo over te rijden. Aan het einde van het strand bleek ik een lekke achterband te hebben, na een snelle reparatie konden we weer verder. Er volgde weer een groot stuk over de weg naar Benthuizen. Vandaar ging het op de HSL aan. Hoewel de spoorlijn het landschap aardig heeft aangetast lopen er langs een paar mooie grasstroken die met de MTB uitstekend te rijden zijn.
Met wat stoeiwerk in hartje Zoetermeer met o.a. een houtsnipperpad langs de Australiëweg en de dijk van de Delftsewallenwetering. Zo kwamen we al terreinrijdend aan bij de A12. We namen de voormalige afrit van de A12 waar een leuke afdaling zit het bos in. Nu reden we over een houtsnippperpad naar het Westerpark. Het was gedaan met het vlakke werk, d'r moest geklommen worden. Dit stuk was een stuk technischer dan de rest waardoor de deelnemers met de MTB in het voordeel waren ten opzichte van mijzelf op de crosser.
Moe en voldaan kwamen we weer bij het clubhuis waar de oliebollen op ons lagen te wachten. Het was weer een mooie rit die we zeker nog een keer kunnen gaan rijden, voor het stedelijke gebied was het een volwaardige veldtocht.

De mooiste routes op routeyou.com

Nieuwe dopinggevallen??

2009-12-13T13:56:00.000+01:00

Het gerucht gaat dat er weer nieuwe dopinggevallen zijn in de wielersport. Het zou gaan om een nieuwe producten. De zaak kwam aan de lucht na het Nederlands Kampioenschap op de weg. Hoofdpersoon in het verhaal is de Nederlandse renner K.M. van een grote Protour ploeg. De zaak kwam via het medium Twitter aan het rollen. Een Utrechts band, The Gasonline Brothers zou de leverancier zijn van het spul met de naam "There it goes voor Koos".
Vlak voor de Tour kwam het gerucht ook bij de Tourdirectie die toen de ploeg van K.M. verzocht hem niet te laten deelnemen. Ondertussen had K.M. veel steun gekregen uit het wielerpeloton. Zevenvoudig Tourwinnaar Lance Armstrong werd in zaak ook genoemd. Er wordt nu gekeken naar zijn verhouding die hij had met muzikant Sheryl Crowe, hoewel volgens kenners je van haar muziek niet veel harder gaat fietsen.
Inmiddels heeft de WADA een lijst opgesteld met leveranciers van verdachte producten die er niet om liegt, zo wordt de band AC/DC verdacht van het leveren van de producten Thunderstruck en Highway to Hell. Zo staat Slayer op de lijst met zeer verdachte producten als Raining Blood en Bloodline wat kan duiden op een nieuw soort EPO. Van Evil Ways vermoed men dat dit bedoeld is om de pijn van de kasseienstroken te doen vergeten.
Ook is de naam van de wereldkampioen Cadel Evens genoemd in het verhaal. Het vermoeden bestaat dat hij de laatste kilometers heeft gereden op Woman van Wolfmother.
De UCI heeft besloten om de oortjes voor het nieuwe seizoen te verbieden. Men heeft sterke aanwijzingen dat de producten gedurende de race Oraal worden ingebracht wat dus competitie vervalsing zou zijn.

Wielertermen

2009-11-29T09:56:00.001+01:00

Ik kwam onlangs een leuk filmpje tegen op Youtube. Het gaat over wielertermen.
Veel plezier bij het kijken.

Tripple

2009-11-27T21:45:00.002+01:00

Hoewel ik over het algemeen er minachtend naar kijk was ik toch een keer jaloers op een aantal fietsers die er wel één hadden. Dat was tijdens een Ardennenweekend van mijn fietsclub. Onze uitvalsbasis was dat jaar Waimes, nabij Malmedy. Dit dorpje gelegen in de Oostkantons ligt op een mooie afstand van de Eifel.

Onze voorrijder André had besloten om dit jaar eens het onbekende in te gaan, de Eifel. Voor de koffie was Moschau uitgezocht en daar gingen we dus op pad. Het eerste stuk in België was nog wat zoeken omdat een weg was afgesloten. In Duidsland bleek al snel dat we op grote hoogte zaten, we konden in de wijde omgeving kijken. We namen een mooie afdaling het Rurdal in, vanaf daar reden we over een grevelpad door het dal. Qua wegdek hadden we het beter kunnen overslaan, maar de natuurschoon was uitmuntend. Aan het einde van het pad namen we de klim naar Seifenauel waar ik zowaar als eerste bovenkwam.

We daalde weer af het dal in, samen met Pieter nam ik de strijd op voor de Stoopbokaal op een klein hobbeltje. Iets waar we een paar honderd meter verder spijt van kregen. Daar begon een klim van 1.700 meter met zo'n 8% gemiddeld. Eentje die niet gepland was en dus voor iedereen een totale verassing was. Met stukken van 12% was het echt zwoegen. Hier wenste ik dus die tripple. Mijn god, ik dacht dat ik zou ontploffen. Met moeite kwam ik boven. Mijn 39-27 was totaal oververhit. Iedereen die bovenkwam was diep onder de indruk. Dit was nou eens een echte klim.

En weet je wat nou het rare is, nergens kom je deze klim tegen. In geen lijst is hij te vinden. Op geen klassement kom je hem tegen. En waarom? ik weet het niet. Vanuit dit dal zijn nog 2 beklimmingen die nog erger schijnen te zijn, al met al is dit de hemel op aarde...of de hel dat kan ook.

En die tripple? die kwam er, niet op mijn fiets, maar wel in de vorm van een Leffe!

Afloper

2009-11-22T21:00:00.002+01:00

Vandaag was het alweer mijn derde jacht. Ik hoopte mijn lijn van vorige week, toen ik 4e werd, kon doorzetten. In het clubhuis was het al gezellig druk. Vandaag was ook Frans (van de gouden handjes) aanwezig. Hij had samen met Michel de jacht uitgezet en was met zijn scooter naar het clubhuis gekomen.

Om half tien vertrokken we naar de start die op de zelfde locatie lag als vorige week, maar nu een totaal andere kant uitging. Via de top van de heuvel reden we richting de Intratuin. Ik zat een beetje achterin de groep, zo kon ik het allemaal goed overzien. Al snel was er twijfel. Een zoeker bracht verwarring, hoewel eigenlijk de vervolgpijl al meteen op de kruising stond. Als eerste dook ik het fietspad naar Leidschenveen in. Achter mij duurde het wel even voor er reactie kwam, pas halverwege werd ik door de groep bijgehaald. Een deel van de klassementsrenners was hier meteen het Westerpark ingedoken en miste zodoende al de eerste controle. Net voor Leidschenveen kwam er verwarring bij een zoeker waar tocht echt een stuk land in moesten. Vol klei en modder was ik één van de weinige die het complete lusje had gereden. Dat had dan wel als voordeel dat Frans, die de emmer al kwam ophalen, aangaf dat ik meteen achter de andere aan kon, het lusje stond niets.

Alleen reed ik nu richting Westerpark, al vlug kwam ik in een groepje terecht waar ik voorlopig mee op pad ging. Via bekende paden reden we door het Westerpark en gingen op het Balijbos aan. Ik merkte dat mijn achterband langzaam leegliep. Op de weg was het voorzichtig bochten maken, in het veld kon ik wel zeer makkelijk meekomen, ik reed zelfs de groep voorbij. Bij de Balijbrug was het weer zoeken geblazen, het bleek dat we onderlangs moesten rijden door het gras. Ondertussen kwam mijn vader ook nog voorbij met de jeugd van TV Zoetermeer '77.

Toen we de juiste weg weer hadden gevonden reden we op het houtsnipperpad aan. Inmiddels begon ik steeds op meer op mijn velg te rijden. Ik besloot toch mijn achterband op te pompen en zelf de weg te gaan vervolgen. Na wat zoekwerk reed ik via Langsinghage, waar de witte emmer op een grasstrook stond, naar Bleiswijk.

Inmiddels reed ik weer op mijn velg. Ik pakte mijn pomp maar weer en besloot nu van de route af te wijken. Via de Kruisweg, waar ik alvast tunnel onder het spoor en de A12 door nam reed ik naar het clubhuis.

Daar aangekomen waren de sterke verhalen natuurlijk niet van de lucht. Frustrerend was het wel om te horen dat de winnaar in het groepje zat waar ik ook steeds bij zat, maar ja niks aan te doen. Ik heb wel weer leuke paden ontdekt voor de Oliebollentocht en dat is ook wat waard!

Zweifall

2009-11-19T21:05:00.002+01:00

Afgelopen zomer waren we op vakantie in Vaals. Natuurlijk ging de fiets mee. Nadat ik al diverse rondjes over bekend terein in Nederland en België had gereden besloot ik op de laatste fietsdag ook Duitsland een te bezoeken. Op een mooie zeer warme dag, waarvan we er genoeg hadden deze zomer, ging ik relatief vroeg op pad. Meteen koud nam ik de Pas van Wolfhaag en reed via Gemmenich naar Kelmis.Bij Kelmis was het even zoeken naar de juiste weg, maar al gauw had ik de goede weg naar Hausset gevonden. De omgeving werd hier steeds "duitser" en bijna ongemerkt reed ik Duitsland ook in.

Ik reed nu wel door erg onbekend terrein langs voorsteden van Aken. Zo kwam ik door Korneilemünster met een gigantische burgt of Breining wat veel vakwerkzuizen bezit en reed vervolgens naar Zweifaal. Een klein niets zeggend dorpje aan de rand van het Natuurpark de Eifel.Vanaf daar reed ik de L24. Deze weg bleef maar omhoog gaan. Ik genoot van de omgeving, hoewel ik af en toe werd ingehaal; door een vrachtwagen, was deze weg de moeite waard. Steiler dan 5% was het, het schommelde steeds tussen de 3% en 5% maar het bleef maar doorgaan.Na zo'n 7 km naderde ik de top en kon daar genieten van een mooi uitzicht over de omgeving.

Tijd om te dalen dacht ik. Helaas de weg die ik nam ging niet echt omlaag, na een paar kilometer nam ik een rustige weg door het bos. Deze weg, voorzien van een mooie laag asfalt ging wel mooi omlaag, mijn snelheid kwam al snel boven de 70 km/u. Ik hield wel in in de wetenschap dat ik de eerste weg naar links moest nemen. Deze was alleen voorzien van een hek. Gelukkig bleek ik als fietser hier wel over te mogen. Dit weggetje, niet breder dan 2 meter, maar ook voorzien van een mooie laag asfalt bracht me wat verder omlaag. Later reed ik langs een stuwmeer met een mooie stuwdam, tijd voor een fotomoment dacht ik zo.

Na dit fotomoment reed ik Roetgen in. Een grensplaatsje waar nou niet echt veel viel te beleven. Ondankls dat ik wel trek had in een bakkie koffie zag de plaatselijke kroeg er niet echt uitnodigend uit. Ik vulde mijn bidons maar bij het plaatselijke tankstation alvorens ik via een zijweg weer België in reed.
De weg liet meteen weer te wensen over, bij een spoorwegovergang dacht ik zelfs dat ik mijn bidon verloor. Ook het magneetje van mijn tellertje kreeg een klap waardoor ik ineens 0 km/u reed.

Inmiddels was de tempratuur al behoorlijk opgelopen boven de 30 graden. Ik besloot dat het wel genoeg was voor vandaag en reed op mijn gemak via Lontzen en Montzen op Morsenet aan. Dit dorp is aardig bekend bij spoorliefhebbers vawege het gigantische spoorviaduct wat er loopt. Weer bij Gemmenich aangekomen nam ik nog even de Côte de Trois Fronteniers, of te wel de Vaalserberg. Deze reed ik vrij gemakkelijk op, zo gemakelij kzelfs dat ik alle andere fietsers hier inhaalde. Vanaf de top was het meteen naar beneden storten naar het vakatiepark.

Het fietsen voor deze vakantie zat er weer op. Ik heb zeker genoten, over het weer had ik geen klagen.

De mooiste routes op routeyou.com

Net naast het podium

2009-11-15T15:07:00.001+01:00

Vandaag mijn 2e Vossejacht van het seizoen gereden. Ik ging al met een goed gevoel richting de jacht, maar dat ik als vierde zou eindigen had ik nooit kunnen dromen. Na vorige week besloot ik vooral zelf te kijken naar de pijlen wat me vandaag meerdere malen goed uitkwam, heel erg goed zelfs.
Binnengekomen in het clubhuis viel me de grote drukte al op, terwijl de weersverwachtingen niet eens zo gunstig waren. Dick van Homoet had vandaag een mooie jacht uitgezet. De start was in het Buytenpark en ging via een stuk land op de Meerpolderdijk aan. Het tempo werd in het peloton werd al meteen hoog opgevoerd. Op de Stompwijkseweg viel het peloton al in vele stukken. Ook de regen kwam nu met bakken omlaag, al met al een echte jacht.

Bij de Kostverlorenweg doken we een stuk veld in waar een wandelaar vol verbazing keek, wellicht realiseerde hij zich niet dat dit ritueel al jaren plaatsvond, al ver voor de huizen hier gebouwd werden. Via Leidscheveen ging het op de Vliet aan, waar nabij Drievliet achter een transformatorhuisje een zinken emmer staat, deze deed vandaag dienst als "Hout". In Rijswijk waren wat verdwaal lusjes waarna het via de Hoornbrug weer langs de vliet ging. Hier reed ik in de tweede groep[ met een andere ervaren jager, dit had als voordeel dat we op alle kritieke punten goed oplette. Al snel moesten we zoals ik had verwacht een stuk land in langs de A13. Hier werden we al snel gegrepen door het achter ons jagende groepje. Één jager had hier zoveel moeite om recht op zijn fiets te blijven zitten dat hij bijna mij en een kippenboer tegen de grond werkte, iets wat bij de kippenboer tot woede leidde maar mij alleen deed lachen, het hoort er tenslotte bij. Maar misschien had het ook te maken dat de kippenboer bijna in de sloot lag.

Bij Delft was er wat draai en keerwerk om vervolgens aan de overzijde van de Vliet weer richting Rijswijk te gaan. Ditmaal de overzijde van de Hoornbrug en langs de Vliet richting Drievliet. Een pijl wees duidelijk naar het fietspad, toch ging het gros de weg op en miste zo een zoekpijl die een onverhard pad inwees. Hier kwamen we met z'n tweeën te zitten en waren we meteen de kop van de wedstrijd. Op een geluidswal stond Dick ons al op te wachten. Nu was het onverhard langs de A4 naar het TNO terrein. In de verte zagen we twee fietsers rijden, die op een slimme manier hadden afgesneden. Hierbij zat ook de latere winnaar. Samen reden we zo slim mogelijk via Nootdorp en Leidscheveen op Zoetermeer aan. Achter ons zat een groep met snelle jongens flink op ons te jagen. Toch wisten we uit hun greep te blijven. Mijn medevluchter wist als 3e zijn ring over de Vos te schuiven, ik werd hierbij 4e.

Het gaf me weer een goed gevoel en veel vertrouwen. Ondanks dat ik momenteel snelheid mis is dit geen probleem, zelf goed blijven kijken is toch het beste, dat bleek maar weer vandaag.

Seinpostduin

2009-11-14T14:18:00.000+01:00

Midden in Den Haag vind je een paar leuke beklimmingen. Zeker tegen de kust, in Scheveningen zijn een paar leuke exemplaren. Neem de Seinpostduin, als je daar als onbekende fiets kan je ineens compleet verast worden, een leuke klim die serieus omhoog gaat. Kijk maar naar het Streetview plaatje. Veel plezier.

Grotere kaart weergeven

Plons

2009-11-01T11:01:00.000+01:00

Als je niet sterk genoeg bent moet je je tegenstanders soms op een andere manier uit het veld slaan, maar of dit nou de manier is??

Het apparaat

2009-10-20T20:20:00.001+02:00

Minachtend keek de man naar "het apparaat" op het stuur van de fietser naast hem. Hij vond het helemaal niks dat moderne ding. Dat had toch niets meer met fietsen te maken, je moest gewoon de weg uit je kop leren vond hij. Al dat moderne gedoe sloeg nergens op.

Bij het naderen van het verkeerslicht haalde hij zijn voet uit het klikpedaal. Tot vijftien jaar terug zweerde hij bij toeclips. Die moderne pedalen waren maar niks, je zat helemaal vast, als het weigerde was je de pineut. Tot die koude winterdag vijftien jaar gelden. Bij het naderen van een grote kruising kreeg de man met zijn verkleumde handen het riempje van zijn Toeclip niet los. Uit stilstand viel hij langzaam om en gleed via de graskant zo de sloot in waarop het ijs niet dik genoeg was om hem te dragen. Na een stevige verkoudheid besloot de man toch over te stappen op de cliploze pedalen, waarvan hij, nadat hij eraan gewend was van mening was dat hij het jaren eerder had moeten doen.

Bij het verkeerslicht melde de "het apparaat" dat er een lekkere klim aan zat te komen. 3,5 km, 8% gemiddeld. De man wist niet waar hij het over had. Hij reed deze tocht al jaren, zou de organisatie had het wel over een vernieuwd parcours gehad. Maar bij zijn weten was de volgende klim gewoon over de drukke weg, niet veel steiler dan 5%.

Na het oversteken vervolgde ze de weg. In tegenstelling tot vroeger ging het nu een zijweg in, in plaats van rechtdoor. Het smalle weggetje waar ze nu op beland waren ging meteen omhoog. 16% meldde het ding. De man schakelde met zijn shifter aan zijn stuur een tandje lichter. Tot tien jaar geleden zweerde hij nog aan commandeurs aan de buis, dat ging prima. Tot die keer dat hij tijdens een rit in een klim wilde schakelen. Met één hand aan het stuur en de andere aan de commandeur zag hij die kuil over het hoofd, de man verloor zijn evenwicht en rolde zo de helling af het snelstromende beekje in. Na een stevige verkoudheid besloot hij toch maar een nieuwe fiets aan te schaffen, mede omdat zijn oude fiets na een maar kilometer te zijn meegesleurd door de stromende beek niet echt meer bruikbaar was. De fietsenmaker gaf het weinig keus, alle fietsen waren voorzien van shifters, na een paar maanden wilde hij niet ander meer.

Op de top stond de groep te wachten. Hij kwam nu als laatste op de top. De jongere moedigde hem aan met "Hup opa". Na de afdaling was het meteen weer volle bak omhoog. 2 km 18% gemiddeld had "Het ding" gezegd. De man vroeg wie die route had verzonnen. Bij vertrek had hij de rest nog voor mietjes uitgescholden. Iedereen reed of met een triple en anders wel een 39-26. Onzin vond de man. Vroeger reden we de tocht ook gewoon met een 42-24. Puffend baande hij zich een weg omhoog. Op de top aangekomen zag hij niemand meer, de weg ging meteen weer omlaag. Op een kruising twijfelde de man. Hij haalde het routebriefje tevoorschijn. Deze was niet meer te lezen, door het zweet was de tekst compleet doorgelopen. De man besloot rechts te gaan, verder dalen, in plaats van links weer omhoog. Hij zag alleen het bord doorlopend over het hoofd. Met een gangetje van tegen de 70 km daalde de man verder af toen er plots een rivier voor het opdoemde.

De rest van de groep stond op de volgende klim te wachten op de man. Ze vroegen zich af waar hij bleef. Het ding had de groep de juiste weg gewezen, maar van de man was geen teken van leven, terwijl er toch maar weinig keuze was. Druipend pakte de man zijn fiets uit de rivier, klom er weer op en fietste de weg weer omhoog. Voor hij de top en groep had bereikt had hij besloten dat hem dit nooit meer zou gebeuren, hij ging thuis ook zo'n "apparaat" aan schaffen.

Herfsttocht met een achterdeur

2009-10-04T09:18:00.003+02:00

Gisteren stond de laatste Vrije Toertocht van onze vereniging op het programma, de Herfsttocht. De afgelopen jaren werd deze tocht in prima nazomer weer gereden, maar daar was ditmaal geen sprake van, althans volgens de weersvoorspellingen dan. Ik was al vroeg in het clubhuis nam een bakkie koffie en wachtte op wie komen ging. Zo kwam Paul binne die melde dat de Waardrenner in verband met de wind een tocht had afgelast. Omstreeks 9 uur was het clubhuis redelijk vol en vertrokken we onder leiding van André en Peter met 18 man voor de 120 km.

Via de Meerpolderdijk, waarbij de veeroosters schandalig slecht bijlagen, reden we langs Stompwijk naar de Weipoort voor het eerste smalle pad. Met de wind in de rug ging het op Hazerswoude Rijndijk en Koudekerk aan. Omdat de hefbrug van Alphen gesloten is voor onderhoud had André een alternatieve route door Alphen met het altijd leuke dijkje bij Ridderbuurt en het stuk langs de Zegersplas.

Weer aangekomen bij de Oude Rijn vervolgde we de originele route richting Zwammerdam, Bodegraven en Nieuwerbrug. Hier lieten we de Oude Rijn voor wat het is en gingen in zuidelijke richting op Waarder aan. Hier werden we geconfronteerd met een lekkere bak wind uit het zuidwesten, de terugweg zou nog leuk worden!

Bij Papekop was er wat verwarring. Hier is namelijk een gloednieuwe tunnel onder het spoor door, maar was deze al wel open of niet. Een groot bord met een pijl en het woord "fietsers" bracht duidelijkheid, we moesten nog gebruik maken van de overweg. Ofschoon dit niet bij iedereen duidelijk was stond een deel van de groep in de tunnel en kon toen niet meer verder, het gaf alvast een heerlijk Vossejacht gevoel.

Na Woerden reden we een stuk door het altijd prachtige landgoed bij Linschoten om slingerend langs de Lange Linschoten naar het stadje Oudewater te rijden. Hier was het tijd voor koffie en vooral sterke, hele sterke verhalen. Dit maal stond "dieet" op het menu. Iedereen had zo'n beetje het voornemen om voor het nieuwe seizoen weer een paar kilo lichter te zijn. Natuurlijk werden alle methodes besproken, maar waar iedereen het over eens was, d'r moest en zou gefietst worden. Opvallend was dat een iets later groepje senioren iets anders dacht over dieet en genoten van een stuk gebak. Ik vermoed zelfs dat ze daarna ook nog langs de op het plein aanwezige viskar hebben bezocht. Nog later kwam Harm binnen, hij was iets te laat bij de fietsclub en had de hele heenweg alleen afgelegd.

Na de koffie gingen we op pad voor het tweede deel. Hoewel dit in kilometers korter is zou de wind het er niet makkelijker op maken. Bij het uitrijden van Oudewater richting Polsbroekerdam was het meteen raak, de wind liet merken wie de baas was. Bij Polsbroekerdam sloegen we rechtsaf en weken van de route af. Na een paar kilometer ging het linksaf om via het slechts 30 cm brede kerkenpad naar Cabauw te gaan. Hier was het ieder voor zich. Schuilen was niet mogelijk en de wind had vrij spel. Vooraan zat iemand die niet zo zeker was en al snel een gat liet vallen zodat Peter en André aan het einde moesten wachten op de rest van de groep.

Langs Schoonhoven gingen we op Stolwijk aan. Het was weer een stukje voor de wind en op ons gemak reden we naar Haastrecht. Op de IJsseldijk was het weer volop beuken tegen de wind en net na de dijk begaf de pion van Erik het, die daardoor al freewheelend niet veel verder kwam. Gelukkig was ook Frans-met-de-gouden-handjes aanwezig die met wat draai en beukwerk de boel zover heel kreeg dat Erik de tocht fietsend kon afmaken.

Genietend dor de Reeuwijkse plassen ging het op Tempel aan. Het fietspad naar Boskoop bracht achterin het peloton al de eerste breuken, maar compleet bereikte we Boskoop. Op de hefbrug liet Harm het voor wat het was. Bij het uitrijden van Boskoop begon het echte werk. Op het fietspad langs de Hogeveenseweg werden waaiers getrokken maar toch was het vechten om niet via de achterdeur de groep te moeten verlaten. Zo was Frans-met-de-gouden-handjes het volgende slachtoffer al snel gevolgd door Paul. Ook moest ik vechten voor mijn plekje om het peloton niet via de achterdeur te moeten verlaten. Ik wist gelukkig tot Benthuizen uit te houden en vanaf daar, net zo als vele andere, rustig in mijn eigen tempo huiswaarts keren.

Moe liet ik me op de bank zakken. Meldde me telefonisch af bij het clubhuis en ging weer het één en ander bijeten om weer tot krachten te komen. Het was weer een mooie Herfsttocht, ik heb weer genoten!