FietspaT

De Voorjaarsklassiekers zitten erop. Het was voor het Nederlandse wielrennen niet veel soeps. Nikki wist gelukkig nog Dwars door Vlaanderen te winnen en Lieuwe Westra nam de 5e etappe van Paris-Nice voor zijn rekening. Maar dat was het dan. Opvallend mag het matige presteren van de Rabobank ploeg genoemd worden. Totaal onopvallend reden ze dit voorjaar rond. Toch vreemd. Het is de ploeg met een hoop geld en stuk voor stuk goede renners en toch reden ze niet in beeld. Dan verlang je wel eens terug naar de tijd met Michael Boogerd. Niet dat het een veelwinnaar was, maar je zag hem altijd in beeld rijden om vervolgengs strijdend ten onder gaan. Of Erik Dekker die op zijn gemak wegreed uit het peloton en dan vaak won. Tegenwoordig snap ik niet veel van de tactiek van de Rabo's. Alsof er door ploegleiders niet meer gevloekt mag worden. Ik heb het vermoeden dat alleen Adri van Houwelingen nog van de oude stempel is en de hele bende bij elkaar vloekt met de nodige GVD's. Boogie heeft ...

Morgen staat de laatste voorjaarsklassieker op het programma, Luik-Bastenaken-Luik. Helaas heb ik tot op heden deze klassieker nooit zelf gereden. Één keer had ik me ingeschreven, dat was in 2003. Maar omdat mijn vriendin hoogzwanger was besloot ik niet te gaan. Een wijs besluit van die dag beviel ze van onze dochter Sara. Ik stuurde mijn broer en zwager een SMS dat ze oom waren geworden. De één reed op dat moment op de klinkers in Stavelot terwijl de ander net zijn bidon aan het vullen was op de Wanne. Sinds ik in 1996 voor het eerst meeging naar het Ardennenweekend van de fietsclub  ben ik verzot op dit gebied. De heuvels, de rust en de hele sfeer. Ik ben de nodige jaren mee geweest. De meestal grijze lucht en de geur van de kolen die er heersen stemmen me altijd tevreden en gelukkig. De eerste weekenden dat ik meeging waren in Rochelinval, een gehucht tussen Trois-Ponts en Vielsalm waar we vanuit het huis een prachtig uitzicht hadden op de Wanne. Daar zaten we in de nabijheid va...

Gisteravond besloot ik een tempo duurtraining te doen. Ik had een mooi rondje om Zoetermeer gepland waarbij ik stevig zou kunnen doorrijden. Ik zou expres dichtbij Zoetermeer blijven omdat het niet droog zou blijven. Even voor zeven uur stapte ik op de fiets en reed eerst rustig in de richting van de Zoetermeerseplas. Van regen was voorlopig in velden of wegen weinig te zien. De lucht was blauw en de zon scheen volop. Er stond een stevige wind vanuit het zuidwesten. Daar zou ik met al het draaien en keren niet veel last van hebben. Via de Geerpolder reed ik op Vlietland aan. Ik nam het Hellepad en realiseerde me toen dat ik eigenlijk langs de provinciale weg had willen blijven, nou ja er zijn ergere dingen. Eenmaal langs de vVliet was het hard werken tegen de wind die ik nu vol op kop had. Toch wist ik het tempo boven de 30 km/u te houden. In de verte zag ik boven Den Haag forse regenbuien, toch had ik geluk omdat ik bij Leidschendam weer landinwaarst ging en zo de bui miste. Via Wilsv...

Bij onze fietsclub hebben we de Senioren. De Senioren ooit gestart als een groepje recreatieve fietsers die op de gewone fiets rondjes van 40 á 60 km rondom Zoetermeer fietsten. De gewone fiets werd in loop der jaren ingeruild voor de racefiets en de snelheid langzaamaan opgevoerd. Zaterdag hadden we de Geestgrondentocht. Ook de Senioren namen deel. Hoewel ik niet bij de start ben geweest vermoed ik dat ze in één groep zijn vertrokken. Bij de koffie zag ik ze wel. In kleine plukjes kwamen ze binnen en gingen ook niet bij elkaar zitten. Verspreid over het terras betichtte elkaar van het verkeerd rijden van de route. Om de één of andere manier waren ze elkaar onderweg kwijt geraakt, iets wat wel vaker gebeurd als ik de verhalen mag geloven. Groter was de hilariteit toen één Senior de rust gewoon voorbij fietste. Een Senior die wij ondanks on straffe tempo pas bij Leiden inhaalde. Het meest wonderbaarlijke was wel het feit dat we een grotere groep Seniore...

v.l.n.r. Rien, Piet, ik en Pim Vandaag heb ik de Geestgrondentocht gereden. Een 165 km lange tocht welke op de heenweg door de duinen gaat en de terugweg door de bollenvelden. De weersvooruitzichten waren ideaal. Zon, en windkracht 3 vanuit het noorden. Mooi weer en een mooie route, prima ingrediënten voor een geslaagde dag. Toen ik 's-morgens in het clubhuis kwam stroomde de nieuwe clubkleding langzaam binnen. Veel leden waren de afgelopen dagen bij RSC langs geweest om de nieuwe kleding op te halen. Iedereen moest daarom ook even op de foto. Om half negen vertrokken we met een behoorlijke groep richting de duinen. Via Wassenaar en Den Haag doken we de duinen in welke we tot Santpoort zouden volgen. Met de wind op kop en het glooiende wegdek was het op kop best hard werken. In Noordwijk namen we gebruikelijke buurtje met een opeenvolging vijf toch wel smerige heuveltjes. Na Zandvoort reden we door de Kenmerduinen welke we slechts enkele jaren geleden hadden ontdekt. Bij Santpoort ...

Afgelopen zondag was het dan zo ver, de Muurloze Ronde van Vlaanderen. De finish was na 30 jaar verplaatst van Ninove naar Oudenaarde. Dat vond ik een prima zet. Toen het parcours bekend werd stond een deel van Vlaanderen op zijn grondvesten te schudden. De Muur van Geraardsbergen en de Bosberg waren uit het parcours gehaald. Daarvoor in de plaats kwamen de Oude-Kwaremont en de Paterberg in de plaats en niet één keer maar wel drie keer. Nu weet iedereen die de tot nu toe genoemde bergen wel eens gefietst heeft dar de Muur van Geraardsbergen in vergelijking met de Oude-Kwaremont een eitje is. Met een beetje licht verzet fiets je er zonder problemen de Muur op Toch had van mij de De Muur best in De Ronde mogen blijven. Gewoon stuivertje wisselen met de Oude-Kwaremont, met andere woorden, via een redelijke vlakke aanloop met daarin de lange kasseistroken naar Geraardsbergen, de Muur op e dan onder Brakel langs beginnen met de finale. Door het Maarkedal en dan de volle finale over de Taaie...